Arnaldur      Grétarsson

Athyglisverð grein á Guardian um rannsókn sem var framkvæmd á Bretlandi á neytendum vændisþjóustu.

Í greininni er vísað í viðtöl við karlmenn sem höfðu keypt sér þjónustu vændiskvenna og fjallað um viðhorf þeirra til kvennanna, iðnaðarins og löggjafarinnar sem umlykur iðnaðinn.

Nokkur sjónarmið koma þarna fram, sem mér þóttu frekar merkileg og hef nú ekki heyrt sérstaklega mikið af áður, þegar þessi mál hafa verið rædd. Þá á ég t.a.m. við það að mönnunum virtist nokkuð sama hvort vændiskonurnar voru fórnarlömb mansals eða ekki, en frekar hefur farið hærra fyrir því að menn haldi því fram að mansal sé hverfandi innan iðnaðarins og að allir séu þar af fúsum og frjálsum vilja.

Einnig þótti mér athyglisvert að stór hluti viðmælendanna virtist finna fyrir einhverskonar skömm og vanlíðan yfir þessu öllu saman, en voru samt virkir þátttakendur í ferlinu.

Þá þótti mér eiginlega hálf ógnvænlegt að lesa um það að mennirnir sjálfir virtust sannfærðir að ef iðnaðarins nyti ekki við, þá yrðu menn að þvinga konur til samræðis við sig, því þyrfti hann að vera til staðar. Engu að síður virtust sumir eiginlega vera að leitast eftir nákvæmlega þeirri upplifan með viðskiptum sínum á þessum markaði. Sem er töluvert ógeðfellt.