Arnaldur      Grétarsson

Einar K. Guðfinnsson skrifar í gær undarlega og þversagnakennda grein um afstöðuleysi Sjálfstæðisflokksins til Icesave málsins á bb.is.

Ekki það að afstaða Sjálfstæðismanna almennt hefur reyndar verið mjög þversagnakennd í þessu öllu saman.

Í grófum dráttum segir þingmaðurinn að menn hefðu gjarnan viljað fara dómstólaleiðina á þeim bæ, en hún hafi í reynd verið ófær. Því hafi verið ákveðið að fara pólitíska leið í leit að lausn á vandanum.

Það er ekki á öðru að skilja á þingmanninum en að þáverandi ríkisstjórn hafi gert einhverja samninganefnd út af örkinni sem hafi átt að vinna skv. einhverju Brussel-viðmiði (sem þó hafi verið virt að einhverju leiti að vettugi) og menn verið ósáttir við upphaflegan samning. Ný ríkisstjórn hafi því sent út nýja samninganefnd, en sú nefnd hafi ekki skilað af sér neitt tilfinnanlega betri samningum.

Reyndar er framsetning þingmannsins fremur ruglingsleg og verið getur að ég hafi misskilið textann hvað þetta varðar.

Að lokum segir hann að stjórnarandstaðan, leidd af Sjálfstæðisflokki væntanlega, hafi svo barist fyrir því hatrammlega og fengið í gegn, að verja samninginn með fyrirvörum, en að lokum hafi þeir verið svo pirraðir hvort eð var, að þeir ákváðu bara að sitja hjá. Slíkt skýri afstöðuleysi flokksins.

Það sem mér þykir athyglisverðast við skoðanirnar sem fram koma í greininni, er að þingmaðurinn er tilbúinn að gangast við því að dómstólaleiðin hafi verið ófær, og að pólitísk lausn hafi verið eina raunhæfa lausnin.

Í annan stað miklar hann þátt Sjálfstæðisflokksins í því að hafa tafið afgreiðslu málsins með því að troða í gegn sínum viðbótum við frumvarpið, sem hann segir annarvegar hafa verið stórmerkilegar, en hinsvegar ekki skipt neinu máli þegar til kom að afgreiða málið.

Ég ætla ekki að fjölyrða um samninginn sjálfan og hversu ásættanlegur eða óásættanlegur hann er í raun. Slíkar vangaveltur eru fullkomin æfing í tilgangsleysi, ásamt vangaveltum um hvort ný samninganefnd næði ef til vill mögulega betri samningum.

Staðreyndir málsins eru þær að upphaf málsins (icesave) liggur hjá Sjálfstæðisflokki. Glöggt má lesa á máli þingmannsins að hann vill einnig eigna þeim upphaf málsmeðferðar (ákvörðun um að fara pólitíska leið að sáttum) og loka hnykki þess (fyrirvara). Þó vill flokkurinn á engan hátt gangast við bastarðinum í ljósi þess að hugsanlega, mögulega, þá hefði kannski fengist betri samningur ef Sjálfstæðisflokkurinn hefði líka fengið að senda endalausar bylgjur samninganefnda út til að semja og endursemja og ræða málið aftur og aftur.

Fullnaðarsigur Sjálfstæðisflokksins í öllu þessu máli! hlýtur maður að hugsa fram að síðustu málsgreininni þar sem þingmaðurinn tíundar hvernig menn hafi samt sem áður verið orðnir frekar hræddir við Frankenstein-skrímslið sem þeir skópu og því ákveðið að flýja ábyrgðina sem ákvarðanatöku fylgir.