Arnaldur      Grétarsson

Á facebook er hægt að ganga til liðs við ýmis grúppur og lýsa yfir stuðningi við alls kyns málstaði sem eru manni hjartfólgnir.

Einhverntíman snemma árs 2007 gekk ég til liðs við stuðningsmannahóp munkanna sem buðu herforingjastjórn Búrma byrginn. Þeim varð ekki erindi sem erfiði úr þessu uppsteyti sínu, þrátt fyrir dyggan stuðning minn á facebook.

Þrátt fyrir það er ég enn stuðningsmaður munkanna og nýlega hefur stuðningsmannasíðan tekið kipp og er farin að spamma mig með alls kyns fréttum, bæði merkilegum og lítilvægum um allt milli himins og jarðar (þó allt á einhvern hátt tengt Búrma).

Steininn tók þó úr þegar ég fékk þessa tilkynningu frá síðunni.

Þegar menn eru farnir að svelta sig sökum óréttlætis og 734 manns fagna því, þá er eitthvað ofboðslega rangt í tjáskiptum fólks.

Mér finnst eitthvað bæði heillandi og óhugnalegt við þessa mynd. Mér finnst magnað að það hafi verið hægt að organise-a þetta. En á sama tíma minnir fólkið mig á lirfur eða einhverskonar skordýranýlendu.

Fann þessa skemmtilegu skrýtlu á internetinu. Mér fannst hún ofboðslega fyndin og ákvað þessvegna að stela henni og skella henni hérna.

Gleðilega helgi fólkið gott!

Rakst á frábæra grein eftir Teit Atlason, þar sem hann greinir hlutverk og stöðu Davíðs Oddsonar í leikritinu sem er allt í kringum okkur.

Endilega rennið yfir þetta með þolinmæði. Þetta er gott stuff.

Pöndur hafa á seinni tímum orðið að "poster animal" fyrir dýravernd og hin miskunarlausu örlög sem náttúran hefur uppá að bjóða fyrir þá sem eru ekki að standa sig, eða taka vitlausar ákvarðanir í þróunarferlinu. Með öðrum orðum útrýmingarhættu.

Það er skiljanlegt að pandan njóti þessa vafasama heiðurs, sem það að vera sendiherra vonlausra tegunda jarðarinnar, hlýtur að teljast.

Pandan er svarthvít og samstundis þekkjanleg. Hún er loðin og virkar mjúk, góðleg og hálf klunnaleg á mann, ekki ósvipað loðbangsa sem börn sofna með í fanginu. (Pandan er reyndar í raun loðbangsi en eins og stendur er hún ennþá lifandi í smá stund enn.)

Sjálfur væri ég alveg til í að eiga svosem eins og eina pöndu heima. Við höfum öll látið ökkur bregða með móðurpöndunni og farið svo að hlæja yfir geðshræringu hennar í myndbandinu "Sneezing Baby Panda". Sömuleiðis hefur pandan veitt okkur innblástur í kvikmyndum á borð við Kung Fu Panda. Milljónir barna um heim allan láta mála sig í framan eins og pöndur á klístruðum, kandífloss-knúnum hátíðum og uppákomum. Pandan er vinur okkar allra.

Þess vegna er mjög skiljanlegt að eytt sé milljónum dollara ár hvert í að bjarga þessum krúttlega vini okkar. Hver hefur tíma í að hugsa um ljót, limlest börn í Afganistan hvort eð er? Þar eru bara einhverjir talibanar að fokka upp lífinu.

En vill pandan einusinni láta bjarga sér?

Það hefur sýnt sig að pöndur hafa hérumbil eins takamarkaðan áhuga á að viðhalda eigin tegund og mögulegast er unnt. Þær hafa álíka mikla þolinmæði fyrir tímgun og ég hef fyrir kvikmyndum Michael Bay, sem er engin.

Sú fáránlega staða er komin upp í dag, að mannfólk er í reynd, eiginlega farið að ausa pöndur peningum fyrir að stunda kynlíf sem þær hafa óbeit á.

Þetta virkar allt eitthvað hálf öfugsnúið. Þó er ég með ákveðna kenningu um málið og sanngjarna lausn þess. Þetta krefst þó stuttrar sögu.

Vitað er að pöndur voru eitt sinn kjötætur og fundust á mun dreifðara svæði en þær búa nú á. Á einhverju stigi málsins hættu pöndur að leggja sér kjöt til munns og ákváðu að bambus, næringarsnauð jurt, yrði þeirra aðalfæða og þær tóku sér bólfestu á mjög litlu svæði sem þær urðu seinna að keppa um, við pirraða iðnjöfra, með krúttleika sinn einan að vopni.

Slíkt hefur gerst oft áður í þróunarsögunni. Nærtækast er ef til vill dæmið um náfrændur okkar allra í Paranthropus fjölskyldunni. Saga Paranthropusar er í raun saga tveggja bræðra sem fóru sitthvora átt í þróunarsögunni. Paranthropus (P. aethiopicus, P. boisei og P. robustus) komu allir af Australopithecus að því að talið er, eins og náfrændi hans Homo. Homo og Paranthropus ólust því upp jafnhliða sem þróunarfræðilegir bræður (Gr. Para="við hlið", anthropos="maður").

Á einhverju stigi málsins ákvað Paranthropus að hann vildi fara aðra leið í lífinu. Hann gat ekki hugsað sér sveittan burger og fór að háma í sig salat í staðin. Sjálfsagt hefur Paranthropus verið mjög krúttlegur gæi, hlustað á fallega tónlist og notið ilmkerta, en allt salatátið kom honum á endanum í koll.

Á meðan var Homo duglegur að borða kjötið sitt. Hann fékk því nóg prótín og heilinn á honum varð gríðarstór. Paranthropus fékk aftur á móti aldrei nóg prótein og allur hans vöxtur fór í að mynda kjálka sem gætu ráðið við trefjaríku fæðuna sem hann hafði einsett sér að lifa á. Með þessu dæmdi Paranthropus sig í neðri hluta fæðukeðjunnar og gat ekki farið í burtu frá litla jurtagarðinum sínum, á meðan Homo reis í efstu þrep pýramídans og sat þar sem kóngur, óbundinn af átthagafjötrum.

Dómurinn var upp kveðinn. Paranthropus áttaði sig á því að hann var þróunarfræðileg blindgata, og hann gafst upp og hvarf.

Hverfum nú aftur að vini okkar pöndunni. Mér virðist á öllu að pandan sé á svipuðum stað í tilverunni og frændi okkar Paranthropus. Pandan hefur löngu áttað sig á þessu. Hún er orðin þreytt á bambus vitleysunni, og nennir þessu ekki lengur. Ég fullyrði að pandan hefur ákveðið að hverfa af braut þróunarsögunnar.

Það verður vissulega sjónarsviptir af þessari krúttsprengju. En ég segi að við leyfum henni að fara með reisn.

Moggabloggið er vettvangur víðtækra skoðanaskipta og upplýsingamiðlunar í landinu.

Á moggablogginu hittir maður fyrir víðsýna og málsmetandi einstaklinga sem geta varpað áleitu ljósi á málefni líðandi stundar og hvetja til skapandi og uppbyggjandi umræðu meðal fólks.

Jafnvel mætti ganga svo langt að segja að moggabloggið sé einn af síðustu útvörðum málfrelsis í landinu og gegnir það að auki því mikilvæga hlutverki að hlúa að málrækt og verndun íslenskrar tungu.

...eða bara PÍKA!!!

Ég rakst á link á þessa annars frekar banal frétt um beikonsneið sem hafði fundist í bókasafnsbók.

Sneiðin hafði sennilegast verið notuð sem bókarmerki, en það sem vakti undrun mína var sú staðreynd að þetta virðist ekki vera einangrað tilfelli.

Samkvæmt síðunni Biblio Buffet er temmilega algengt að bókaverðir uppgötvi beikonsneiðar í bókunum sem þeir fá til baka og gengur fyrirbærið sumstaðar meiraðsegja undir heitinu "Book Jerky". Beikonsneiðar og ostsneiðar virðast vera temmilega algengar.

Annars finnst mér samt eiginlega best af því sem ég nennti að grafa upp í þessum efnum vera bréfmiði sem er minnst á hérna, en á honum ku hafa staðið: "Mommy Have You Told Daddy About the New Baby Yet?"

Hvað er fólk svona annars að nota sem bókamerki heima við?

Nýleg sálfræðirannsókn á vegum sálfræðinga við UC Santa Barbara og University of British Columbia virðist benda til þess að það að lesa sögur eða horfa á bíómyndir sem hafa undarlega framvindu og fara á skjön við það sem við mætti búast úr raunveruleikanum (sbr. Franz Kafka eða David Lynch) efli færni manns í að greina mynstur og runur.

Ég veit ekki alveg með þessa rannsókn, það kemur ekkert fram hversu margir voru í henni, og þar fyrir utan finnst mér líklegt að fólk sem nennir almennt að lesa Kafka, sé líklegt til að vera sama fólkið og er gott í að leysa svona þrautir.

Að öðru leyti finnst mér þetta ekkert ólíkleg hýpótesa hjá þessum gaurum. Ég man þegar ég las Réttarhöldin á sínum tíma, að þá tapaði ég mér oft í allskyns fabúleringum um söguþráðinn.

Sama má segja um myndir á borð við Lost Highway.

Djövulli er maður þá annras vel settur...

Michael Hudson tjáir sig mjög reglulega um efnahagsvanda Íslands. Í nýjustu athugasemd sinni spáir hann miklum fólksflótta, þar sem hér sé allt í kúk.

Michael Hudson er farinn að fara nett í taugarnar á mér. Flestir pistlarnir hans virðast allir ganga út á að draga upp eins svartsýna mynd af einstökum þáttum efnahagsvandans og mögulegast er unnt, og skeyta því svo við að Bandaríkjamenn, eða Bretar, eða Hollendingar, eða einhverjir aðrir myndu aldrei láta bjóða sér upp á neitt viðlíka.

Ég hef engan tíma fyrir þetta helvítis kjaftæði.

Aftur á móti vil ég þó telja honum það til tekna að mér þótti þessi grein hans um greislugetu /-skyldu Íslendinga vera frekar góð og skilmerkilega fram sett.

Ég vona að Pressupenninn Barbara Löve sé uppspuni frá rótum.

En jafnvel þótt þessi karakter sé uppspuni, þá verður ekki horft framhjá því að einhver settist niður og ældi þessu út úr hausnum á sér.

Það lagði stæka prumpulykt yfir þegar ég las þennan pistil og mér súrnaði í augunum. Það er einmitt rétt að taka það fram að Barböru Löve verður sennilega best lýst sem súru prumpi.

Eða bara þunnum niðurgangi, kannski.

Ekkert mega þessi krakkagrey nú lengur. Kommon, áfengismælar við innganginn? Hvað er næst? Ætla þeir að láta stúlkurnar klæðast búrka og taka af okkur byssurnar?

Ég man hvað þessi böll voru leiðinleg. Ég vil ekki einu sinni hugsa um það hvernig það væri að vera skraufþurr inni á Broadway.

Getum við please hætt að nálgast þetta mál eins og við séum andlega heft, eigingjörn, 5 ára börn.

Nú á að taka nettenginguna af Frökkum sem hala niður höfundarréttarvörðu efni.

Þetta er svo mikið rugl. Hvað ef það eru fleiri en einn að nota sömu tenginguna eins og er nú gjarnan? Það er bara verið að búa til vesen sem kemst ekki einu sinni nálægt því að leysa vandann.

xganitu.

Ég var að rekast aftur á síðuna hans Grétars. Mér finsnt hún æðiselg! LOL! hahahahahah. Nei, ég bara segi svona. Gott ma´l samt!

Ég rakst á ágætis grein eftir Anne Sibert, sem situr í peningastefnunefnd Seðlabanka Íslands.

Greinin heitir Undersized: Could Greenland be the new Iceland? Should it be? og veltir fyrir sér kostum og göllum mismunandi stærðar ríkja í sambandi við sjálfstæði.

Mér finnst spurningin sem Anne setur fram mjög relevant, þ.e. hvort að það sé yfirleitt sniðurgt fyrir smáríki að sækjast eftir sjálfstæði og reka ísólasjónistastefnu, slíkt sé einfaldlega svo kostnaðarsamt.

Reyndar finnst mér að Anne, mætti í greininni líka líta á flexibility-ið sem einkennir lítil samfélög sem kost, en ekki nær eingöngu sem ókost.

Þorvaldur Gylfason benti nú reyndar á það í pistli ekki alls fyrir löngu (sem ég fann ekki aftur) að það væri í sjálfu sér engin góð ástæða fyrir því að telja að Ísland væri of lítið fyrir sjálfstæði sitt, og benti meðal annars á öll þau fjöldamörgu smáríki sem hafa komið og farið í Evrópu undanfarin þúsund ár eða svo. Sú grein virkaði skynsamleg á mig, en í henni benti Þorvaldur á það hvernig skynsamlegt væri að reyna að breyta smæðinni í styrk frekar en helsi (sem smæðin hefur verið hérna lengst af).

Af og til dett ég inn í að lesa greinarnar eftir Alex von Tunzelmann á Guardian um sögulegar kvikmyndir, Reel History.

Þangað finnst mér fínt að hverfa, kannski á svona mánaðar fresti, og lesa nokkra pistla í einu.

Umsögn hennar um kvikmyndina The Untouchables (1987) vakti sérstaklega mikla kátínu hjá mér, og þá einkarlega athugasemd hennar um hlutverk Sean Connerys í myndinni:

He is supposed to be Chicago Irish, but what comes out when Sean Connery tries to do Chicago Irish is a sound never before heard on Planet Earth. It's as if his mouth is hosting a fight between a leprechaun and a pirate, with the occasional swerve into Tony Curtis's pastiche of Cary Grant from Some Like It Hot.

Óborganlegt!

Rebekka María Jóhannesdóttir, er 22 ára. Hún hefur nýlega misst bæði föður og móður og er að sækja um að fá forræði yfir bræðrum sínum tveimur.

Rebekka er sömuleiðis að sækja um að fá að leigja félagsíbúð þá sem móðir hennar leigði áður.

Góður tími til að standa í barneignum maður...

Ég náði ekki að smyrja mér nesti í gær og hafði lítið svigrúm til að fara heim að borða í hádeginu eins og ég geri annars gjarnan. Því fór og og fjárfesti í hlussulegri Kjötloku á bensínstöðinni hér við hliðina á vinnustað mínum.

Þegar nánar var að gáð virtist kjötlokan innihalda HORFRÆ, hvað svosem það kann að vera.

Eitt er víst að ég kann hvorki að meta horfræ, né aðrar hor-tengdar afurðir í matnum mínum.

Nú síðast hefur Guðni Ágústsson fyrrum ráðherra og þingmaður Framsóknarflokks sprottið fram úr röðum hvítþvottarmanna og lýst yfir undran sinni á einkennilegri "græðgisvæðingu" samfélagsins upp úr aldamótum.

Guðni segist ekkert skilja í því hvað gerðist og allt í einu hafi heiðvirðir Sambandskaupmenn og Kolkrabba-mannvinir umturnast í mammons-dýrkandi, eldspúandi dreka sem rifu í sig samfélagið.

Sennilegast megi rekja þetta allt til þess að hið vel unna og dyggðuga Fjölmiðlafrumvarp hafi verið kæft af óvinum lýðræðisins og hentistefnuflokkum á borð við Samfylkingu.

Guðni segir einnig að hann hafi verið æstur í að koma á þjóðstjórn þegar landið var brunnið undan ráðherrastól hans.

LOLCAT!!!

Nokkuð hefur borið á því að þingmenn og aðrir framámenn í samfélaginu hafa verið að tjá sig um hina hræðilegu ógn sem nafnlausir bloggarar eru.

Stundum hefur þessi umræða snúist upp í það að banna verði nafnlausan rógburð á netinu með einhverskonar löggjöf, nú síðast í máli Ragnheiðar Ríkharðsdóttur.

Mæða þessa fólks er með nokkru skiljanleg. Aragrúi meiðandi athugasemda flæðir um athugasemdakerfi íslenskra frétta og bloggsíðna. Stundum er þar jafnvel grófur rógburður sem öðlast sjálfstætt líf, eins og Björgvin G. segist hafa orðið fyrir, en hann var á dögunum vændur um ósæmilega hegðun undir áhrifum áfengis og framhjáhald.

Sjálfum leiðast mér þessar firrtu og oft á tíðum ofstopafullu athugasemdir sem ákveðnir nafnlausir einstaklingar senda frá sér, og mig rennur í grum um að ég sé ekki einn um það.

En það er einmitt málið. Ég held að fæstir leggi sig eftir því að taka mark á slíkum upphrópunum yfir höfuð. Auðvitað er leiðinlegt að lenda í svona löguðu, en öll umræða um að banna hitt og þetta í tengslum við slíkt finnst mér fram úr öllu hófi.

Að ekki sé minnst á þá vandræðalegu stöðu sem kemur upp þegar þingmenn fara að munda lagasetningar-sprotann í þeirri andrá sem upp spretta einhver leiðindamál sem snerta þá sjálfa, eins og Sigurður Þór Guðjónsson bendir réttilega á, á síðu sinni.

Árið 2007 var mikið gys gert að núverandi fjármálaráðherra Steingrími J. Sigfússyni, aðallega úr herbúðum ungra Framsóknar- og Sjálfstæðismanna fyrir ummæli sem hinn þáverandi þingmaður úr stjórnarandstöðu lét falla í sjónvarpsviðtali, í þá veruna að honum þætti vert að kynna sér hvort ekki væri hægt að takmarka dreifingu ólögmæts efnis á netinu, t.d. klámefnis.

Snúið var út úr þessum bollaleggingum Steingríms á þann hátt að hann vildi koma á fót einhverskonar "netlöggu" sem ætti að hafa eitthvert allsherjar eftirlit með internetinu. Steingrímur var kallaður "netlögga" og hefur það viðurnefni festst að einhverju leyti við hann síðan.

Sjálfum þótti mér Steingrímur ekki koma neitt sérlega vel út úr umræddu viðtali, þótt ég þættist skilja inntak hugmyndar hans. Aftur á móti þótti mér leiðinlegra að sjá umrædda útúrsnúninga.

Eilítið fyrr hafði Alþingi samþykkt lög af borði þáverandi Samgöngumálaráðherra sem stórjók eftirlit löggæsluyfirvalda með samskiptum og umferð um netið, auk þess að rýmka heimildir löggæslumanna til að seilast í þessi gögn, án góðrar ástæðu. Sú aðgerð þótti þó ekki sérlega eftirtektarverð, ekki frekar en tilraunir dómsmálaráðherra til að setja upp síur fyrir "óæskilegt" myndefni á netinu.

Í heildina litið er mikið af sora á internetinu. Þar er líka mikið af nafnlausum gungum og druslum. Ekkert af þessu er þó verra en að koma á einhverskonar "Stóra Bróður" fyrirkomulagi sem allt eins mætti nota til að hefta hressileg skoðanaskipti. Mér þykir það óþægilegt að til sé fólk sem finnst það vera vel í stakk búið til að ákveða fyrir okkur hin hvað sé æskilegt og hvað annað ekki.

Það er leiðinlegt að menn skuli lenda í persónuárásum og því ber að taka alvarlega, en ekki með persónusniðnum lagasetningum eða með því að færa slíkum nafnleysingjum sem fyrir þeim standa, áþreifanleg völd sem viðurkenning á gjörðum þeirra fylgir.

Mbl.is birtir greinarstúf um skaðsemi tóbaksreykinga og áhrif þess á þjóðabúið í dag, byggðan á tilkynningu frá Læknafélaginu.

Nú vil ég ekki fara að blaðra ógætilega um eitthvað sem ég hef ekki sérþekkingu á, en sumar þessara talna eru dálítið undarlegar.

Skv. greininni látast rúmlega 400 manns, ár hvert af völdum reykinga. Skv. tölum frá hagstofu létust 1.986 manns á síðasta ári. Þetta þýðir að um 20% allra látna, dóu af völdum tóbaksreykinga. Sem mér þykir jafnframt hljóma eitthvað hálf ýkt.

Þá kemur fram að meðhöndlun sjúkdóma af völdum tóbaksreykinga kosti heilbrigðiskerfið um 30 milljarða ár hvert. Skv. fjárlögum fyrir 2009 fær heilbrigðisráðuneytið 115 milljarða í sinn hlut. Það þýðir að reykingafólk eigi um fjórðungs hlutdeild í þeirri upphæð. (Sem væri nú kannski ekki svo hrikalega ósanngjarnt, þar sem um 20% fólks reykir).

Ég ætla ekki að reyna að átta mig á því hvað raunverulegt hlutfall af fjárlögum heilbrigðisráðuneytisins þessir 30 milljarðar eru þegar frá er dreginn stjórnunar og rekstarkostnaður í tengslum við heilbrigðis batteríið, en það er varla reiknað með inn í þessa 30 milljarða tölu. Gæti það verið að hátt í helmingur af fjárveitingunni til heilbrigðismála sé varið í okkur tóbaksfíkla?

Hver veit með svona óræðar tölur?

Allt hljómar þetta eins og þetta sé hálf-teygt og ýkt.

Að lokum kemur fram að ríkið nái einungis að seilast í 7 milljarða úr vösum reykingafólks. 7 milljarðar eru engu að síður 1,5% af fjárlögum, sem er tekinn úr vasa tóbaksunnenda ofan á aðrar skattheimtur.

Ennfremur eru 7 milljarðar um 6% af fjárráðum heilbrigðisráðuneytisins, sem er bara nokkuð rausnarlegt framlag, hlýtur að teljast. Og sennilega hægt að hafa nokkra millistjórnendur á ágætis launum fyrir það.

Síðustu niðurstöðurnar eru þó merkilegastar:

„Þrátt fyrir mörg framfaraskref í tóbaksvörnum er staðreyndin sú að borgarar þessa lands mega reykja á almannafæri og valda með því þeim sem ekki reykja miklum óþægindum.

Komið hefur í ljós að eftir að hætt var að reykja á veitingahúsum og skemmtistöðum á Íslandi hefur bráðum kransæðaþræðingum fækkað um 20% meðal karlmanna sem ekki reykja. Þetta sýnir hvaða árangurs má vænta af því að draga enn frekar úr reykingum.“

Þarna eru menn nú farnir að tala á nokkuð undarlegan hátt. Ég held að það megi nokkuð örugglega segja að reykingar á almannafæri séu orðnar ákaflega takmarkaðar, og sennilega mun smávægilegri heilbrigðisógn en svifrykspollurinn sem myndast við Miklubraut á lygnum degi.

Að leyfa sér að staðhæfa að 20% fækkun bráða kransæðaþræðinga meðal karla sem ekki reykja eigi sér einhverja áreiðanlega skírskotun til 2 ára reynslu af reykleysi á skemmtistöðum en sé ekki bara eðlileg sveifla, finnst mér í hæsta máta undarlegt.

Ég vil taka það fram að ég efa það ekki að það sé lýðheilsulega skynsamlegt að reyna að draga úr reykingum fólks. En mig rennur í grun um að hér sé verið að ýkja, teygja og toga og henda fram hæpnum talnagögnum til að rökstyðja mál sitt.

Jenný Anna Baldursdóttir skrifar á síðu sína pistil þar sem hún mælir fyrir afnámi bankaleyndar yfir sumum, en ekki öðrum. Reyndar lætur Jenný hjá líða að minnast á hvernig hún vill að staðið sé að þessu manngreiningaráliti, en ég efast reyndar um að það væri henni sérlega kært ef að hennar persónulegu fjármálaupplýsingar væru birtar í öllum fréttamiðlum landsins.

Jenný setur þó þann fyrirvara á að hún sé ekki málefnaleg í skrifum sínum, og er það vel.

Það sem vakti þó helst athygli mína var athugasemd Ólínu Ásgeirsdóttur en hún skrifar við grein Jennýar:

Hvernig væri að stjórnvöld héldu hreinlega úti dynamiskri rás, þar sem fram færu rökræður allan daginn og upplýsingum væri stanslaust dælt út.

Ólína heldur svo áfram:

Ég verð alveg brjáluð á þessu endalausa innihaldslausa Popplandi rásar 2 og skorti á upplýsandi þroskaðri umræðu. Tek það fram að ég bý úti á landi og tala mest við hundinn minn sem mér finnst sífellt vænna um eftir afhjúpun á karakter íslenskra auðmanna.

Mér finnst þetta ágætis tillaga. Kastljósið og Silfrið að gubbast yfir mann allan sólarhringinn, meðan maður þusar yfir þessu öllu saman við hundinn sinn. Þá held ég nú aldeilis að svartsýnin færi fyrst að hörfa frá, og geðheilbrigði fólks væri borgið.

Ég hallast að því að þessi frétt um óskilgreinda fiskitorfu á vísi.is, sé hugsanlega, mögulega ekkert svo merkileg. Samt er kannski eitthvað fréttnæmt í þessu. Ég bara veit það ekki. En samt er vert að minnast á það, úr því að sjómanninum fannst þetta greinilega merkilegt. En svo spyr maður sig reyndar hvort þetta komi sér nokkuð við. Ég bara veit það ekki.

Svo væri nú líka fróðlegt að vita hvers kyns fiskur þetta er svo eftir allt saman. Eða ekki.

Ég myndi segja að þetta væri svona "úllen-dúllen-doff" frétt.

Disney hefur nú fest kaup á Marvel Entertainment.

Ég var nú aldrei neinn hrikalegur Marvel fanboy, en það er samt eitthvað hálf glatað að sjá annan stóra risann í bandarískum teiknimyndasögum sogaðan inn í eitthvað svona ógeðsbákn eins og Disney.

Mér finnst þessi meðfylgjandi teiknimynd frekar góð og lýsandi fyrir hræðslu dyggustu Marvel-lúðanna.

Saturday Morning Breakfast Cereal eru oft á tíðum hilarious skopmyndir. Nýlega rakst ég á þessa, sem mér þykir lýsa einkar vel meðferð blaðamanna á mörgum niðurstöðum vísindarannsókna.

Einar K. Guðfinnsson skrifar í gær undarlega og þversagnakennda grein um afstöðuleysi Sjálfstæðisflokksins til Icesave málsins á bb.is.

Ekki það að afstaða Sjálfstæðismanna almennt hefur reyndar verið mjög þversagnakennd í þessu öllu saman.

Í grófum dráttum segir þingmaðurinn að menn hefðu gjarnan viljað fara dómstólaleiðina á þeim bæ, en hún hafi í reynd verið ófær. Því hafi verið ákveðið að fara pólitíska leið í leit að lausn á vandanum.

Það er ekki á öðru að skilja á þingmanninum en að þáverandi ríkisstjórn hafi gert einhverja samninganefnd út af örkinni sem hafi átt að vinna skv. einhverju Brussel-viðmiði (sem þó hafi verið virt að einhverju leiti að vettugi) og menn verið ósáttir við upphaflegan samning. Ný ríkisstjórn hafi því sent út nýja samninganefnd, en sú nefnd hafi ekki skilað af sér neitt tilfinnanlega betri samningum.

Reyndar er framsetning þingmannsins fremur ruglingsleg og verið getur að ég hafi misskilið textann hvað þetta varðar.

Að lokum segir hann að stjórnarandstaðan, leidd af Sjálfstæðisflokki væntanlega, hafi svo barist fyrir því hatrammlega og fengið í gegn, að verja samninginn með fyrirvörum, en að lokum hafi þeir verið svo pirraðir hvort eð var, að þeir ákváðu bara að sitja hjá. Slíkt skýri afstöðuleysi flokksins.

Það sem mér þykir athyglisverðast við skoðanirnar sem fram koma í greininni, er að þingmaðurinn er tilbúinn að gangast við því að dómstólaleiðin hafi verið ófær, og að pólitísk lausn hafi verið eina raunhæfa lausnin.

Í annan stað miklar hann þátt Sjálfstæðisflokksins í því að hafa tafið afgreiðslu málsins með því að troða í gegn sínum viðbótum við frumvarpið, sem hann segir annarvegar hafa verið stórmerkilegar, en hinsvegar ekki skipt neinu máli þegar til kom að afgreiða málið.

Ég ætla ekki að fjölyrða um samninginn sjálfan og hversu ásættanlegur eða óásættanlegur hann er í raun. Slíkar vangaveltur eru fullkomin æfing í tilgangsleysi, ásamt vangaveltum um hvort ný samninganefnd næði ef til vill mögulega betri samningum.

Staðreyndir málsins eru þær að upphaf málsins (icesave) liggur hjá Sjálfstæðisflokki. Glöggt má lesa á máli þingmannsins að hann vill einnig eigna þeim upphaf málsmeðferðar (ákvörðun um að fara pólitíska leið að sáttum) og loka hnykki þess (fyrirvara). Þó vill flokkurinn á engan hátt gangast við bastarðinum í ljósi þess að hugsanlega, mögulega, þá hefði kannski fengist betri samningur ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði líka fengið að senda endalausar bylgjur samninganefnda út til að semja og endursemja og ræða málið aftur og aftur.

Fullnaðarsigur Sjálfstæðisflokksins í öllu þessu máli! hlýtur maður að hugsa fram að síðustu málsgreininni þar sem þingmaðurinn tíundar hvernig menn hafi samt sem áður verið orðnir frekar hræddir við Frankenstein-skrímslið sem þeir skópu og því ákveðið að flýja ábyrgðina sem ákvarðanatöku fylgir.

Nú eru allar forsendur þess að búa hérna brostnar.

Fyrr á árinu fengum við að finna á eigin skinni verulegar hækkanir á tollum og gjöldum á tóbaki og áfengi.

Hækkuðu þessar vörur svo dramatískt að þær hafa mjög íþyngjandi áhrif á þegar sligaðan efnahag heimilanna.

Nú er svo hugmyndin að hækka vörugjöld á kaffi!

Með öðrum orðum þá er búið að taka kaffi, sígó og bjór og gera þessar vörur að einhverjum munaði sem á að greiða fyrir vanhæfni og einkatap kaupsýslumanna.

U.þ.b. 70% af minni einkaneyslu er kaffi, bjór og sígó.

Ég er mjólkurkýr íslenska ríkisins.