Arnaldur      Grétarsson

Ég setti clan-ið í framsætið í dag.

Ég er búinn að halda þessari síðu úti býsna lengi - í níu ár núna. Ég hef verið mis-virkur í að uppfæra hana, eins og gengur. Ég hef nokkrum sinnum staðið fyrir algeru overhaul-i á útlitinu, en er samt alltaf á leiðinni að breyta henni þannig að hún verði "algerlega rétt". Það gerist auðvitað aldrei.

Efnistökin hafa verið margvísleg. Allt frá því að vera heilalaust sprell og yfir í að vera bitrir pólitískir rantar, eins og gengur. Það er erfitt að ritstýra svona prívatvefmiðli consistently í mörg ár. Reynsla mín er að síðan verður meira eins og "barómet" á hugðarefni manns hverju sinni - sérstaklega þegar það er í raun ekkert yfirlýst markmið sem maður er að vinna eftir. Þegar ég lít aftur yfir farinn veg er ég samt í heildina, almennt nokkuð ánægður með það sem ég hef sett fram. Það er bæði gefandi, en líka skrýtið að lesa sjálfan sig svona aftur í tímann. Guði sé lof fyrir að maður tekur út þroska og að skoðanir manns eru ekki meitlaðar í stein.

Í seinni tíð hefur færslunum fækkað. Ég hef svo sem haft orð á því áður, en allt í einu er megnið af content-inu sem maður generate-ar farið að birtast frekar á facebook. Það er leiðinleg þróun. Það verður samt bara að segjast að það er "þakklátara" að publish-a á facebook, út af instant feedback-inu sem maður fær. Ég hata það samt. Það er ömurlegt að allt þetta góða content sé lokað inni á vefsvæði sem maður hefur mjög takmarkaða stjórn á sjálfur - for all posterity.

Ég hef þannig verið að skoða möguleikann á að mígrera einhverju af þessu content-i yfir á önnur svæði, en það sem ég er alltaf að átta mig betur á, er að internet presensinn manns er sífellt að færast meira í þessa átt (yfir til lokuðu vefsvæðanna).

Þegar ég byrjaði með þessa síðu, var allur internet-presensinn minn bundinn við hana - og ja.is. Það var frábært. Maður hafði nokkuð yfirgripsmikla stjórn á internetinu sínu.

Í dag hugsa ég að presensinn minn sé í mun ríkari mæli bundinn við vefsvæði á borð við facebook, youtube, tumblr ofl. Þess vegna henti ég upp linkum á þær síður hérna. Það meikar ekkert sens að vísa ekki á sjálfan sig á síðunni sem á að vera hub-inn í internetilverunni manns. Ég beið samt alveg rosalega lengi með það, því að í og með hata ég þessi fyrirbæri. Þetta er algert "love-hate-dæmi" sem er í gangi. Mér finnst raunar eins og þetta sé nokkuð gegnumgangandi sentiment hjá mörgum.

Ég ætla að skoða þessi mál hérna á næstunni. Ætli það sé ekki málið að adopt-a facebook-fílósófíuna: "Share to make the experience more social".

En djöfulsins tími getur farið í þetta stúss!

Ef ég myndi opna bar, sem ég hyggst ekki gera, þá myndi ég starfrækja hann á Akranesi. Eða á Akureyri. Ég myndi kalla þennan bar "Ak-Bar".

"Alla á Ak-Bar!"

Uppáhald:

Við þetta er svo að bæta að: Fylgni segir ekki til um samband. (Correlation does not imply causation.)

Undir lok 18. aldarinnar var borin upp tillaga á danska þjóðþinginu, þess efnis að flytja bæri alla Íslendinga til Jótlandsheiða. Glöggir menn í Kaupmannahöfn höfðu fundið út að hægara væri um vik að flytja Íslendingana til Danmerkur, heldur en að standa undir öllum þeim birgðaflutningum til Íslands sem þróunaraðstoð þeirra fól í sér. Í kjölfar Móðuharðindanna bjuggu Íslendingar nefnilega við örbirgð og voru í einhverjum mæli upp á aðstoð Dana komnir til þess að halda mætti lífinu í þeim hræðum sem hér voru eftir. Tillagan um þjóðflutningana til Jótlands náði aldrei fram að ganga, enda erum við hér enn, en erum blessunarlega fær um að veita okkur eigin björg í bú. Svona yfirleitt.

Á árunum 1948-53 fór George Marshall fyrir skipulagi á einum viðamesta þróunaraðstoðarpakka sem settur hefur verið saman, í kjölfar seinni heimsstyrjaldarinnar. Íslendingar, sem voru ein fátækasta þjóð heims í upphafi 20. aldarinnar nutu mjög góðs af þessari aðstoð. Raunar má vel færa fyrir því rök að þeir hafi hlotið hlutfallslega mesta aðstoð af öllum sem tóku þátt.

Í dag er Ísland á meðal ríkustu þjóða heims – raunar í 21-23 sæti á meðal allra þjóða heims eftir því hvaða gagnabanka maður skoðar. Þá er rétt að hafa það í huga að í þeirri talningu eru þjóðir á borð við Noreg, Sviss og Qatar.

Það er dálítið leitt að þriðjungur einna ríkustu þjóðar heims skuli ekki sjá sér fært að styðja við bakið á sínum minnstu bræðrum.

Þessi er gömul og góð – en endurbætt. Jón er enn á sínum stað. Það er kannski passlegt að hann standi þarna einn á 1. desember.

1. desember veldur mér alltaf smá ruglingi. Fólk byrjar í reynd að telja niður til jólanna þann 1. desember, en á sama tíma er þetta fullveldishátíð Íslendinga (þótt reyndar fari minna fyrir því í seinni tíð).

Utan alls þessa, á svo systir mín afmæli á þessum merkisdegi.

Undanfarið hef ég verið að reyna fyrir mér í viðmótsforritun og hef eiginlega komist að því að ég kunni töluvert minna en ég hélt.

Það er samt alltaf mjög góður byrjunarpunktur. Maður hefur betri hugmynd um hvert maður á að stefna, þegar maður gerir sér grein fyrir takmörkunum sínum.

Bara undanfarnar 2 vikur hef ég pikkað upp allskonar ný tips og trix. Nú vantar mig svo bara að koma þeim í praxís.

Það er eiginlega stóri vandinn við viðmótsforritun. Manni vantar sífellt praktísk verkefni til að fást við - til að komast í æfingu. Auðvitað mætti segja að ég hefði kannski átt að vera duglegri að prófa mig áfram með þessa síðu, en manni finnst eiginlega ekki ástæða til að rífa í sundur eitthvað sem virkar sæmilega. Ekki frekar en þú sérð mann sem fæst við hellulagnir rífa lagnirnar sínar upp með reglulegu millibili, bara til að prófa eitthvað nýtt.

Ég hef samt einsett mér að verða færari í þessu, þannig að maður reynir kannski eitthvað flippað hérna á næstunni.

Friedrich Engels virkar eins og hann hafi verið fáránlega skemmtilegur gaur:

Engels is commonly known as a "ruthless party tactician", "brutal ideologue", and "master tactician" when it came to purging rivals in political organizations.

However, another strand of Engels’s personality was one of a "gregarious", "bighearted", and "jovial man of outsize appetites", who was referred to by his son-in-law as "the great beheader of champagne bottles." His interests included poetry, fox hunting, and he hosted regular Sunday parties for London’s left-wing intelligentsia where as one regular put it, "no one left before 2 or 3 in the morning." His stated personal motto was "take it easy", while "jollity" was listed as his favorite virtue.

Hljómar eins og maður að mínu skapi.

Hann virðist líka hafa verið samkvæmur sjálfum sér, því skeggið hans er klárlega svona fjórum númerum of stórt.

Í alvörunni talað. Ekki einu sinni Nietzsche á break í þetta.

The 94 Elements er heimildarmynda-verkefni sem gengur út á að kortleggja öll frumefnin sem við þekkjum og hvernig þau snerta daglegt líf fólks.

Þetta er áhugavert verkefni sem verður forvitnilegt að fylgjast með. (Ég verð reyndar að viðurkenna að ég hef svakalega veikan blett fyrir öllu sem viðkemur lotukerfinu, þannig að kannski finnst öðrum þetta ekki jafn tilkomumikið og mér.)

Framtakið er samt virðingarvert, þar sem mörg þessara efna eru af skornum skammti og er sífellt erfiðara að vinna, eftir því sem tíminn líður. Um að gera að festa þetta á filmu sem fyrst.

Ég var að uppgötva snilldar vef. Old Maps Online er online repository fyrir gömul kort. Maður velur sér landsvæði og vefurinn serverar upp lista af gömlum kortum kostum af viðkomandi svæði.

Internetið er svo friggin' awesome staður!

Ég var staddur á biðstofu í gær. Þar lenti í þó nokkurri bið. Til að drepa tímann gluggaði ég í nokkur tímarit sem lágu frammi. Flest þeirra voru mjög gömul og lítt spennandi eftir því. -- Dægurmál eru svo gjarnan bara spennandi akkúrat meðan þau gerast.

Að endingu hnaut ég þó um mikinn feng. Það var Séð og heyrt blað frá því í janúar 2008.

Blaðið kemur út á hátindi ósómans, og efnistökin eru mjög lýsandi fyrir tímann. Yfirskriftirnar eru stórfenglegar: "Óspjallaðar meyjar nudduðu nautið!" og "Gisting, gel og galadinner!"

Hápunkturinn er þó umfjöllun blaðsins um komandi forsetakosningar. Glöggir lesendur átta sig á því að engar forsetakosningar voru haldnar árið 2008, en Séð og heyrt-völvan virðist hafa veðjað á að svo yrði. Í stað þess að sætta sig við orðinn hlut, kýs blaðið að fylgja dómi völvunnar og er með mikla umfjöllun um álitlegustu forsetaframbjóðendurna, að mati blaðsins.

Það er mjög merkilegt að sjá þennan lista. (Hægt er að sjá stærri útgáfu, með læsilegum texta, með því að smella á myndirnar.)

Ég rakst á þetta myndskreytta fréttaskot á timarit.is. Það vakti athygli mína hvað umfjöllunin um þessa aftöku er látlaus og sjálfsögð. Það eru 67 ár síðan þetta var birt.

Þetta fær mann kannski til að velta fyrir sér hvort hugtakið "landráðamaður" hafi mögulega verið gengisfellt lítið eitt í dægurþrasinu hérna undanfarið.

Ég rakst um daginn á eina ótrúlegustu grein sem ég hef lesið.

Þetta er frásögn eina mannsins sem vitað er til að hafi tekist að sleppa úr Norður-Kóreskum lífstíðar-þrælkunarbúðum. Ég las greinina á föstudaginn, og einhvern vegin hefur hún setið í mér síðan. Mér verður mjög reglulega hugsað til þessarar frásagnar. Þetta er eiginlega lygilegt.

Í dag er ég 31 árs gamall.

Ég var vakinn með afmælisköku í og pökkum í rúmið.

Maður getur nú aldeilis lifað á því fram á sumar.

Húrra!

Á myndinni má sjá afmælisbarnið, glaðhlakkalegt með eina af gjöfum morgunsins.

Ég fann þessa færslu hjá mér áðan og fannst hún fyndin. (Neðsta málsgreinin)

Mér fannst hún sérstaklega fyndin þar sem ég vék út af vananum og skrifaði athugasemd við "frétt" fyrr í dag.

Skamm Arnaldur. Skamm...

Ég skoða gjarnan bókagagnrýnina á Guardian. Mér þykir hún oft nokkuð marktæk og greinagóð og nýlega rakst ég á úttekt á nýrri bók um Dreyfus-málið.

Bókin sjálf virkar reyndar ekkert svo áhugaverð á mig, en þessi samantekt á Dreyfus-málinu í byrjun gagnrýninnar er með því betra sem ég hef lesið í þessum mánuði.

Ég ætla því að leyfa mér að skella því hérna inn.

"It's not exactly a story worthy of John le Carré. On the afternoon of 20 July 1894, a French army officer named Ferdinand Esterhazy walked into the German embassy in Paris and offered to sell secrets to the military attaché, Maximilian von Schwartzkoppen. A month later, Schwartzkoppen received a note from Esterhazy referring to classified material, tore it up, and left the pieces in his wastepaper basket for his French cleaning lady, whom he considered an idiot. She promptly delivered them to French military intelligence. They then sat, unexamined, for a month, because the responsible official, Hubert-Joseph Henry, had left on an extended hunting trip. And when the French finally pieced the note together and realised they had a traitor on their hands, they arrested the wrong man, despite the handwriting evidence that clearly pointed in Esterhazy's direction."

Í kjölfar færslunnar hér að neðan langaði mig til að benda áhugasömum á Orkusetrið.

Þar eru alls kyns hagnýtar upplýsingar um orkuframleiðslu og notkun á Íslandi.

Ég get alveg tapað mér í að glápa á Orkuteljarann sem er til hægri á síðunni.

Magnað alveg hreint...

Ég ákvað að renna yfir Orkustefnu fyrir Ísland sem var aðeins mótuð tiltölulega nýlega og kom út í fyrra.

Reyndar er algerlega ótrúlegt að það hafi ekki legið fyrir heildstæð orkustefna hér á landi - Ísland er einn stærsti orkunotandi heims ef miðað er við höfðatölu.

Skýrslan er nokkuð áhugaverð og sérlega vel unnin. Markmiðin sem höfð hafa verið að leiðarljósi þykja mér göfug og ýmis drög eru lögð að sporum í heillavænlega átt (s.s. minnkun á notkun kolefnis-eldsneytis).

Það er samt ýmislegt þarna sem kom mér beinlínis á óvart að sjá. Til að mynda vissi ég að raforkunotkun heimila væri tiltölulega lítill hluti af raforkunni sem er framleidd hér á landi, en að það væri svona agnar-smár hluti (5%) vissi ég ekki. Það er ekki laust við að það komi upp hjá manni ónotakennd.

Maður hlýtur í kjölfarið að velta fyrir sér gjaldskrárhækkunum Orkuveitunnar, og hversu litlu þær hljóta að skila í stóra samhenginu.

Ennfremur verð ég að segja að myndin hér að neðan trufli mig. Hér má sjá heildar núverandi orkuframleiðslu, það sem stendur til að nýta, og mögulegan biðflokk (skv. drögum að rammaáætlun).
Biðflokkur þýðir væntanlega flokkur sem stendur til að kroppa í hægt og bítandi yfir lengri tíma.

Ef maður skoðar orkunotkun á almennum markaði í samhengi við þessar stórkallalegu fyrirætlanir, fallast manni eiginlega hendur. Hver á eiginlega að nota alla þessa orku?