Arnaldur      Grétarsson

Helgin var að miklu leyti tileinkuð manni sem ég hef nú töluvert lengi haft mikið álit á fyrir einstaka færni sína á sviði tónlistar og nú nýlegar á sviði kvikmyndagerðar.

Ég hóf þetta Nick Cave marathon á föstudeginum með því að skella mér í boði Ara Eldjárns á The Proposition, sem er ný kvikmynd skrifuð af Cave. Kann ég Ara miklar þakkir fyrir þetta góða boð en það byrjaði ekki verr en svo að ég hitti hetjuna sjálfa, Nick Cave, í anddyri Háskólabíós og fékk tekna mynd af mér með kappanum. Glöggir geta séð Ray Winstone bregða fyrir í bakgrunninum. Ég vil þakka Steini kærlega fyrir að festa þetta atvik á filmu og gera það hér með ódauðlegt, sögulega stund í menningarsögu vesturlanda.

Það kom mér á óvart hversu stutta fingur hann hafði. (Ath. Þeir eru samt ekki stuttir, bara eðlilega langir. Ég hafði bara alltaf ímyndað mér að hann hefði Rachmaninov putta.)

Myndin sjálf var hin besta og vinnur vel á í minningunni. Nitty-gritty ástralskur vestri, sem færi kannski betur á að kalla austra. Eða syðra? Eða suð-austra? Vel leikin í alla staði og ákaflega þrúgandi mynd sem nær að halda manni í spennu meira og minna allan tíman þrátt fyrir að hún sé ögn hæg á köflum.

Fundi okkar Cave var svo fylgt eftir með tónleikum í Laugardalshöllinni á laugardeginum. Tónleikarnir voru í einu orði stórkostlegir. En ef þið viljið fleiri orð þá er að finna summary, myndir og video-klippur af tónleikunum hér að neðan. Reyndar væri það vel þegið ef þeir sem voru á tónleikunum gætu haft skoðun á þessari umsögn og leiðrétt rangfærslur ef einhverjar eru.