Arnaldur      Grétarsson

Fann þessa frétt, um útgáfuréttardeilur í tengslum við uppáhalds teiknimyndasögurnar mínar, Asterix, á mbl.is.

Ég ákvað nú að kynna mér deiluna aðeins betur, fannst fréttin hálf undarleg á mbl.is, og komst þá að því að þessi deila er búin að standa yfir fyrir opnum tjöldum í rúman mánuð.

Fréttin á mbl, finnst mér heldur draga upp mynd af frekri stelpu sem er leiðinleg við aldraðan föður sinn og vill ekki leyfa honum að sýsla með sköpunarverk sitt.

Þessi grein sem Sylvie Uderzo skrifar í Le Monde dagblaðið, finnst mér þó draga upp nokkuð aðra mynd. Fyrir utan það hvað ég er ótrúlega montinn af sjálfum mér fyrir að hafa getað staglast í gegnum þetta á menntaskólafrönskunni minni, þá finnst mér nú birtast ákveðið viðhorf þarna sem ég get ekki verið annað en sammála.

Þess utan sé ég ekki ástæðu til að draga staðhæfingar hennar um að þetta gangi þvert á við fyrri óskir föður hennar í efa. Sjálfur man ég eftir að hafa lesið viðtöl við Uderzo á sínum tíma, í tengslum við kvikmynirnar um Asterix, þar sem hann virtist ekkert alltof sáttur og sagði að það þyrfti að passa vel uppá Asterix osfrv. án þess að hann vildi segja of mikið um málið. Ef ég man rétt þá finnst mér eins og að hlutdeild Goscinny í Asterix hafi líka skipt hann miklu máli.

Mér finnst Sylvie Uderzo alveg koma með valid punkt í þessari grein um að það væri frekar skrýtið og slullað ef menn færu að framleiða nýjar Tinnabækur. Enn fremur má nú benda á nærtækara dæmi, en ekki veit ég til þess að menn hafi lagst út í það að gefa út Lukku Láka eftir andlát Goscinny.

Mér finnst að ævistörf þessara manna eigi að fá að hvíla í friði, þótt menn vilji etv. eitthvað gera lítið úr því að hér er um teiknimyndasögur að ræða. Einhvern vegin efa ég að menn væru áfjáðir í að gera framhald af Sjálfstæðu fólki eða eitthvað þaðan af skrýtnara. (Ég geri mér samt vel grein fyrir því að það eru til svoleiðis bækur, eins og t.d. Bond library-ið.)

Á hinn bóginn eru til dæmi um vel heppnaða titla sem margir hafa komið að, t.d. Svalur og Valur. Þá eiga menn sér uppáhalds höfunda og teiknara. Þó finnst mér tvennu ólíku saman að jafna þar. Svalur og Valur, á það sammerkt með mörgum slíkum titlum, að vera commissioned verk, sem Dupuis-útgáfan bað sérstaklega um, þó svo að Franquin hafi búið til/þróað karakterana. (Enda sést að Franquin átti Sval og Val síður en svo. Hugmyndin að Sval var ekki hans, og hann fékk ekki að taka þá með frá Dupuis þegar hann gekk út. Einungis Viggó og Gormur fylgdu honum eftir. Takið eftir að Gormur kemur aldrei fram í bókunum sem eru skrifaðar eftir að Franquin hættir, nema sem tilvísun.)

Sama máli gegnir um meirihluta mainstream amerískra teiknimyndasagna sem eru gefin út á viku fresti yfir fleiri áratugi (þó að þau komi nánast aldrei út á réttum tíma). Þau eru aldrei ætluð sem einstök verk einstakra manna, og eiga meira skylt með einhverju eins og sjónvarpsþáttum.

Persónulega verð ég að taka afstöðu með Sylvie í þessu máli öllu saman. Asterix sem, ekki er í það minnsta teiknaður af Uderzo, (látum það liggja milli hluta hvort Goscinny eða Uderzo skrifa,) er ekki Asterix fyrir mér.

Úff, sorry með mig, þetta er orðið mun lengra en ég ætlaði. Þetta eru bara mínar ær og kýr.