Ég væri til í að eiga veiðifálka.

Burtséð frá öllu veseninu og umstanginu sem því fylgir líklega, og mjög svo takmörkuðu notagildi, þá er eitthvað ofboðslega elegant, fágað og hálf konunglegt við það að spóka sig um með svona rándýr á framhandleggnum.

Eina sem er mögulega ekki töff við fálka, er að þeir vekja óneitanlega upp hugrenningatengsl við ákveðinn misheppnanðan og hugmyndafræðilega gjaldþrota stjórnmálaflokk. Þessvegna væri það mjög mikilvægt að velja sér outfit við fálkann sem gengur þvert á þessi hugrenningartegsl, s.s. hettupeysu og derhúfu, verkamannasamfesting eða bara fullblown greifagalla í 17. aldar stíl.

Fálkinn Rúfus sér um að stúta öllum skítadúfunum við Wimbleton svo þær séu ekki með neitt bögg við fína fólkið.

Það væri nú ekkert alltof glatað að mæta til leiks á næsta rjúpnaveiðitímabili með brjálaðan fálka og glas af púrtvíni. Ég held að maður yrði klárlega röffaðasti gæjinn á svæðinu.

Halldór Baldursson hittir að venju naglann á höfuðið með þessari mynd frá því í janúar 2007.

Eina breytingin sem mætti gera á myndinni er ef til vill sú að í stað erlendra banka, mætti stærsti fiskurinn heita erlend ríki.

Ég leyfi mér að gerast hotlinking scumfuck og réttlæti það
með því að linka á upprunalegu myndina hér.

Ég vil biðjast afsökunar á þessum tilfinningaþrungna pósti hér að framan. Ég var bara búinn að óverdósa á svona kjaftæði.

Undanfarið hefur mikið púður farið hjá afskaplega mörgum í að fjargviðrast útaf Icesave-samningunum. Fólk keppist við að gubba út úr sér mis-gáfulegum skoðunum á málinu, fram og til baka, mis-vel framsettum og mis-vel ígrunduðum útfrá mismunandi forsendum.

Persónulega svíður mér það að þurfa að gangast undir þessa skilmála og mér svíður að byrðin lendi á meðaljóninum sem naut aðstæðanna sem sköpuðu Icesave sennilega að minnsta mögulega marki.

Mér finnst samt eitt blasa við í þessu máli öllu saman. Að ætla að gefa viðsemjendum okkar puttan í þessu máli er, held ég í hæsta máta óskynsamlegt, af svo mörgum fyrirséðum og ófyrirséðum ástæðum að það er næsta vonlaust að telja það upp.

Mér þykir Halldór Reynisson koma ágætlega að þessu orðum í pistli sínum hér, og endurspeglar hann þar að mestu leiti mínar eigin skoðanir.

Það má þræta um það endalaust, og öskra sig hásan yfir því hvort ef til vill hefði verið hægt að semja betur. Það má velta vöngum yfir því hvort dómstólaleiðin hefði verið fær. Það má fjargviðrast yfir því hvort raunveruleg ábyrgð eigi að liggja hjá ríkinu og þ.a.l. skattgreiðendum.

Ekkert af þessu breytir því að svona er komið fyrir hlutunum og þessi mál verður að leysa á temmilega sanngjarnan hátt svo að öllum sé sæmd af.

Ég er í engum vafa um það að, hversu vel sem okkur vegnar undir skilmálum Icesave-samningsins, þá verði samninganefndin úthrópuð um ókomna tíð vegna spekúlasjóna um að hægt hefði verið að semja betur. Fólk á eftir að rausa um það að fara hefði átt einhverja óljósa dómstólaleið og einhverjir eiga eftir að taka einhverja Bjarts-í-Sumarhúsum-afstöðu um aldur og ævi.

En eitt hefur mér fundist svo undarlegt í þessu öllu saman, og það er fullkomin vöntun á samkennd Íslendinga með þeim sparifjáreigendum sem misstu allt sitt í Icesave. Ég sé þessa sömu Íslendinga í anda taka því með léttúð, hefði þeirra sparifé gufað upp til Englands eða Hollands.

Sömuleiðis heyrir maður gjarnan tæpt á því að viðkomandi ætti ekki að þurfa að taka þátt í lausn málsins, þar sem viðkomandi hafi aldrei tekið þátt í bruðli góðærisins. Þetta þykir mér sömuleiðis eilítið skammsýn afstaða, þar sem að mikið ef þessum bruðl-peniningum fundu sér vissulega leið inn í hagkerfið okkar hvort sem það var í skattgreiðslum bankanna eða eftir öðrum leiðum.

Í nokkur ár höfum við notið þess að stórum hluta samneyslu okkar hefur verið haldið gangandi með skattgreiðslum banka sem lögðu stund á lánasukk með tilheyrandi þenslu.

Það að horfa til skattahækkana og skert ríkisútgjöld hlýtur að vera rökrétt þróun á þessu ferli.

Þegar allt kemur til alls, þá blöskrar mér að þurfa að taka þátt í tiltektinni, sem oft á tíðum er ósanngjörn, og mér blöskrar glæpurinn sem okkar eigið fólk framdi gegn þjóðinni með gjörningum eins og Icesave. Mér blöskrar það þó hvergi nærri eins mikið og ef að menn ætla að gangast undan ábyrgðum í stað þess að axla þær eins og menn og loka um leið landinu fyrir milliríkjasamskiptum.

Þeir sem vilja reyna að hlaupast undan merkjum lýðræðis, og samábyrgðinni sem henni fylgir, mega krefjast þess að samningar verði felldir eða að við einöngrum okkur hér heima eins mikið og þeir vilja.

Þá fyrst fer ég héðan þegar baki verður snúið við þessum samningum, því þá fyrst verður hér fullkomnlega ólíffvænt.

Mig langar til að sjá svona "Cops" þátt á Íslandi, þar sem lögreglan, FME, sérstakur saksóknari, Samkeppniseftirlitið og Eva Joly bösta alla þessa gæja í skjóli nætur.

Einhvernvegin svona gæti þetta lookað

Ég væri til í að sjá orðaskipti milli löggunnar og Hannesar Smárasonar, sem enda með því að hann fær meis í andlitið og sjá víkingasveitina bösta Sigurjón Árnason í ólöglegum pókerleik í skítakofanum sínum við Norðurá.

Þá held ég líka að fólk yrði aðeins rólegra yfir þessu öllu saman. Icesave yrði þá ekkert issue fyrir fólk, heldur bara dýrt hágæða sjónvarpsefni, sem væri þó virði hverrar krónu.

I'll buy that for a dollar!

Ice Save var líka lélegi hvíti rapparinn sem að var ekki með neitt proper street cred og endaði á því að vera stunginn í rassinn.

Ætli Tsutomu Yamaguchi sé mögulega óheppnasti maður í heimi?

Gaurinn tekur double trouble á bombuna, og græðir samt ekki neina ofurkrafta...

Ég stenst ekki að rita aðeins um ákveðna grein sem ég las um daginn.

Í greininni "Lægri námskröfur til fulltrúa stúdenta" á Vefritinu, sem er nú annars oft ágætt að mörgu leyti, er þeirri mögnuðu hugmynd fleygt fram að ef til vill færi vel á því að lækka námskröfur til fólks sem að hellir sér af offorsi út í stúdentapólitík.

Þetta þykir greinarhöfundi nokkuð eðlileg skoðun, þar sem að aumingja fólkið sem "lendir í stúdentapólitíkinni" vinni þar mikið og brýnt, fórnfúst starf.

Ég veit ekki með þetta sko...

Látum það nægja að kröfurnar í HÍ eru kannski ekkert til að missa þvag yfir, án þess að ég fari að velta einhverjum vöngum yfir mótíverandi faktorum þeirra sem sækjast í þessa félagsstarfssemi (vonandi meðvitaðir um hvað þeim er að færast í fang fyrst þeir eru komnir á háskólastig á annað borð).