Arnaldur      Grétarsson

Ég gerði mér ferð í Skífuna um daginn. Skífan er verslun með nokkur útibú á höfuðborgarsvæðinu sem gefur sig út fyrir að versla með hljómplötur og annað afþreyingarefni. Skífan er samt ekki verslun sem selur hljómplötur. Skífan er verslun sem reynir af veikum mætti að þykjast selja hljómplötur á verðum sem eru úr tengslum við raunveruleikann.

Eftir að hafa leitað þó nokkra stund að efni sem ég hafði hugsað mér að festa kaup á, kom í ljós að allir fimm titlarnir sem ég bar upp á afgreiðslufólkið voru ýmist uppseldir eða höfðu ekki verið keyptir inn.

Ég ráfaði um í leit að einhverju bitastæðu en fann fátt, og það var allt verðmerkt með óraunhæfum upphæðum. Loks rakst ég á smáskífu með Einstürzende Neubauten sem ég hef um þó nokkurt skeið rennt hýru auga til, Total Eclipse of the Sun.* Smáskífan kostaði 2.499,- ISK.

Ég spurðist fyrir um hvort hér væri ekki um mistök að ræða en svo var ekki og báru afgreiðslumenn "undarlegri verðlagningu" við.

Ég tók undir það.

Nú geri ég ekki ráð fyrir að við séum ógnvekjandi her fólks, sem myndum leggja okkur eftir smáskífu með Einstürzende Neubauten - ekki margir aðrir sem ég veit um sem eru sérstaklega að safna plötum með þeim. Í því ljósi spyr ég: "Ef ég er ekki tilbúinn að greiða 2.499 krónur fyrir smáskífu með Einstürzende. Hver er þá tilbúinn að greiða 2.499 krónur fyrir smáskífu með Einstürzende?"

Svarið er ekkert sérlega flókið. Það er: "Enginn"

Skífan þarf virkilega að fara að endurskoða innkaupa-/verðlagninga-/lagerstefnuna sína.

*(ath. Total Eclipse of the Sun er ekki einhver raritet-runk-smáskífa. Hún er bara venjulegur 4 track smáskífudjöfull.)

Jæja, já, já.

Er búinn að vera hálf slappur síðustu tvo daga, og því bara hafst við heima undanfarið og lagt rækt við yfirvaraskeggið mitt, sem er orðið það massíft að ég get ekki lengur tekið sjálfan mig alvarlega þegar ég sé mig í spegli.

Ég myndi setja inn mynd af því en það er ómögulegt, af því að það er svo stórkostlegt að linsan sér það ekki... það og að batteríin í myndavélinni minni eru fucked.

Í raun er það orðið svo mikilfenglegt að það dregur orðið athygli frá fríðum andlitsdráttum mínum, og hef ég því ákveðið að taka þátt í mottukeppninni sem að Maggi Lego vinnur alltaf. Ef einhver veit eitthvað um þessa keppni má endilega láta mig vita hvenær hún er og hvað maður þarf að þekkja marga í GusGus til að vinna

Nú nálgast verslunarmannahelgin óðfluga með hefðbundinni villimennsku og ólátum. Í tilefni af því vil ég stofna til nýrrar úti/innihátíðar í Reykjavík, sem ég kýs að kalla Bardagar í Reykjavík. Áhugasamir skrái sig hér á síðunni.

Annars reif ég upp hljómplötuna Blood Money með Tom Waits um daginn í tilefni af því að Steini kollegi minn lét sig hverfa til London að raula undir með sýningum á Woyzeck þarlendis. áttaði mig á því hversu mikill gullmoli þessi plata er. Einkum og sér í lagi lagið, A Good Man is Hard to Find. Reyndar er öll platan frekar solid í gegn, sérstaklega textarnir, og mæli ég því með því að fólk drullist til að hlusta á þetta.

Ég þoli ekki hvernig ég hef engu komið í verk undanfarið. Líf mitt snýst um að vinna, borða og sofa...

Ekkert göfugt við það.

Vinnan göfgar víst manninn. Þar af leiðandi vil ég meina að ég sé virkilega göfugur maður.

Reyndar er annað sem ég hef tekið eftir í sambandi við vinnu. Og það er að vinnan gerir manninn leiðinlegan og mónótónískan. Ég hef til að mynda ekkert merkilegt fram að færa á þessum tímapunkti í lífi mínu annað en það að ég er orðinn semi-slyngur í að óperera hjólaskóflu, en sökka ennþá jafnmikið á beltagröfu. Það íróníska í því öllu saman er að ég hef réttindi til að stofna lífi og limum fólks í voða með spastískum hreyfingum mínum á beltagröfunni, en má eignilega ekki vera á hjólaskóflunni.

Vá, ég er meiraðsegja að gera sjálfan mig leiðan með að skrifa þetta.

Mig vantar spennu í líf mitt...

Ég er farinn að horfa á Gilmore Girls