Arnaldur      Grétarsson

Þeir voru þrír, mennirnir í Hljómskálagarðinum þetta kvöldið. Þrír frumeindaðir menn í þessum stóra geimi sem ber eiginlega varla nafn með rentu og enginn þeirra hafði hugmynd um tilvist hins.

Einn þeirra lá samanhnipraður við fætur Jónasar og hraut eins og sögunarverksmiðja í Brazilíu. Hann hafði hafst við í Alþingisgarðinum undanfarið, enda er þar mun betra að vera og minni umgangur. Eitthvað hafði þó verið stuggað við honum síðan hinir háu herrar höfðu mætt aftur til vinnu. Á þessari stundu lá hann, sennilega í einhverju áfengismóki undir Jónasi sem vakti yfir honum með lítið blóm í hendinni.

Einn þeirra hljóp sem eldibrandur umhverfis tjörnina, en þó aldrei nærri Skothúsvegi. Af og til hætti hann að hlaupa og kýldi og sparkaði út í loftið og barði niður ósýnilega óvini af hinni mestu lipurð og færni. Hann hlustaði á ægilega, ofsakennda tónlist í vasadiskói um leið og hann gaf Skuggaböldrum á baukinn.

Það var ekki ljóst afhverju hann hafði byrjað að leggja stund á austurlenskar bardagakúnstir. Sumir héldu að það væri útaf vanmætti sem hann finndi enn til eftir leiðindatímabil í barnaskóla. Aðrir hölluðust að því að þetta hefði allt byrjað þegar hann tók sig á og ákvað að gera eitthvað í aukakílóunum. Eitt var víst, að hann tók hlutverk sitt alvarlega og sinnti því af alúð.

Þriðji maðurinn gekk um og söng hástöfum út í bláinn. Hann var að hlusta á dægurlagaslagara í vasadiskói meðan hann gekk um garðinn. Einu skiptin sem hann leyfði sér að syngja með vasadiskóinu var þegar hann gekk um garðinn, enda aldrei neinn á ferli þar til að hlusta með gagnrýnum eyrum á raust hans.

Þeir voru allir sameinaðir í þeirri trú að þeir væru einir og athöfnuðu sig því í samræmi við það, óhræddir við að verða dæmdir af smáborgaralegum viðmiðum vegfarenda sem engir voru.

En svo gerðist svolítið. Stóri geimurinn sem Hljómskálagarðurinn er, varð of lítill fyrir þessa þrjá menn. Þeir urðu allir varir við tilvist hvors annars á sama tíma, á óþægilegann hátt. Söngvarinn kom fyrir hornið um leið og viðlagið náði hápunkti sínum. Hann gekk fram á drykkjuraftinn og bardagamanninn, sem voru mun nær hvor öðrum en þeir hefðu viljað. Drykkjurafturinn rumskaði við þessi óhljóð og gaf frá sér baul í hálfum hljóðum. Bardagamaðurinn varð á sama tíma var við þá báða.

Þeir stöðvuðust allir í eina sekúndu. Söngvarinn hélt áfram að syngja, en aðeins rétt svo að það heyrðist. Bardagamaðurinn hélt áfram að sparka, en löturhægt. Drykkjurafturinn starði ringlaður í kringum sig og svo upp til Jónasar.

Að lokum tóku þeir sameiginlega ákvörðun um að viðurkenna ekki tilvist hvor annarra og héldu áfram athæfi sínu eins og ekkert hefði í skorist.

Hljómskálagarðurinn varð aftur athvarf þessa undarlegu manna sem aðeins koma út á kvöldin.