Arnaldur      Grétarsson

Á laugardaginn var ákvað ég að skella mér að sjá legendið Pete Rock spila.

Var reyndar semi pirraður að tónleikarnir voru færðir af Tunglinu (lesist Gauknum) yfir á one-o-one club (lesist Organ), en fannst samt frekar smooth að fá þetta tækifæri til að sjá hann, þannig að ég röflaði bara í meðalhófi mikið.

Áður en á tónleikana var haldið tékkaði ég með nokkrum góðum dudes í smá pre-emptive warm-up-party í Vesturbænum, sem var awesome! Var reyndar hálf seinn á ferðinni, og sá að glugginn var frekar knappur, þannig að ég fór að sturta í mig og drekka með báðum höndum. Sem er yfirleitt ekkert mjög góð hugmynd, og maður ætti að vita það eftir öll þessi ár.

Seint og um síðir kom reyndar gamall kunningi minn í heimsókn, hann Jack. Jack hefur alltaf eitthvert undravert lag á að fokka mér upp, og á sama hátt ætti ég að vera búinn að læra það... en ég endaði náttúrlega í sleik við Mr. D á endanum.

Herra Jack D., blandaðist frekar illa við allan ólgusjóinn af bjór sem var í maganum á mér og gott ef það kom ekki einhver hvítrússi líka í partíið rétt áður en við lögðum af stað.

Þegar ég kom loksins á staðinn var ég orðinn svo ringlaður, (líka búinn að borða lítið yfir daginn,) að ég gekk bara um á einhverjum auto-pilot og heilsaði fólki eins og ég væri aftur kominn á menntaskólaball.

(Enda er ég nokkuð viss um að ég sé bara 15 ára stundum)

Að endingu rauk ég út, áður en Pete Rock byrjaði að spila, og hvarf í 3 tíma, þangað til ég fannst aftur ráfandi um Hafnarstrætið, fyrir utan Píanóbarinn (þetta mun alltaf bara vera Píanóbarinn fyrir mér, sama hvað þú dressar þetta upp).

Eina minningin sem ég hef frá þessum tíma er að hafa staðið týndur niðri á Ingólfstorgi að reyna að muna hvernig ég kæmist aftur á tónleikana. En, svo segja þeir víst að "ef þú munir eftir laugardagskvöldi, þá hafirðu ekki verið þar".

Það var hún Áróra sem fann mig í Hafnarstrætinu að lokum, skammaði mig og sendi mig beint á Prikið að hitta my dudes sem sumir hverjir virðast reyndar svo hafa hlotið keimlík örlög. (Maður spyr sig hvort að one-o-one sé að detta í einhvern roophie-gír?)

Ég vissi að ég átti ekki mikið breik í Prikið þegar hér var komið við sögu, en reyndi að gíra upp ebituna með Hlöllabát og bitafiski, enda hafði ég ákveðnum erindum að gegna þar. Ég veit reyndar ekki alveg hvaða lógík var á bakvið bitafiskinn, en ég held að ég hafi komist að þeirri niðurstöðu að ég þyrfti mikið prótín á þessum punkti. (???) Öllu þessu úðaði ég í mig á c.a 4 mínútum og fór svo aftur af stað inn í tröllalandið, nú með illt í maganum.

Það fyrsta sem ég lendi í við lendingu á Prikinu er gamli góði hvítrússinn sem vildi endurvekja kynnin. Og svo eitthvað fleira. um 30 mínútum síðar situr einhver maður á hækjum sér og er að reyna að halda af veikum mætti í lífið. Það var engan vegin töff, svo hann fór bara heim að leggja sig.

Planið var samt að loka augunum rétt í eina klst og fara svo aftur út og halda áfram. Það stóðst ekki. Arnaldur sofnaði í úlpunni sinni uppi í rúmi og vaknaði ekki fyrr en kl. 11 daginn eftir, við mjög undarlegar kringumstæður.

Ég sá aldrei Pete Rock.

Samt keypti ég tvo frekar en einn miða á hann.

Glatað.

Þessvegna leið mér mjög vel þegar menn fóru að tala um að þetta hefðu mögulega verið lélegustu tónleikar áratugarins, og að það hefði meir að segja orðið rafmagnslaust. Pete Rock - Unplugged kalla gárungarnir þessa misheppnuðu tilraun til tónleikahalds.

Boðskapurinn með þessari hjartnæmu sögu er að sjálfsögðu sá, að ef að tónleikar eru að fara að vera lélegir, þá getur maður alveg eins bara tékkað út og farið að leita að sjálfum sér á Ingólfstorgi. Ég mæli persónulega með því. Það og að Jack D, er bara rosalega, rosalega vond hugmynd, eins og hann er elskulegur.

Jack D, is a false friend!