Arnaldur      Grétarsson

Hér ber að líta forsíðu Blaðsins. En hvaða dagsetningu? Það er öllu snúnara. Blaðamennskan í þessu tilviki er svo tímalaus að það er engin dagsetning á forsíðunni.

En jú, þetta er forsíða blaðsins þann 20. september 2006. Og ég verð að vera sammála þeim. Hókus Pókus dagar í Leikbæ hljóta að vera eitt það fréttnæmasta sem komið hefur fyrir á árinu. Hverjum stendur ekki á sama um heimsmálin þegar það er 33% afsláttur af leikföngum og "KVISS, BAMM BÚMM" í Leikbæ.

Reyndar verður maður, við tækifæri sem þessi, að fara aðeins að hugsa út í réttmæti staðhæfinga Blaðsins um "frjálsa, óháða og ókeypis" blaðamennsku þegar svona mikill þungi er lagður í eina frétt. Ég er ekki frá því að mér finnist vera smá keimur af selective reporting framan á Blaðinu, allavega téðan dag.

Ennfremur finnst mér það kannski líka liggja nokkurn vegin í hlutarins eðli að frelsi feli það í sér að vera óháður. Er þá Blaðið kannski bara frjálst og ókeypis? Þeir ættu þá kannski bara að draga þetta allt saman í hnitmiðaðan undirtitil: Free.

Einhvern vegin fæ ég þó á tilfinninguna að það sé langt frá því að vera ókeypis að auglýsa í Blaðinu. Ennfremur fæ ég það á tilfinninguna að Blaðið sé langt frá því að vera óháð auglýsendunum sem að leggja undir sig heilu forsíðurnar og opnurnar. Getur Blaðið þá talist vera frjálst? Er Blaðið þá yfir höfuð frjálst, óháð eða ókeypis?

Allavega. Burtséð frá öllum þessum vangaveltum er Blaðið miðill að mínu skapi. Þar eru engar pestering fréttir af valdaránum, brottför Kanans eða óeirðum í Ungverjalandi. Bara endalaus neyslugleði.

Núna væri ég mest til að vera hérna í heiminum. Með daquiri og góðan vindil í munnvikinu.

Í staðin er ég að hlusta á mann tala ótrúlega hægt um kenningar Marx og áhrif þeirra á líf okkar. Það er eitthvað við Marx sem er svakalega þunglamalegt og niðurdrepandi. Ég held að það sé allt þetta tal um arðrán, stéttabaráttu og öreiga sem að dregur upp grámyglulegar myndir í kollinn á mér.

Helgin var að miklu leyti tileinkuð manni sem ég hef nú töluvert lengi haft mikið álit á fyrir einstaka færni sína á sviði tónlistar og nú nýlegar á sviði kvikmyndagerðar.

Ég hóf þetta Nick Cave marathon á föstudeginum með því að skella mér í boði Ara Eldjárns á The Proposition, sem er ný kvikmynd skrifuð af Cave. Kann ég Ara miklar þakkir fyrir þetta góða boð en það byrjaði ekki verr en svo að ég hitti hetjuna sjálfa, Nick Cave, í anddyri Háskólabíós og fékk tekna mynd af mér með kappanum. Glöggir geta séð Ray Winstone bregða fyrir í bakgrunninum. Ég vil þakka Steini kærlega fyrir að festa þetta atvik á filmu og gera það hér með ódauðlegt, sögulega stund í menningarsögu vesturlanda.

Það kom mér á óvart hversu stutta fingur hann hafði. (Ath. Þeir eru samt ekki stuttir, bara eðlilega langir. Ég hafði bara alltaf ímyndað mér að hann hefði Rachmaninov putta.)

Myndin sjálf var hin besta og vinnur vel á í minningunni. Nitty-gritty ástralskur vestri, sem færi kannski betur á að kalla austra. Eða syðra? Eða suð-austra? Vel leikin í alla staði og ákaflega þrúgandi mynd sem nær að halda manni í spennu meira og minna allan tíman þrátt fyrir að hún sé ögn hæg á köflum.

Fundi okkar Cave var svo fylgt eftir með tónleikum í Laugardalshöllinni á laugardeginum. Tónleikarnir voru í einu orði stórkostlegir. En ef þið viljið fleiri orð þá er að finna summary, myndir og video-klippur af tónleikunum hér að neðan. Reyndar væri það vel þegið ef þeir sem voru á tónleikunum gætu haft skoðun á þessari umsögn og leiðrétt rangfærslur ef einhverjar eru.

Tónleikar Nick Cave

í Laugardagshöll 16.09.2006

• Nick Cave - Söngur, Píanó, Gítar
• Martyn P. Casey - Bassi
• Warren Ellis - Fiðla, Mandólín, Bouzuouki, Flauta
• Jim Sclavunos - Slagverk

Tónleikarnir fóru almennt afskaplega vel fram, og voru einstaklega ánægjulegir. Ég vil leyfa mér að halda að þessir tónleikar hafi meira verið fyrir gamalkunna Cave aðdáendur, þar sem harkaleg keyrsla einkenndi tónleikana að miklu leyti og minna var um rólegri ballöður. Lagalistinn var blandaður og kom úr ýmsum áttum, spannaði meira og minna allan feril Cave and the Bad Seeds.

Eina umkvörtunarefni sem mér dettur í fljótu bragði í hug voru örfáir tónleikagestir sem áttu bágt með að haga sér siðsamlega, eða bara almennt vera töff. Vil ég nefna í því skyni tvær leiðinda tussur sem sátu tveim röðum fyrir aftan mig og vældu: "Do You Love Meeeeee!!!" í tíma og ótíma, milli laga. (Sjá nánar hér.) Þegar ljóst varð að Cave flytti ekki Do You Love Me, brugðust þær ókvæða við og æptu: "Fokk You!!! í átt að sviðinu.

Warren Ellis var magnaður og lék af mikilli innlifun. Jim Sclavunos var þéttur, reyndar svo þéttur að hann felldi symball og hljóðnema í öðru laginu (Red Right Hand).

Almennt höfðaði lagavalið ágætlega til mín. Reyndar var tæplega helmingur laganna, kannski skiljanlega, af Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus og Nocturama og hefði verið gaman að heyra meira af eldri plötum Cave eins ogHenry's Dream, Tender Prey eða Let love In en ekki var þeim gerð nein sérstök skil (einungis eitt lag af hverri þeirra). Ekki hefði manni nú heldur sárnað að heyra O'Malley's Bar eða fágætið Little Empty Boat, en það er nú víst einu sinni náttúra tónleika með jafn virkum og síbreytilegum listamönnum sem þessum að ekki gefst tími til að dekka allt þeirra repertoir.

Gaman var að heyra óvenjulegar útgáfur af sumum lögunum, Mercy Seat var töluvert rólegra en það sem maður þekkir frá Tender Prey, og svipaði meira til útgáfunnar á Live Seeds bæði með tilliti til texta og keyrslu. The Weeping Song var full harkalega framkvæmt þótti mér, en kannski sök sér, fjarvera Blixa Bargelds kallar á breytingar á laginu frá samtals-dúett hvort eð er. Henry Lee sömuleiðis, var keyrt full harkalega í gegn, en þó var vel hægt að hafa gaman að, þar sem stemmningin hafði verið keyrð upp af hörku með lögunum á undan.

Útgáfan af Tupelo var stórfengleg, villt og ótamin eins vera ber og gaman var að sjá Cave munda gítarinn. Tónleikunum var slitið að Tupelo loknu en hafnir upp að nýju með skemmtilegri útgáfu af The Lyre of Orpheus þar sem að áhorfendur fengu hlutverk London Community Gospel Choir við að kallast á við Cave: "Oh, Mama!". Reyndar stytti Cave útgáfuna um þó nokkur vers, án þess þó að það spillti sérstaklega fyrir. (Reyndar saknaði ég tveggja versa fremur sárt.)

Úrfellinguna bætti Cave þó glæsilega upp með einstaklega velhepnaðri ofur-rólegri og dapurlegri útgáfu af laginu Stagger Lee, þar sem hann bætti við loka versi: "And up came the Devil and said to Stagger Lee, I'm gonna take you down with me. And those were the last words that the Devil spoke 'cause Stag put four bullets in his motherfuckin' head." (ef ég man rétt.)

Uppklappinu var svo slitið með þéttri útgáfu af Jack the Ripper. Að vísu átti eitt lag eftir að verða leikið að því loknu, það er, í seinna uppklappi, en á því stigi hafði verið opnað fyrir útgöngudyr Laugardalshallarinnar og fólk var farið að streyma út.

Lagalisti

(plöturnar sem lögin koma fram á eru í svigum):

• West Country Girl (The Boatman's Call)
• Abbatoir Blues (Abbatoir Blues)
• Red Right Hand (Let Love In)
• Ship Song (The Good Son)
• Wonderful Life (Nocturama)
• Babe, You turn Me On (The Lyre Of Orpheus)
• Weeping Song (The Good Son)
• Cannibal's Hymn (Abbatoir Blues)
• Messiah Ward (Abbatoir Blues)
• Rock Of Gibraltar (Nocturama)*
• Henry Lee (Murder Ballads)
• The Mercy Seat (Tender Prey)
• Hiding All Away (Abbatoir Blues)
• God Is In The House (No More Shall We Part)
• Tupelo (The Firstborn Is Dead)*

----Lok tónleika----

• The Lyre of Orpheus (The Lyre Of Orpheus)
• Lime Tree Arbour (Boatman's Call)
• Right Out of Your Hand (Nocturama)*
• Stagger Lee (Murder Ballads)
• Jack The Ripper (Henry's Dream)

----Lok uppklapps I----

• Lucy (The Good Son)

*(Nick Cave á gítar)

Video-klippur af tónleikum

Intro að Rock Of Gibraltar (MPEG - 13,4 MB)

Brot úr The Mercy Seat (MPEG - 10,7MB)

Ókei, þetta er náttúrulega bara fáránlegt!!!

Fór í þrítugsafmæli og kveðjupartí um helgina. Bæði voru hið mesta gaman, og vel heppnuð, utan lágmarks-fjörtjóns af völdum atvinnu heimilisleysingja.

Reyndar var helst til vel veitt á báðum stöðum og kallinn varð pínku sósaður.

Mér kom til hugar Macbeth, eftir William Shakespeare. Act 2, scene iii.:

Enter MACDUFF and LENNOX

MACDUFF
Was it so late, friend, ere you went to bed, That you do lie so late?

PORTER
'Faith sir, we were carousing till the second cock.
And drink, sir, is a great provoker of three things.

MACDUFF
What three things does drink especially provoke?

PORTER
Marry, sir, nose-painting, sleep, and urine. Lechery,
sir, it provokes and unprovokes. It provokes the desire,
but it takes away the performance. Therefore, much
drink may be said to be an equivocator with lechery.
It makes him, and it mars him; it sets him on, and it
takes him off; it persuades him, and disheartens him;
makes him stand to and not stand to; in conclusion,
equivocates him in a sleep, and, giving him the lie,
leaves him.

MACDUFF
I believe drink gave thee the lie last night.

---

Já, já. Porterinn er ágætis gæi.