Arnaldur      Grétarsson

Ég er einhvernvegin löngu hættur að botna upp né niður í því sem almennt er í gangi í samfélaginu í dag.

Öll umræða virðist vera svo skökk og undarleg. Hannes Hólmsteinn háir nú varnarstríð á vefsetri sínu þar sem hann reynir af veikum mætti að verja undarleg viðhof sín og brenglaða söguskoðun.

Hann mætti líka í áhugavert viðtal á Rás 2, í sama skyni og reyndi þar helst að kenna Steingrími J. um hvernig komið er fyrir hlutunum, sem hlýtur að teljast stórfurðulegt hið minnsta.

Kjartan Gunnarsson, sömuleiðis, vill leggja sökina hjá honum Steingrími. Tsk, tsk, tsk...

Allt tal um endalausar afskriftir milljarða skulda og bónusgreiðslur til aula finnst mér vera ruglandi. Menn vita ekki í hvorn fótinn þeir vilja stíga með Icesave, og nú vilja menn fara að skoða flata niðurfellingu skulda, bara svona rétt til að verðlauna þá sem skuldsettu sig í kúk fyrir hrun.

Þá er gott að lesa jarðbundnar greinar eins og þessa eftir Einar Má.

Nú eða stíga skrefið til fulls og lesa sér til um kynlífsfíkn Berlusconis. Einhvernvegin fær svallið og vitleysan í kringum þann mann alltaf til að láta mér líða vel.

Svo er ég líka ofboðslega hrifinn af athugasemd Binna við þessa frétt: "til hvers að vera ríkur með völd ef maður fær svo ekki flottar læður."

Þetta er jarðsamband sem ég kann að meta.