Helgin var að miklu leyti tileinkuð manni sem ég hef nú töluvert lengi haft mikið álit á fyrir einstaka færni sína á sviði tónlistar og nú nýlegar á sviði kvikmyndagerðar.
Ég hóf þetta Nick Cave marathon á föstudeginum með því að skella mér í boði Ara Eldjárns á The Proposition, sem er ný kvikmynd skrifuð af Cave. Kann ég Ara miklar þakkir fyrir þetta góða boð en það byrjaði ekki verr en svo að ég hitti hetjuna sjálfa, Nick Cave, í anddyri Háskólabíós og fékk tekna mynd af mér með kappanum. Glöggir geta séð Ray Winstone bregða fyrir í bakgrunninum. Ég vil þakka Steini kærlega fyrir að festa þetta atvik á filmu og gera það hér með ódauðlegt, sögulega stund í menningarsögu vesturlanda.
Það kom mér á óvart hversu stutta fingur hann hafði. (Ath. Þeir eru samt ekki stuttir, bara eðlilega langir. Ég hafði bara alltaf ímyndað mér að hann hefði Rachmaninov putta.)
Myndin sjálf var hin besta og vinnur vel á í minningunni. Nitty-gritty ástralskur vestri, sem færi kannski betur á að kalla austra. Eða syðra? Eða suð-austra? Vel leikin í alla staði og ákaflega þrúgandi mynd sem nær að halda manni í spennu meira og minna allan tíman þrátt fyrir að hún sé ögn hæg á köflum.
Suh-jitt!
Djofull ofunda eg thig, helvitis melurinn thinn. Missti greinilega tharna af dundurtonleikum. Argh!
Vá hvað það var súrt að missa af tónleikunum, þú hefðir átt að halda í skeggið þitt og sýna kallinum hvernig á að gera þetta! :)
Sjitt hvað þetta er megakúl Naldó.
Og já, The Proposition er fín mynd, gritty og nasty.
Heyrðu, ég senti þessa mynd af þér og Cave á hann Sigga grafíkara, og viti menn, hann lét út úr sér eftirfarandi:
"Djöfull er nikkarinn flottur. Hann er með svona ibiza-pimp-look í gangi!"
The password to post a comment is:
(Arnaldur)