Arnaldur      Grétarsson

Ég er búinn að komast að þeirri niðurstöðu að mig langar til að vera Hugh Grant þegar ég verð stór.

Hugh Grant er undarlegur maður í marga staði, oft klénn á köflum en greinilega baneitraður undir barnslegu yfirborðinu.

Hvað sem maður getur sagt um manninn þá verður maður að dást að riddaralegri framgöngu hans í nýjustu samskiptum hans við ljósmyndarastéttina. Hvaðan fær hann innblástur? Aldrei hefði mér dottið í hug að vopna mig með bökuðum baunum. Eða þessi ljóðrænu tilsvör. Maðurinn er sannkallað warrior-poet.

Ég spái anger-management námskeiði í náinni framtíð Grants.

Ég uncover-aði sannanir þess efnis að Siv Friðleifsdóttir er í raun illt cyborg vélmenni sem mun terminate-a Íslandi.

Í frétt um BUGL er vélmennið Siv spurð álits og hún svarar spurningunni tvisvar í röð (eftir að fréttamaður biður hana um nákvæmt svar) nákvæmlega eins á óhugnanlega vélrænan hátt. Annað hvort er Siv cyborg eða zombie. Ég hefði getað svarað þessari spurningu betur en hún og samt er ég ekki ógeðslegur spindoctoraður póitíkus í forsvari fyrir Heilbrigðismálaráðurneytið.

(Því miður virkar ekki sjittið á rúv síðunni sem sýnir manni individual fréttir en þetta er alveg þess virði að bíða eftir streaminu.)

Ussss. Afskaplega þarf maður að vera illa fyrirkallaður til að taka upp á svona stunt-i. (insert own pun involving stunt-cocks.) Greyið maðurinn, það hlýtur nú að bæta gráu ofan á svart, ef að sprellinn er farinn fyrir fullt og allt.

Mér þykir þó skemmtilegast í þessu að ég sá þennan veitingastað þegar ég var að spóka mig á "The Strand" síðast þegar ég var í London. Eina ástæðan fyrir því að ég man eftir þessum stað er sú að ég staldraði við og velti því fyrir mér hverskonar mat, staður með jafn pempíulegt nafn byði upp á. Nú veit maður það. (insert own pun involving hot dogs.)

(Sjá pómó-runk #1)

Nú hef ég verið önnum kafinn undanfarna daga við ritgerðarskrif og lestur og ég verð að segja að þessi bjánalegi póstmódernismi sem fær að vaða upp í akademíunni - imported en masse frá meginlandinu - er absúrd drasl og ég skil ekki hvað fólk sér í þessu. Þetta fólk getur ekki einu sinni komið hlutunum skikkanlega frá sér.

Gefið mér Dan Brown skáldsögu anyday framyfir Baudrillard og Latour. Maðurinn veit allavega hvað hann er að reyna að segja, annað en þessar frönsku hvítlauksætur.

Hér er dæmi um smá póstmódernisma frá vini okkar honum Baudrillard. Og þetta neyðist maður til að renna í gegnum.

"On the other hand, Baudrillard (1988) claims a degeneration of meaning occurs in the evolution of consciousness from the original function of language as pointing to reality, to the modern era's function of language as hiding reality (through advertising and propaganda), to the current postmodern function as hiding the absence of reality in the artificiality of hyper-real experience."

Endilega deilið skoðunum ykkar, I'd like to hear them.

Mig langaði að benda á þessa últrakúl grein sem Steinn linkaði á.

Þetta er sennilega svalasta pæling sem að einhverjum hefur dottið í hug. Þið vitið það bara að ég vil fá svona demants-treatment þegar ég dey.

Kannski það væri hægt að studda manni svo á Vaselín túbu í eigu Tyru Banks. Ég er viss um að hún lube-ar upp með vaselíni fyrst hún er svona crazy about Vaseline.

Annars er ég pínku miffed yfir nýjasta coverinu á Grapevine. Those bastards stole my idea. Ég er sjálfur búinn að vera að skissa upp alternative skjaldamerki núna um nokkurt skeið. Mín eru bara betri. Frekar vel gert hjá þeim samt. Flott cover.

Grapevine mætti btw. updeita síðuna sína.

Ég hef komist á snoðir um samsæri. Samsæri um þjóðarmorð. Félagi minn Sveinbjörn færði mér sannanirnar. Hann lét mér nýlega í té malasískan pakka af Marlboro lights, sem okkur þótti athyglisverður fyrir þær sakir að engar viðvaranir eru á honum. (Sjálfsagt vegna þess að ólæsi er mikið í Malasíu.) En einhvernvegin fannst okkur pakkinn fallegri og eðlilegri. Engin mellódramatík um krabbamein og dautt sæði.

Nú kaupi ég mikið af sígarettum. Ekki fyrir mig reyndar - ég reyki ekki – heldur fyrir börnin í hverfinu og stundum brenni ég eina hérna heima til að fá gamla verksmiðjufílínginn heim. En í gær var ég uppiskroppa með sígó.

Þar sem klukkan var orðin seint, og ég nennti ekki að fara útúr húsi ákvað ég að opna malasíska pakkann. Ég gerði það og kveikti mér í mjög vafasamri, ljótri og illa lyktandi malasískri Marlboro lights. Eftir tvö puff leið mér hreinlega illa. Ég skoðaði pakkan og komst þá að nokkru merkilegu.

Malasísk Marlboro Lights sígaretta inniheldur 4 sinnum meiri tjöru og 3 sinnum meira nikótín en t.a.m. Winston Lights sígaretta. Þessi staðreynd, fyrir utan það að gera þær algerlega óreykjanlegar, gerir þær basically bara hættulegar.

Því vil ég meina að Philip Morris sé vísvitandi að myrða ólæst fólk í Malasíu....

Þetta minnir mig bara á Roth-Haendel incidentið hér um árið....

Var að horfa á myndbandið Moss með GusGus. Myndbandið, sem er anímerað, sýnir fólk, aðallega GusGus-fólk að blása rósum á hvort annað og brosa svo svakalega mikið þegar það fær rósirnar í líkaman sinn. (Ég veit ekki alveg hver pælingin er, en mér dettur ýmislegt í hug.) Myndbandið endar svo á því að allir í GusGus, og einhverjir fleiri fara og detta í það á Sirkus. Allir brosa og allt fyllist af blómum þannig að blómin streyma út um reykháfinn á Sirkus. Frábært.

Ég hef komið inn á Sirkus. Sirkus er ekki hresslegur lítill kósý blómabar. Aldrei hef ég setið inni á Sirkus og horft á alla brosa og hlæja með blóm útum allt. Reyndar sé ég eiginlega aldrei neinn brosa á Sirkus. Það eru allir svo uppteknir við að gnísta tönnum þar og hugsa um hvernig megi best glasa næsta Portúgala sem dúkkar upp. Hvaða obsessíón er þetta hjá þessu fólki á þessum stað.

Æi, og núna er gaurinn úr Maus sem kann ekki að syngja að sleikja eyrað á ljóshærðri stelpu og káfa á rassinum og brjóstunum á henni.

Ég var uppfræddur um mikla snilld í gær. Það myndi vera hinn svarti hundur Churchills. Að sjálfsögðu þóttist ég vita hvað var rætt um. Reynsla mín er sú að fólk hefur tendens til að útskýra mál sitt óumbeðið. Oftast getur maður jánkað því að vera meðvitaður um hluti og fólk skýrir þá engu að síður út fyrir manni. Ég ætla hinsvegar ekki að útskýra svarta hundinn öðruvísi en að segja að hann sé hér með mér í dag, eins og oft vill verða eftir slark og gljálífi.

Fyrstir koma, fyrstir fá...