Arnaldur      Grétarsson

Silfur Egils stendur undir nafni í nýlegri færslu um "Þjóðaratkvæðagreiðslu Eyjunnar".

Egill vísar þar til skoðanakönnunar sem var framkvæmd á þann hátt að öllum sem missa svefn yfir Icesave þessa dagana var boðið að greiða atkvæði um samning sem þeir hafa yfirmáta takmarkaða þekkingu á í gegnum heimabankann sinn.

1. árs nemi í aðferðafræði sér þarna strax hversu dæmt þetta er til að gefa skakka niðurstöðu.

Allavega. Tæplega 7.500 áhugamenn um Icesave greiddu þarna atkvæði í því sem Egill kallar nú þjóðarkosningu. Einhverjum kynni að finnast það sjálfhverft, en látum það liggja milli hluta. Eyju-kommenterar virðast hafa haft lítinn áhuga á að standa við fjárhagslegar skuldbindingar Íslands erlendis en um 70% þeirra felldi Icesave samninginn í núverandi mynd í þessari "þjóðarkosningu".

Egill nýtir tækifærið og talar linnulaust um þjóðarkosningu, og að forsetinn verði að hafna undirskrift á Icesave lögum ef hann vilji vera samkvæmur sjálfum sér. Auk þess talar Egill eins og ríkisstjórnin sé fallin út frá niðurstöðum "Þjóðarkosninganna".

Hvernig mönnum dettur yfirleitt í hug að hleypa því inn í umræðuna að Icesave og fjölmiðlafrumvarpið séu sambærileg mál, þykir mér óskiljanlegt. Og dettur mér helst í hug að Egill haldi þessari skoðun fram til að kynda undir glumdroða í ummælakerfi sínu.

Persónulega hef ég enga sérstaka skoðun á fjölmiðlafrumvarpinu, en undrast að engin breytt útgáfa lagafrumvarpsins hafi verið lögð fyrir þingið þegar fór sem fór. Hitt er víst að frumvarpið var illa unnið, virtist sérsniðið til þess eins að svala einhverskonar rætnum hefndarþorsta eins manns á Alþingi.

En fjölmiðlafrumvarpið var innanríkismál. Innanríkismál sem varðaði á engan hátt fjárhagslegar skuldbindingar íslenska ríkisins erlendis.

Til að það sé á hreinu, þá er Icesave aftur á móti utanríkismál, sem varðar fjárhagslegar skuldbindingar Íslands við tvö helstu viðskiptalönd sín.

Til að setja það í samhengi, þá er þetta ekki ósvipað því, að reka bakarí sem er komið óþægilega nærri því að fara á hausinn. Þó ertu með yfirdrátt sem þú getur notað til að redda þér fyrir horn, og svo eru 2 aðilar sem versla gríðarlega mikið við þig, og þeirra viðskipti ein og sér fara langt með að dekka vaxtakostnaðinn þinn. Þá tekur þú upp á því að stela frá þessum 2 helstu viðskiptavinum þínum, sem jafnframt eru með þeim fáu sem að greiða þér með nothæfum gjaldmiðlum. Viðskiptavinir þínir eru ekki ánægðir með þessa framkomu, en vilja halda áfram versluninni, sért þú tilbúinn að bæta tjónið sem þú ollir þeim. 70% Eyju-kommentera senda þessum mönnum puttan og horfa á bakaríið sligast undan himinháum óhagstæðum lánum.

Nú er ég svo ákaflega hlynntur sem mestu og beinustu lýðræði sem kostur er á, en viljum við svo virkilega að fólk sem skilur ekki muninn á innistæðureikningum og peningamarkaðssjóðum og grundvöll nútímabankakerfis almennt, sé að greiða gildandi atkvæði um slík mál?