Arnaldur      Grétarsson

Eitt sinn komst ég í kynni við við skoskan mann í tengslum við fyrri atvinnu mína. Sá var víst milljarðamæringur, eða svo sagði hann og hef ég enga ástæðu til að rengja frásögur hans.

Maðurinn var reyndar afskaplega drukkinn þegar samskipti okkar fóru fram, en þau voru fyrirfram dæmd til að mistakast, þar sem þau hefðu aldrei átt að eiga sér stað og voru þvinguð.

Hann var íklæddur skotapilsi, eins og Skota er gjarnan von og vísa við hátíðleg tækifæri. Hann hafði meðferðis gelgjulega, miðaldra konu sem var ósmekklega, jafnvel glyðrulega, klædd. Auk þess var hann í slagtogi með öðrum skoskum manni, sem hafði sömuleiðis með sér konu, en sú hafði þó öllu smekklegri nærveru.

Eftir að nokkuð tregðug samskipti okkar höfðu gengið fyrir sig í þó nokkra stund, veitti maðurinn því skyndilega athygli að ég var með geypi-myndarlegt eldrautt skegg framan í mér þar sem ég stóð og stumraði yfir honum. Hann rak upp harmakvein og tók til við að útskýra fyrir mér hvað ég væri nú fallegur drengur og að ég ætti ekki að vera með svona skegg í andlitinu. Það gerði ásýnd mína ellilegri og slíkt leist honum ekki á.

Eftir nokkuð þref um ágæti skeggvaxtar míns endaði með því að maðurinn bað mig, og grátbað mig um að leyfa sér að raka af mér skeggið. Hann sagðist vera vel til þess fær, og ekki þyrfti verkið að taka neitt sérlega langan tíma. En skeggið yrði að víkja.

Ég afþakkaði pent og skömmu síðar var samskiptum okkar lokið. Ég sá manninn aldrei aftur, þó að eitthvað segi mér að skeggræður hans líðu hvorki mér né honum úr minni á næstunni.

Satt best að segja er þetta ef til vill ekki merkileg saga, og í raun hef ég ekki haft miklar ástæður til að draga hana fram, fyrr en nú.

Þegar ég las vefútgáfu Morgunblaðsins í morgun kom ég auga á ljósmynd af manni. Þetta var að vísu ekki skeggáhugamaðurinn, en allt í einu þekkti ég manninn á myndinni sem hinn þybbna og hljóðláta vin rakarans sem hafði setið hjá og fylgst með okkur rökræða um skeggið mitt.

Það var óneitanlega athyglisvert að geta loks sett saman einhverskonar kort af þessum undarlegu mönnum sem stóðu í hárinu á mér. Hitt er svo annað að það var heldur leiðara að sjá að afrakstur erfiðis þeirra virtist loks hafa borið ávöxt, en það var "að rýja Íslendinginn inn að skinni".