Arnaldur      Grétarsson

Vá merkilegt. Eplin eru farin að bítast um tónlistina.

Snillingurinn Svanur Pétursson lét mér í té þessa stórmerkilegu mynd sem ég er búinn að vera að glápa á í langan tíma. Á myndinni ku maður víst geta fundið nöfn 75 hljómsveita. Sumsé ein heljarinnar risastór myndgáta, sem fær þessa í Mogganum um áramótin til að fara að skæla.

Smellið á myndina til að sjá hana í réttri stærð.

Hmmm... njótiði vel, og látið mig endilega vita hvað þið finnið þarna, ég er kominn með White Zombie, Smashing Pumpkins og sitthvað fleira.

Já, jæja, búinn að encode-a og upload-a báðum lögunum. Þannig að hér eru þau. Gerið þið svo vél.

Naldo (an artist's portrait) eftir Mondeyano

Arnaldur eftir Bigga og Hrein

Skelli inn myndum innan skamms, þegar ég er kominn með betra forrit til að generate-a gallery.

Úfff... Þá er árshátíð Arnaldar yfirstaðin og heppnaðist hún bara frekar nokkuð vél. Allavega heyrðist mér á fólki að það hefði verið ánægt með veisluna. Og nema að þetta fólk sé að ljúga að mér, þá hlýtur hún að hafa verið ánægjuleg.

Það var margt um góðan manninn á laugardaginn og ég fékk margar góðar gjafir. Reyndar langaði mig til að deila einni þeirra með lesendum. Það er lagið Naldo (I presume it's called that) eftir listamanninn Earl Mondeyando. Ég fékk reyndar annað afmælislag, en ég gleymdi því heima og gat þessvegna ekki uploadað því. Það var líka töluvert meira Avant Garde

Naldo (an artist's portrait) eftir Mondeyano

Annars vil ég bara þakka öllum fyrir komuna og vona bara enn og aftur að fólk hafi skemmt sér konunglega. Ég veit allavega að ég gerði það.

Að lokum vil ég linka á alveg mega pirrandi kóreiskan tölvuleik sem ég rakst á um daginn og hefur tekið upp töluvert af tímanum mínum undanfarið:

Finnið smárann

Jamm svo ætla ég að setja líka screenshot af Washington Post sem ég tók. Myndin er af val-lista sem birtist við hliðina á fréttunum sem maður les. Þar býður WP manni að skoða hvað venjulegu fólki úti í heimi finnst um málið, sem fréttin fjallar um. Og ég bara spyr... Who gives a flying fuck!?! Ég veit ekki, þetta er kannski nice gesture. Mér finnst þetta bara vera kjaftæði. Það á bara að láta þetta pseudo-intellectual concerned political do-gooders lið vera og þá kannski hættir það að vera með ljótar og leiðinlegar "blog" síður.

Já, í gær var mos def viðundurlegur (d. vidunderlig) dagur. Kláraði að mestu leyti mesta sköll-fuck verkefni sem ég hef þurft að vinna, ásamt Sunnu og Elmari, sem gáfu mér köku og bakaríshádegisverð í afmælisgjöf.

Svo kom mamma með meiri köku og bauð mér svo út að borða á Skólabrú. And damn, that shit is tiiiight. Borðaði einhverja humargeðsýki og lambakjötsnammi. Og svo var bara kampavín og nice-heit. Smakkaði í fyrsta sinn á ævinni Pol Roger kampavín, sem ég reyndar hugleiddi að kaupa um jólin, og ég verða að segja að ég sé nú næstum bara eftir að hafa tekið Mumm & Co. flöskuna í staðin. Hefði átt að hlusta á Palla.

Það sem kom mér samt mest á óvart var að ég fékk eftirrétt "on the house, " sem ég hélt að væri bara gert á Hard Rock og svoleiðis stöðum. En það var damn nice. My comliments to the chef.

Allavega svo bara almennu bjór bjór chill eftir það með skemmtilegu fólki.

Svo er það bara "The Big Push" á morgun. Er búinn að setja saman Megatron partý sem að myndi fá Optimus Prime til að short circuit-a, af því að hann myndi verða mannlegur og fara að gráta en vélbúnaðurinn myndi ekki höndla álagið. Nei, en ég held allavega að ég hafi outdone myself í þetta skipti.

Allavega, þá vil ég hvetja fólk til að mæta, og þeir sem að tóku sér tíma til að commenta við síðustu færslu eru sérstaklega velkomnir. Hmmm... málið er samt að ég man aldrei almennilega hverjum ég býð þannig að fólk verður bara að mæta og ekki vera fúlt þó að ég hafi ekki hringt persónulega í það. And also þá eru allar stelpur líka mega velkomnar. Það er svo gaman að hafa estrógen og brjóst í kringum sig þegar maður er fullur.

Já, þá er maður bara búinn að fylla heilan kvart. Til hamingju með afmælið elsku barnið mitt...

Mega partý á laugardaginn. Allir sem mér þykir vænt um velkomnir.

jájájájá.... Kominn heim frá útlöndum fyrir þónokkru síðan.

Búinn að vera að djöflast í ýmsum öðrum projectum. Eða reyndar ekki, bara búinn að vera latur. Ég vil í því skyni biðja lesendur afsökunar á að þvinga andliti Hr. Cosbys upp á þá í lengri tíma núna.

Annars er ekki margt að segja frá akkúrat núna. Ég er nefninlega að búa mig andlega undir það að verða 25 vetra gamall íslenskur karlmaður. Það gerist á fimmtudaginn og þeir sem vilja halda upp á harmleikinn með mér er velkomið að gera svo á laugardaginn, en þá verður heiðursmannasamkoma í Laufási.

Meira seinna...

Hmmm... Einhverra hluta vegna virðist sá misskilningur hafa komið upp í tengslum við síðustu færsluna hérna að ég væri kominn til Íslands. Þetta eru ranghugmyndir af verstu gerð. Ég er nú staddur í heimsborginni Kaupmannahöfn, í Vanloese nánar tiltekið, og kem ekki heim aftur fyrr en á fimmtudaginn.

Við nánari skoðun sé ég ýmislegt sem kann að vekja umhugsun í færslunni að framan með tilliti til ranghugmynda lesenda. Ég geri ekki ráð fyrir að það sé mikill snjór og kuldi heima í augnablikinu, til að byrja með. Þar að auki tel ég ekki að það geti talist fréttnæmt að sitja við hliðina á íslenskri stúlku í flugi milli Kaupmannahafnar og Íslands. Því þykir mér rétt að benda á, og ástæðan fyrir því að ég minntist upphaflega á það hér að framan, að mér finnst það magnað að einu tveir Íslendingarnir (að öllum líkindum), í morgunflugi milli LON og CPH, skyldu lenda í sæmu sætaröð. Það er greinilega ekki þverfótað fyrir Íslendingum í Evrópu um þessar mundir.

Annars er nú ekkert sérstaklega merkilegt sem ég vil minnast á hér, fyrir utan nýja þætti sem ég rakst á og heita "House of Cosbys". Þættirnir fjalla um gaur sem að elskar Bill Cosby svo mikið að hann klónar hann og endar með hræðilega Multiplicity stemmingu heima hjá sér. Bill er víst eitthvað óhress með þessa þætti og það er orðið smá vesen að finna þá en þessi gaur er með þá alla saman. Alveg klikksins vert.

Mér þykir vænt um Kaupmannahöfn. Hér þekki ég mikið af góðu fólki. Það er ekki laust við að undanfarnir dagar hafi vakið með mér út-heimþrá.

Hmmm... hlutir sem ég gæti talað um hér...

Vesenið sem það var að komast frá Liverpool St. Station til Stansted Airport.

Vesenið við að komast að hliðinu á Stansted eftir að eldvarnarkerfið fór í gang á flugvellinum.

Fallegu íslensku ballerínustelpuna sem sat við hliðina á mér í fluginu, í íslendinga-dauðasætinu eins og ég vil kalla það. (Hafið í huga hversu ólíklegt það er að sitja við hliðina á landa sínum í álíka flugi.)

En það sem að mig langar til að tala um er ekkert af þessu. Mig langar fyrst að segja að það var alger fokking vangefnlingur sem að hannaði sætin á dönsku metro-stöðvunum. (Sætin á dönsku metro-stöðvunum eru járnspjöld sem er búið að halla í 45 gráður á 140 cm háum járnstöngum).
Næst vil ég segja að gamlar danskar konur eru beinlínis ógnvænlegar. Þær titra og opna og loka munninum eins og fiskar og gefa manni konstant illt auga.

Svo vil ég segja að ég skil núna hversvegna ég hef aldrei getað óríenterað mig almennilega um London, eins ratvísan og ég annars tel mig vera. Það er vegna þess að ég hef alltaf notað Underground-ið. Að nota Underground-ið gerir það að verkum að maður poppar bara upp einhverstaðar og hefur engar viðmiðanir með hvaðan maður kom eða hvert maður fór. Strætó í London er alveg málið!!!

Annars er ég impressed. London er búin að taka upp "Oyster-card" system í tengslum við almenningssamgöngur. Þetta system er það sama og "Suica" system-ið í Tokyo, sm er mjög impressive. (Maður greiðir kredit inn á segulkort, sem maður leggur upp að þar til gerðum sensorum til að nota kerfið. Sensorarnir sjá svo um að draga frá viðeigandi gjald fyrir hverja ferð.)

Annars er það eina héðan að hér er alltaf snjór og kalt. Sem er glatað. En hér er líka alltaf skemmtilegt fólk sem vill eiga með manni gleðistund, og vil ég einkum og sér í lagi þakka Baldri og stúlkufansinum í kringum hann fyrir stórskemmtileg djömm nú um helgina.

Anyway, nenni ekki meira í bili. Peace out.

Um daginn sá ég athyglisverða heimildarmynd í Danmörku. Sú hét "Perfekte Mennesker" og fjallaði um fólk sem að á sér þann draum heitastan að verða aflimað (á vinalegan hátt). Mér hefur verið þessi mynd mjög hugleikin og í kvöld þegar Sveinbjörn tilkynnti mér að hann væri að glápa á Hostel sem fjallar um fólk sem að vill ekki vera aflimað, en er samt aflimað (á óvinalegan hátt), fann ég mig knúinn til að tékka aðeins á þessu. Þetta fólk er kallað Apotemnophile-ar eða stundum "Wannabees"og er með allskonar hang-ups (aðallega) útaf fótunum á sér og gerir allt til að losna við þá. Einn gaur skaut sig í fótinn með haglara. Einn skellti fótnum ofan í baðkar af þurrís. Og einn fór til Suður-Ameríku til að láta fjarlægja fótinn. Svo voru þessir gaurar bara að kvarta yfir því að það hefði annaðhvort ekki verið tekið nóg, eða of mikið af fætinum. Nema þessi sem fór til Suður-Ameríku. Hann dó.

Annars fann ég í kjölfarið þessa síðu hér, sem segir manni bara að það virðist alveg vera dating markaður fyrir svona apotemnophila. Kannski er það þess vegna sem þeir eru af þessu.

Já, kannski er þessum blessaða vinstri fæti ofaukið!

Dagurinn í dag er búinn að vera góður en uneventful dagur. Mér finnst það oft haldast í hendur. Fórum á Pizzustað eftir að bankamál dagsins höfðu verið sorteruð og borðuðum pizzu. Fórum svo og keyptum sósu í Sommerfield. Sósu fyrir Damian. Góða sósu. Sósu í Sommerfield.

Eftir það setti ég mig á hausinn með kvikmyndadiskakaupum en get huggað mig við það að ég á núna ennþá betra ultra-connaisseur DVD-safn, sem er ógeðslega kúl, og á ábyggilega eftir að gera það að verkum að ég á eftir að fá ógeðslega mikið á broddinn.

-"Hey, þú sérðu Spartacus boxið þarna? Þetta er Deluxe-edition!!!"
-Vá, taktu mig núna folinn þinn!!!

Eftir kvikmyndaleiðangurinn mikla fórum við á kínverskan stað og fengum okkur marglitaða óáfenga hommakokteila með horkúlum í botninum, sem voru víst kínverskt morgunkorn. (Maður átti að sjúga horkúlurnar upp með gíga-röri.) Ég borðaði meirihlutann af þessu rugli en skildi eftir nógu mikið til að kínverska konan myndi skilja hvað þetta væri líkt hori og ósæmilegur matur að bera á borð.

Enduðum svo á Mickey D's þar sem ég fékk mér einn double quarterpounder og einn normal quarterponder. Eins mikið og ég hata Mickey D's finnast mér quarterpounderarnir þeirra fínir, og shake-arnir líka.

Markmið dagsins var rólegur hedónismi, og það takmark náðist glæsilega.

London er dýr borg.

London er skemmtileg borg

Annars er hér búið að vera mjög fínt. Byrjaði á að éta á Pizza Express á þriðjud. Fór svo beint í karaoke, þar sem að ég söng lagið "A Boy Named Sue" við mikinn fögnuð viðstaddra, og gerði það vel. Vann reyndar engin verðlaun, enda voru þau ekki gefin út á merit-basis. Ari vann hinsvegar VHS-spólu með kvikmyndinni "Desperately Seeking Susan".

Í gær fór ég með Ara niðrí bæ áður en hann fór í skólann sinn og endaði á að fara inn í Forbidden Planet að skoða. Keypti comics og DVD fyrir 7.000,- ISK. Stuttu seinna sá ég í HMV að DVD-boxið mitt sem ég keypti á 30,- GBP. Kostaði þar 19,- GBP. Helvítis bastarðir!!! Alltaf að ríða manni.

Fórum síðan á Souk, marókóskan veitingastað með Ala og fleirum úr skólanum hans Ara. Það var fínt og ég át þar kjúklingalifur í fyrsta sinn. Það var bara fínt. Smakkaði líka marókóskan bjór, sem að ég hélt að væri ekki til í heiminum, Casablanca. Hann var mjög fínn.

Enduðum á heimatilbúnu stand-up kvöldi hjá einhverjum vinum skólafélaga Ara. Það var alveg svakalega interesting. Það bombuðu nú eiginlega allir, en sumir voru með ágætis hugmyndir og vísi að góðu efni. Það sem var merkilegt að sjá var að það var tiltölulega gott að sjá hvað þetta fólk var að gera vitlaust. Allavega, ég var mjög inspíreraður af þessu og það gæti verið gaman að gera eitthvað svipað heima e-n tíman.

Kvöldið endaði svo bara í almennu bjórsulli og kjaftagang með stuttri truflun frá sænskri og finnskri stelpu sem voru að reyna við okkur en fóru svo.

Meira síðar...

Jæja, kominn til London. Lenti reyndar í 50 mínútna töf, út af af-ísunar processnum sem vélin þurfti að ganga í gegnum fyrir flugtak. Mig reyndar grunaði að það yrði seinkunn þegar ég skoðaði TAF reportið um hádegisbilið. Þessi grunur minn var svo staðfestur af Damian þegar ég hringdi í hann rétt fyrir boarding. Sú staðreynd að ég vissi c.a. 90% að vélinni myndi seinka veitti mér svona petty satisfaction þegar flugmaðurinn tilkynnti það og allir andvörpuðu í kór. Það gerði mér líka kleift að líta í kringum mig með nettri besservissera tilfinningu í bland við fyrirlitningu og hugsa: "Já já, ÉG vissi þetta... ekki þið!"

Annars vil ég biðjast afsökunar á conjecture-inu sem ég kom með síðast um að flugvélar væru ekki bellyload-aðar í vondu veðri. CARGO-vélar eru bellyload-aðar sem minnst í vondu veðri. Farþegaflugvélar eru alltaf bellyload-aðar. Þetta er vegna þess að í farþegavélum er cargo-rýmið fullt af fólki sem myndi kremjast ef maður setti gám þar inn. Anyway, enough about that.

Ég rakst á nýyrði á síðunni I Come From Reykjavík sem mér finnst snilld. Það er staðfæring á útlenska orðinu "anorexía," sem er með öllu óskiljanlegt. Í stað þess vil ég mæla orðinu "nágrenni" bót, og er það hérmeð lögfest.

Annars langar mig að taka fram að maginn á mér virðist vera að komast í gott horf. Ég attributa kjötmiklu og chilli-ríku fæði undanfarið. Að endingu vil ég minnast á salernið hans Damians sem hefur verið mér nákomið upp á síðkastið. Maðurinn er sumsé búinn að renovate-a Kaupmannahafnfirska salernisskápinn sinn svo að hann er nú actually frekar viðkunnanlegur. Svo kem ég bara og skít það allt út. Usssss!!!!!!!

Nei, nei ég er nú reyndar bara að ýkja gróflega. Allavega, nenni þessu ekki lengur. Pósta meiru á morgun.