Arnaldur      Grétarsson

Fór til tannlæknis í morgun og var mættur full snemma fyrir uppgefinn tíma.

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega hrifinn af læknabiðstofum, eða því að reyna að gera mér upp áhuga á 2 ára gömlu Séð og Heyrt blaði, þannig að ég sat úti í bíl og reyndi að hlusta á útvarpið þar til kæmi að tímanum mínum.

Útvarpið reyndist bara ekkert mikið skárra í þetta sinn.

Ég flakkaði á milli rása, sem voru hver annarri óáhugaverðari, þar til ég kom að FM 95,7, en þar voru þrír menn að ræða um handbolta, sem virkaði svona illskárst á mig.

Þetta var rangt mat hjá mér.

Umræðurnar voru eiginlega alveg hræðilegar:

-En afhverju getum við ekki unnið Frakka?

-Við getum alveg unnið Frakka!

-Við höfum ALDREI unnið Frakka!

-Jú! Við höfum víst unnið Frakka!

-Höfum við aldrei unnið Frakka?

-Jú, fyrir 3 árum, held ég.

-Jaaaááá...

-Já, ok.

-Já.

-Það væri nú samt verst held ég að tapa leik... tapa leik á móti Pólverjunum, held ég.

-Hva'! Já gömlu þrælahöldurunum, já... nei... ég meina... þrælunum... ég meina... þrælunum okkar?

-Hehehe... Já, ég veit nú ekki alveg með það svosem, en það er alltaf eitthvað...

-...eitthvað með þessa Pólverja.

Hvað get ég sagt?