Nick Cave 16.09.2006 - Arnaldur Grétarsson

19.9.2006 | Nick Cave 16.09.2006

Tónleikar Nick Cave

í Laugardagshöll 16.09.2006

Nick Cave - Söngur, Píanó, Gítar
Martyn P. Casey - Bassi
Warren Ellis - Fiðla, Mandólín, Bouzuouki, Flauta
Jim Sclavunos - Slagverk

Tónleikarnir fóru almennt afskaplega vel fram, og voru einstaklega ánægjulegir. Ég vil leyfa mér að halda að þessir tónleikar hafi meira verið fyrir gamalkunna Cave aðdáendur, þar sem harkaleg keyrsla einkenndi tónleikana að miklu leyti og minna var um rólegri ballöður. Lagalistinn var blandaður og kom úr ýmsum áttum, spannaði meira og minna allan feril Cave and the Bad Seeds.

Eina umkvörtunarefni sem mér dettur í fljótu bragði í hug voru örfáir tónleikagestir sem áttu bágt með að haga sér siðsamlega, eða bara almennt vera töff. Vil ég nefna í því skyni tvær leiðinda tussur sem sátu tveim röðum fyrir aftan mig og vældu: "Do You Love Meeeeee!!!" í tíma og ótíma, milli laga. (Sjá nánar hér.) Þegar ljóst varð að Cave flytti ekki Do You Love Me, brugðust þær ókvæða við og æptu: "Fokk You!!! í átt að sviðinu.

Warren Ellis var magnaður og lék af mikilli innlifun. Jim Sclavunos var þéttur, reyndar svo þéttur að hann felldi symball og hljóðnema í öðru laginu (Red Right Hand).

Almennt höfðaði lagavalið ágætlega til mín. Reyndar var tæplega helmingur laganna, kannski skiljanlega, af Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus og Nocturama og hefði verið gaman að heyra meira af eldri plötum Cave eins ogHenry's Dream, Tender Prey eða Let love In en ekki var þeim gerð nein sérstök skil (einungis eitt lag af hverri þeirra). Ekki hefði manni nú heldur sárnað að heyra O'Malley's Bar eða fágætið Little Empty Boat, en það er nú víst einu sinni náttúra tónleika með jafn virkum og síbreytilegum listamönnum sem þessum að ekki gefst tími til að dekka allt þeirra repertoir.

Gaman var að heyra óvenjulegar útgáfur af sumum lögunum, Mercy Seat var töluvert rólegra en það sem maður þekkir frá Tender Prey, og svipaði meira til útgáfunnar á Live Seeds bæði með tilliti til texta og keyrslu. The Weeping Song var full harkalega framkvæmt þótti mér, en kannski sök sér, fjarvera Blixa Bargelds kallar á breytingar á laginu frá samtals-dúett hvort eð er. Henry Lee sömuleiðis, var keyrt full harkalega í gegn, en þó var vel hægt að hafa gaman að, þar sem stemmningin hafði verið keyrð upp af hörku með lögunum á undan.

Útgáfan af Tupelo var stórfengleg, villt og ótamin eins vera ber og gaman var að sjá Cave munda gítarinn. Tónleikunum var slitið að Tupelo loknu en hafnir upp að nýju með skemmtilegri útgáfu af The Lyre of Orpheus þar sem að áhorfendur fengu hlutverk London Community Gospel Choir við að kallast á við Cave: "Oh, Mama!". Reyndar stytti Cave útgáfuna um þó nokkur vers, án þess þó að það spillti sérstaklega fyrir. (Reyndar saknaði ég tveggja versa fremur sárt.)

Úrfellinguna bætti Cave þó glæsilega upp með einstaklega velhepnaðri ofur-rólegri og dapurlegri útgáfu af laginu Stagger Lee, þar sem hann bætti við loka versi: "And up came the Devil and said to Stagger Lee, I'm gonna take you down with me. And those were the last words that the Devil spoke 'cause Stag put four bullets in his motherfuckin' head." (ef ég man rétt.)

Uppklappinu var svo slitið með þéttri útgáfu af Jack the Ripper. Að vísu átti eitt lag eftir að verða leikið að því loknu, það er, í seinna uppklappi, en á því stigi hafði verið opnað fyrir útgöngudyr Laugardalshallarinnar og fólk var farið að streyma út.