Arnaldur      Grétarsson

Eins og stendur er mikill taugatitringur í samfélaginu og þessa vikuna er það hinn alræmdi icesave-samningur sem veldur. Það hefur verið mikið um almennan titring í samfélaginu undanfarið og hver og einn með sína skoðun sem helst er ósættanleg við nokkra aðra skoðun allra þeirra sjálfsskipuðu sérfræðinga sem eru æstir í að tjá sig um málin. Umræðan hefur verið sár og bitur út af skattahækkunum, ESB, og hverju öðru sem nöfnum tjáir að nefna. Þar hefur icesave verið ýmist í bak- eða forgrunni en akkúrat núna á hann umræðuna einn.

Persónulega vona ég að icesave-samningurinn verði felldur á Alþingi. Þessi skoðun mín er þó ekki sprottin af sömu hvötum og hjá flestum öðrum, heldur er það hreinlega vegna þess að umræðan er orðin mér um megn.

Allt það væl, jarm og persónuárásir, svo og flokkspólitískar skotgrafir sem fólk hefur kosið að grafa sig niður í eru farnar að fara óendanlega í taugarnar á mér. Aragrúi einstaklinga héðan og þaðan hlaupa nú upp með hver sína klæðskerasniðnu og óraunhæfu lausnina á fætur annari: Endursemja á betri kjörum, setja útlendinga í samninganefndina, fá bara einhvern annan til að semja, ekki semja um neitt, fara dómstólaleið, kæra alla í spað, neita að atanda skil á skuldbindingum okkar o.s.frv.

Orðaskakið hefur oft á tímum orðið ansi ljótt á að líta, sem er nú svo sem gefin stærð í pólitík alla jafna, en einkum hafa árásir manna beinst í áttina að þeim sem koma hafa þurft að reddingu málsins eftir á, fremur en þeirra sem skitu á sig og skeindu sér með íslensku þjóðinni.

Nú er það einlæg skoðun mín, eftir að hafa skoðað flestar hliðar málsins sem ég hef getað áttað mig á, og fengið álit sérfróðra manna um hina og þessa fleti málsins, að íslenska ríkinu beri að gangast við þessari ábyrgð og að kjör samningsins séu með öllu boðleg, þó e.t.v. hefði mátt semja betur eða verr um einstök atriði. Slíkar vangaveltur eru þó ákveðin æfing í tilgangsleysi þar sem þær geta átt endalaust við.
(Hver yrðu viðbrögðin við niðurstöðum nýrrar samninganefndar? Hver ætti að skipa þá nefnd svo allir yrðu sáttir?

Tilfinningalega er ég staddur á mjög svipuðum stað og margt af því fólki sem tekið hefur þátt í skítkastinu undanfarið. Það virðist óréttlátt að þurfa að gangast að lélegum afarkostum í stað einhverra sem réttilega ættu að standa skil á sínum mistökum. Engu að síður voru reglurnar þannig í upphafi leiks, og þeim verður varla breytt eftir á. Við sváfum og rumskuðum varla þegar sjálfsmarkið var skorað.

Ég hef nokkuð vel rökstuddan grun um að verði icesave-samningnum hafnað, þá muni það hafa óafturkræf og lamandi áhrif á efnahagslega stöðu landsins til lengri tíma. Mun meira svo heldur en skuldbindingar icesave-samningsins.

Engu að síður vonast ég til þess að samningurinn verði felldur, engöngu til þess að þurfa ekki að hlusta á þetta píp og væl lengur. Þá getum við öll horft á landið okkar veslast upp og hugsað með okkur: "Kannski var þessi icesave-samningur ekkert svo slæmur þegar allt kemur til alls".