Arnaldur      Grétarsson

Þeir sátu þrír saman félagarnir, heima hjá skáldinu í kjallaraíbúð við Njálsgötu. Kjallaraíbúðin var lág til lofts og til þess að undirstrika það var bréfalúgan í augnhæð þegar staðið var upprétt við útidyrahurðina.

Nú sátu þeir þrír saman, reyktu tóbak, sötruðu molasopa úr ílátum sem voru að öllum líkindum sykurkör, og hlustuðu á ellihruman mann lesa upp endurminningar í útvarpinu.

Þeir sátu undir mónótónískum niði upplestrar mannsins og ræddu atburði vikunnar, og gildi þess að klæða Jón Sigurðsson í kjól þegar skyndilega fór að bera á undarlegri þróun mála í útvarpsviðtækinu. Heyra mátti örla á taktfastri raftónlist undir upplestri mannsins sem ágerðist hægt og rólega.

„Hvað er þetta?“ spurði einn. „Hmmmm?“ sagði annar. „Er ekki einhver að spila teknópopp í nálægum glugga?“ gat sá þriðji sér til um. „Nei, hehehe, er ekki bara RÚV að reyna að poppa aðeins upp dagskrárgerðina hjá sér? Þú veist... til að ná í unga fólkið!“

En sú var ekki reyndin. Viðtækið barðist við að útvarpa tveimur bylgjum á sama tíma, eins og persónuleikaraskaður sjúklingur. Úr varð stórkostlega brengluð kakófónía, sem hefur ekki heyrst frá því að David Bowie og Scandinavian Lounge III börðust um eyru hlustenda á kaffihúsinu Café Wilder í Kaupmannahöfn árið 2003.

Það var gerð ámátleg tilraun til að festa undarlegheitin á band, með óljósum árangri. Svo var sest aftur að molasopa og sígarettu.