Arnaldur      Grétarsson

Gleðileg jól gott fólk. Takk fyrir mig. That is all...

Ég þarf að játa á mig smá glæp. Nú hef ég um eitthvert skeið haldið því fram að áfengi og tóbak hafi verið fjarlægt úr vísitölugrunninum fyrir einhverjum árum.

Einhverstaðar heyrði ég þessu slegið fram, og át það upp hrátt, án þess að 'double-checka' staðreyndirnar í málinu. Við nánari skoðun málsins virðist þessi staðhæfing dregin af því að reglulega hafa verið bornar upp þingsályktunartillögur, þessa efnis, án þess að ég geti séð að þær hafi endilega verið samþykktar eða skilað sér í breyttu vinnulagi Hagstofunar.

Við mjög fljótfærnislega 'googl-un' sýnist mér þetta fyrst dúkka upp í umræðunni árið 1994. Vafalaust hefur verið vakið máls á þessu fyrr, en ég nenni ekki að leggjast í víðtækar sagnfræðirannsóknir í tengslum við þetta mál.

Allavega er það ljóst að þarna stígur Davíð Oddsson fram og leiðréttir þessa vitleysu. Hann bendir réttilega á að framfærsluvísitalan (eins og hún hét þá) eigi að endurspegla raunverulega neyslu fólks, en ekki einhverja óskhyggju um heilbrigðari lífsstíl.

Let's give credit where it's due.

Engu að síður virðist þessi hugmynd skjóta upp kollinum af og til síðan. Þetta gæti þá útskýrt hvers vegna einhver hefur gripið þetta á lofti og haldið því fram sem orðnum hlut. Ég vil árétta að ég bjó þennan misskilning ekki til, þótt ég sé sekur um að breiða hann út.

Það er sorglegt að fólk misskilji hlutverk vísitöluútreikninga á þann hátt að vísitalan eigi að mæla fyrir um "rétta" neyslu fólks, frekar en að hún eigi að mæla raunverulega neyslu fólks.

Nýjasta dæmið um þetta er ekki nema tveggja ára gamalt.

Reyndar þegar ég fór að skoða málaflokkinn nánar, komst ég að því að það er engin leið að sjá hvað Hagstofan reiknar inn í vísitölu. Þá meina ég vöruflokka, ekki einstakar vörur. Kannski er það eðlilegt, þar sem slíkt gæti haft í för með sér að menn færu að umgangast vörur sem reiknaðar eru inn í vísitölu á annan hátt. Engu að síður er þetta óþægilegt, þar sem það virðist vera háð duttlungum starfsmanna Hagstofunnar hvað á að endurspegla raunverulega neyslu í landinu.

Þá fann ég þetta:
"Skekkjur vegna staðkvæmni: Ef innkaupavenjur heimila breytast til dæmis þannig að verslað er í meira mæli þar sem verð er lágt, en úrtaki verslana haldið óbreyttu, þannig að verðlækkun vegna þessa mælist ekki í vísitölu, verður skekkja vegna staðkvæmni í innkaupum heimila sem getur þurft að leiðrétta."

Ég get varla túlkað þetta öðruvísi en svo, að ef að einhver starfsmaður Hagstofunnar fær á tilfinninguna að fólk sé kannski að fara meira í Bónus en áður, þá geti viðkomandi "fært innkaupakörfuna niður". M.ö.o. að raunveruleg verðaukning hluta komist ekki til skila, vegna þess að það eru bara fundnir aðrir hlutir sem "fólk er kannski farið að kaupa frekar".

Þetta er allt hið áhugaverðasta mál.

Ég rakst á þessa glæsilegu mynd af SS skinku í kvöld. Sú er nú aldeilis kræsileg.

Það sem er merkilegast, er að þessi mynd er tekin af þeirra eigin síðu. (Ég mæli með því að þið skoðið líka hinar kjötvörurnar þarna.) Þeir aktúalt nota þessa mynd sem hluta af markaðssetningunni sinni.

Þeir greinilega skammast sín ekki neitt. Ekki frekar en nafnar þeirra fyrir einhverjum árum...

Var að lesa pistla á heimasíðu Jóns Ólafssonar. Þar er einhver í athugasemdakerfinu búinn að grafa upp gamla frétt í Morgunblaðinu um mann sem fór í stríð við auglýsingadeild RÚV.

Málið minnir óneitanlega á augýsingadeilu Einars Steingrímssonar og RÚV, hérna um daginn. Eiginlega er það ógnvekjandi hversu mikið tungutakið og málin líkjast hvor öðru.

Það breytist aldrei neitt maður...

Á virkum dögum vaknar maður snemma: Það er útaf því að það þarf að sinna barninu.

Um helgar - þá er helgi: Þá er allt í lagi að fara seint að sofa.

Ég gleymdi næstum að setja inn mynd. Allt þetta Landsdómshavarí og fleira höfðu af mér athyglina.

Það er því kannski bara rétt að Bjarni sé jólastjarnan í mynd dagsins. Í tilefni af þessari fallegu gjöf hans til löggjafarsamkundunnar í dag.

Það er kannski líka rétt að rifja upp hans eigin orð um afskipti Alþingis af málum sem eru komin til meðferðar hjá dómstólum:

"Virðulegi forseti. Í hliðarherbergi liggur frammi tillaga til þingsályktunar sem nú er búið að dreifa á þinginu um ákæru á hendur níu mótmælendum fyrir árás á Alþingi. Ég vil nota þetta tækifæri til að lýsa þeirri skoðun minni við hæstv. forseta þingsins að þetta mál er ekki þingtækt. Fyrir utan efnisatriðin, fyrir utan það hversu fráleitt það er að héðan af þinginu berist þau skilaboð til samfélagsins að menn treysti ekki ákæruvaldinu í landinu, að menn hafi einhverjar efasemdir um að dómstólarnir séu bærir til þess að útkljá þau mál sem upp koma, er hér efnislega á ferðinni mál sem augljóslega er ekki þingtækt"

Tekið héðan

Mynd dagsins er í tengslum við smá goodie sem ég fann á netinu.

Wiley var að gefa út jólalag. Það fæst fríkeypis á guardian-vefnum.

Nú gef ég almennt fremur lítið fyrir jólalög, en mér fannst ég verða að deila þessu.

Ég varð frekar uppveðraður yfir því að einhver væri búinn að stofna Omni Consumer Products Corporation.

Og svo framleiðir fyrirtækið uppskáldaðar vörur sem sjást í kvikmyndum.

Nema hvað?

Ég er svo mikið að fara að horfa á þessa mynd.

Fyrst var það örmyndin Meet the Sloths sem sprengir alla internet krútt-skala.

Ef það er hægt að teygja þessi krúttlegheit í heila klst, og bæta við óbó-undirleik, þá er ég sáttur maður.

Nú eru margir farnir að tengja Icesave-málið við jólin.

Í tilefni dagsins gerði ég smá myndræna skrýtlu.

Þetta er 'Icesave-málið' fyrir dómstólum.

Íslenskir fréttamiðlar: Flytja erlendar fréttir seint og illa, og innlendar fréttir verr eða alls ekki.

Heyrðu mig nú! Kaffibaunahreindýr! Má þetta einusinni?

Það varð að koma ein kaffimynd.

Ég er sérstaklega ánægður með rauða kaffiberja-nefið.

Þessi átti að koma fyrr í dag, en ég var ekki í netsambandi á eigin tölvu lengst af framan af. Þess vegna er ég líka kominn með nýja strategíu hérna. Þetta ætlar að reynast heilmikill skóli, þetta dagatal.

Allavega, þá er þetta byggt á ísjaka, sem er sóttur í þetta stórfenglega myndaalbúm á Lemúrnum. Endilega kíkið á þetta folks.

Lemúrinn er virkilega skemmtilegur og 'inspiring' vefmiðill. Húrra fyrir honum!

Helgin var frekar löng og eventful þannig að ég gaf mér ekki tíma til að fullklára ýmsar pælingar.

Hérna er þessvegna ótrúlega cheap mynd af mér sem jólasveinn. Konsept sem mætti alveg vinna meira með.

Kannski engin sérstök pæling en mig langaði að gera eitthvað með 'The Masters of the Universe'

On second thought þá hefði verið sniðugara að útfæra þetta einhvernvegin á hreindýr eða eitthvað.

Sonny Chiba átti að fara upp á föstudaginn, m.a. vegna þess að þá var haldið upp á afmæli japanskeisara á Íslandi (hann á reyndar ekki afmæli fyrr en 23. desember).

Því miður var arrakkis niðri, þannig að það gekk, ekki. Og það sem var sennilega verra, var að ég eiginlega hætti að vera jafn mikið á tánum í kjölfarið. Þess vegna var ég ekkert að hlaupa til og setja þetta inn fyrr en núna.

Það er rosalega 'high-strung' andrúmsloft á íslenskum spjall- og félagssíðum þessa dagana.

Það er mjög mikið af erfiðum og leiðinlegum málum sem fólk er að rífast yfir allan daginn. Það tekur nokkuð á að vera viðstaddur þessa umræðu, jafnvel þótt maður geri í því að reyna að sneyða hjá henni.

Mín upplifun er að einhverskonar ójafnvægi og kom upp í kringum hrunið sé aftur komið á. (Þótt það hafi vissulega aldrei farið neitt. Ég hélt bara að menn væri farnir að sýna meiri stillingu.)

Af og til læt ég ginna mig út í einhverja ranta sem tengjast beint, eða óbeint þessum 'flame-wars' sem eru í gangi.

Maður ætti orðið að vita betur.

Ekki það að ég sjái ástæðu til að endurskoða innihald skrifanna sem ég hef sett fram svo mikið. Heldur meira vegna þess að mér finnst ég ekki nógu skemmtilegur stíllisti þegar ég kemst í svona internet-uppnám.

Þannig virkar t.a.m. pistillinn hér að neðan um kynferðisbrotaumræðuna í samfélaginu frekar langdreginn og óhnitmiðaður og 'hálf-off' einhvern vegin, núna þegar ég les hann aftur.

Næst mun ég reyna að halda mig við regluna um að sitja á textanum mínum í einn dag hið minnsta.

Þetta er gamall kall sem ég endurvann. Hann er afsprengi hvals upprunalega. En hérna breytti ég honum í jólakúlu.

Annars er svarthvíta skissan hérna. Ég er ekki frá því að hún sé betri...

Ég var að prófa nýja rauða blekið mitt. Hann er með rauða jólaslaufu.

Þetta átti upphaflega að vera mynd af Megasi, en hann varð eitthvað aðeins of hress á leiðinni. Nokkuð ánægður með karakterinn samt, þótt hann nái alls ekki Megasi.

Það er enginn skáldskapur eða vitleysa að segja að kynferðislegt ofbeldi þrífst allt í kringum okkur. Við viljum samt svo gjarnan að svo sé ekki. Við lokum augunum fyrir því, vegna þess að þetta eru ofboðslega óþægileg mál. Þau koma illa við okkur. Þau geta gert ófreskjur úr þeim sem við elskum. Kannski standa þessi mál okkur líka einhverntíman óþægilega nærri. Þess vegna er auðveldara að væna fólk um að vera að skálda upp einhver mál, því þá má afskrifa óþægindin sem einhverja vitleysu og halda áfram. Jafvel slá þessu öllu upp í grín. Þannig að allt sé eðlilegt og þægilegt á ný.

Þetta er ömurlegt meðvirknisástand sem hefur kerfisbundið haft með sér sjálfsvirðingu og manngildi margra okkar elskulegu systra, dætra og mæðra, sem svo bera harm sinn í hljóði líkt og samfélagið hefur hingað til sagt þeim að gera.

Í seinni tíð hefur farið af stað mjög þörf umræða um nauðganir og kynferðislegt ofbeldi. Er það vel. Það er hið þarfasta mál að draga þessi mál upp á yfirborðið og gera þeim skil, svo að við megum einhvernvegin fara að vinna að því að taka á þeim. Sannleikurinn er sá að við komum öll svo afskaplega illa út úr því þegar við leiðum þessi mál hjá okkur og lítum í hina áttina.

Í þessu skyni hafa verið teknar saman tölfræðilegar upplýsingar um kynferðisafbrotamál, sem oft er haldið á lofti þegar setja á málin í samhengi. Þetta er væntanlega gert til að fólk megi draga einhverskonar ályktanir um hvað málaflokkurinn sé vanræktur og þurfi meira aðhald, með því að bera hann saman við aðra flokka afbrota.

Reyndar set ég visst spurningarmerki við þess háttar nálgun. Mín eigin persónulega skoðun er sú að kynferðisbrot séu alls ólík flestum öðrum afbrotum, og að einhver tölulegur samanburður segi okkur sem minnst um skaðsemi þeirra. Þó að tölulegar upplýsingar geti í einhverjum tilvikum fært okkur mikinn sannleik, þá er ég ekki viss um að þær eigi alltaf við. Hví má ekki ræða kynferðisbrot á þeirra eigin forsendum?

Sjálfum þætti mér eðlilegra að nálgast umræðuna um kynferðisbrot með eigin réttlætis- og samkennd að vopni. Mér finnst það eiginlega ekki koma málinu við hvað margir voru sakfelldir fyrir fíkniefnasmygl í þessu samhengi. Þegar ég leiði sjálfur hugann að kynferðisafbrotum vaknar með mér meiri hneykslan og reiði en þegar ég heyri af öðrum brotum. Af því sem mér sýnist gildir þetta um fleiri. Þegar ég velti því fyrir mér hvernig mér sjálfum liði ef ég yrði fórnarlamb slíks glæps, þá vakna með mér meiri ónot en ef ég set mig í stöðu fórnarlambs annarra glæpa. (Kannski er þetta líka ástæðan fyrir því að fólk reynir að afskrifa brotin eða slá þeim upp í grín.)

Ég skil samt alveg hvers vegna fólk dregur fram tölurnar – sá sem á undir högg að sækja í umræðunni lagar oft málflutning sinn að því sem sá sem stjórnar orðræðunni kallar eftir.

Því miður er það nefnilega svo, að allt milli himins og jarðar virðist þurfa að vera sett í eitthvert tölulegt samhengi þessa dagana svo fólk geti metið málin og myndað sér afstöðu. Það er eins og það eina sem við skiljum séu tölur. Sennilega væri það sterkasti leikur þeirra sem tala fyrir þessum málum að setja þau í efnahagslegt samhengi og sýna fram á fjárhagslega skaðsemi nauðgana í samfélaginu. Það er ekki ólíklegt að einhver hafi farið í slíkar æfingar nýlega.

Ég hef svo sem engar forsendur til að rengja málflutning þeirra sem ræða málefni þolenda kynferðisofbeldis út frá öllum þessum tölum. Enda er þetta ekki tilraun til þess. Í raun þykir mér þær tölur sem fleygt er fram hljóma sennilega. Jafnvel hef ég frekar ástæðu til að telja að þær séu frekar varlega áætlaðar en hitt. Og ef það þarf að ræða þessi mál með tölurnar að vopni, þá er það gott og vel.

Ég hnýt samt í sífellu um eitt atriði. Með öllum þessum tölulegu upplýsingum er gjarnan bent á að rangar sakargiftir í nauðgunarmálum teljist vera á milli 1-2% mála. Vera kann að þetta sé rétt, en hvernig er þessi tala fengin? Mér þykir það skjóta skökku við að ræða um brotalamir í kerfinu (sem eru vissulega til staðar) og að þannig séu hefðbundnar leiðir til að meta réttmæti sakargifta ófærar eða ónýtar, en á sama tíma tala af einhverri vissu um réttmæti sakargifta.

Ef vel ætti að vera, þá ætti það ekki að skipta neinu höfuðmáli hvort rangar sakargiftir í naugunarmálum séu einu eða tveimur prósentum meiri eða minni en í öðrum málum. Jafnvel þótt helmingur mála væri uppspuni, þætti mér það ekki réttlæta það að kasta hinum helmingnum fyrir hundana. Nóg hafa réttmæt fórnarlömb nauðgana þurft að þola án þess að fá svo annað kjaftshögg frá okkur sem eigum að halda utan um þau.

Ég var búinn að sjá fyrir mér 1. desember sem ljósmynd, eða mjög nákvæma teikningu.

Um helgina náði ég svo ljósmynd, nokkurnvegin eins og ég hafði séð þetta fyrir mér. (Reyndar hefði ég sennilega átt að smella líka af mynd hinumegin við Jón.)

Spurning um að 'shopp-a' inn íslenska fánann á Alþingi til að fulkomna stemninguna?

Ok. Þessi er cheap. Mér fannst samt eitthvað pínku fyndið við þessa mynd. Og svo langar mig að nota þetta andlit í eitthvað.

Í raun eru bæði þessi og sú á undan, hálfgerð svindl - það er ekki einu sinni jóladót á þeim. Héðan í frá verður það bannað.

Þannig að þetta var kannski mestmegnis bara smá sjálfsáminning í leiðinni...

Jólin halda innreið sína. Það er eiginlega klikkað hvað þetta er fljótt að líða.

4. desember var laugardagur.

Það var erfitt.

Takk fyrir mig.

Hér hefði farið vel á því að gera eitthvað um vitringana þrjá. Við eigum það bara inni. Í staðin fáum við flóðhreindýr sem dagdreymir um að þjóna á sleðanum...

Innblásið af Lemúrnum.

"Second comes right after first!"

Ég var með miklar hugmyndir um að vera með eitthvað svona jóladagatal hérna í ár. Ég er nú að hugsa um að láta verða af því, þótt að ég sé nú þegar brunninn inni á tíma.

Allavega reyni ég að setja inn eins og ég get.

Myndin fyrir 1. desember var reyndar skissuð upp í töluverðum flýti í vinnunni. Mig langaði að útfæra þetta betur, og skissan var aðallega til að festa hugmyndina í sessi. Kannski geri ég eitthvað meira með þetta seinna ef ég nenni (t.d. á næsta ári).

1. desember er merkilegur dagur. Og mér finnst hálfgerð skylda að tengja við Fullveldisdaginn, jafnvel þótt að þetta sé jóladagatal.

1. er einn. Hann er pínku einmanalegur. Hann stendur einn og horfir á íslenska fánann dreginn við hún meðan fyrsti snjórinn fellur og legst yfir allt eins og teppi.

Það er ábyrgðarhlutverk að vera fyrstur...

Ég veit ekki nákvæmlega hvað mér finnst svona fyndið við þetta, en mér finnst þetta á einhvern hátt ná stemmningunni sem er í gangi hérna.

Það er enginn málefnalegur, menn eru að sverja af sér einhverja kommúnasista-stimpla/brigsla öðrum um þá o.s.frv.

Allt mjög dramatískt og eftir bókinni...

Fann þessa geðveiku síðu sem heitir Remember the War.

Frábært framtak.

Spjaldtölvur hafa bitnað illa fílóföxum landsins. Eigandi eins elsta fílófaxins á landinu krefst þess að yfirvöld grípi í taumana.

Hann kennir spjaldtölvum og snjallsímum um minni umsvif fílófaxins. Það sé ekki samkeppnin frá post-it miðum. "Nei alls ekki. Fólk týnir þessum miðum, en það er allt á sínum stað í fílófaxinu. Það kemst bara svo mikið í þessar spjaldtölvur. Alþingi þarf að gefa FÍFL (Félagi Íslenskra Fílófaxara á Landsvísu) leyfi til að loka fyrir verslanir sem eru með spjaldtölvur."

Eftir því sem næst verður komist hefur lögreglan ekki mannskap til að bregðast strax við ábendingum um sölu spjaldtölva.

"Ætli þessum fáu fílóföxum sem eru eftir verði ekki bara hent. Maður hefur verið að spá í það lengi en svo fer maður nú bara að hætta að vinna hvort sem er."

OECD lítur á félagslegt réttlæti meðal aðildarríkja í nýrri könnun.

Ísland kemur ágætlega út.

Nú bíður maður bara eftir að vælið og nöldrið geri vart við sig, þar sem menn draga þessa niðurstöðu í svaðið.

Það er nefnilega annar listi sem Ísland toppar líka. Það er sjálfsvorkunar-nöldur-væl listinn.

Nú er ég enginn heittrúa Evrópusinni. Ég er heldur ekki andstæðingur Evrópusambandsins. Ég hef bara hreinlega ekki gert upp hug minn. Ég leyfi mér þann munað að vera óákveðinn og vil bara fá að vega og meta þetta í rólegheitunum. Þannig hef ég skipt um skoðun margsinnis í þessum efnum hingað til, og á sjálfsagt eftir að halda því áfram.

Eitt finnst mér þó alltaf jafn athyglisvert þegar fólk ræðir þessi Evrópusambandsmál. Það er fólkið, sem uppfullt af þórðargleði, bendir á Evrópusambandið og mælir með fyrirlitningartón um að "þar sé nú hreint barasta alls ekkert allt í lagi."

Svo bætir það gjarnan við að "útlitið sé nú ekki gott fyrir þessa handónýtu evru þeirra."

Það kann nú að vera rétt athugað að Evrópusamstarfið sé í nokkru uppnámi þessa dagana. Nú reynir á ýmsa veika hlekki sem menn höfðu vitað af um langt skeið. Það er líka rétt að Evran á við allskyns vandamál að etja.

En ef maður lítur aðeins í kring um sig þá kemst maður fljótt að því að þetta vandræðastef er nokkurnvegin viðvarandi allt um kring, og einskorðast ekkert við EU.

Mér finnst líka eitthvað fyllilega óviðeigandi við það þegar menn setja sig á háan hest hérna heima fyrir og mæla yfirlætislega um að allt sé í steik þar ytra. Því að það er ekkert síður rugl í gangi hérna. Og til þess að fyllsta sanngirnis sé gætt, þá er krónan alls ekkert til að hrópa húrra fyrir.

Ég get ekki annað sagt en að þetta angi allt af hræsni.

Ég er búinn að vera að liggja yfir myndrænni framsetningu á allskonar efnahagsstærðum sem xkcd hefur sett fram.

FML!

Ég fór út fyrir heimilið að kaupa mat í kvöld. Þetta er tiltölulega ómerkilegt í sjálfu sér. Þetta gerist minnst einu sinni í viku.

Það sem situr aftur á móti með mér eftir þessa ferð, og hefur skotið upp kollinum í huga mér af og til undanfarið, er afgreiðslukonan sem afgreiddi mig um matinn.

Afgreiðslukonan var með einhverskonar ofholdgun í öðru augnvikinu. Þetta virkaði svolítið eins og að agnarsmár bavíanarass væri að troða sér út um tárakirtlana hennar á öðru auganu.

Ég vildi ekki horfa á þetta hjá henni - ég vildi reyna að vera kurteis, en þetta var í auganu á henni, þannig að ég lenti í einhverri hræðilegri sjálfheldu með þetta. Ég einhvern veginn neyddist til að glápa á þetta þegar ég þurfti að tala við hana.

Á endanum reyndi ég að tala sem minnst við hana, og þóttist vera að skoða matseðla og allt annað sem ég gat fundið þarna inni. Bara til að lenda ekki í þessum vandræðalegu augngotum.

Það er snúnara en maður skyldi ætla að horfast ekki í augu við afgreiðslufólk þegar maður er að panta sér mat:

Afgreiðslukona:
-"Viltu hvítlauksolíu með þessu?"

Arnaldur: (Þykist niðursokkinn í innihaldslýsingu á orkudrykk sem ég ætla ekki að kaupa.)
-"Ha? Nei, nei." (Án þess að líta upp.)

O.s.frv...

Allt í allt endaði þetta sumsé í einhverju rugli, þannig að ég var hálfpartinn að ignorera afgreiðslukonuna meðan hún var að reyna að þjónusta mig. M.ö.o. Mjög dónaleg framkoma, þótt ég hafi verið að reyna að stíla inn á "flippaða kærulausa gaurinn sem er frekar utan við sig". Ég er viss um að þessi kona hefur álitið mig mjög typpalegan.

Ég fékk loks matinn í hendurnar og fór með hann heim. Hann bragðaðist einkar vel, fyrir utan eina sósuna sem var ekkert spes. Allan tíman sem ég var að borða gat ég samt ekki hætt að hugsa um litla aparassinn í augnvikinu. Og eins góður og mér þótti maturinn, þá var þetta allt saman eitthvað hálf "off-putting".

Þegar talið berst að landsfundi Sjalfstæðisflokksins um helgina get ég ekki annað en hugsað til forsetaframbjóðendanna í Futurama, Jack Johnson og John Jackson.

"Now, I respect my opponent. I think he is a good man.
But quite frankly, I aggree with everything he just said!"

Hjá Sjálfstæðisflokknum heita frambjóðendurnir Bjarni og Birna.

Einhver lýsti því reyndar sem svo að það væri nokkur munur á frambjóðendunum ef maður skyggndist undir yfirborðið. - Einn væri jú alger kerling, á meðan hinn væri með eggjastokka.

Ég teiknaði mynd af Megasi og Bubba. Myndin heitir Tvær stjörnur því mér finnst þeir báðir vera stórstjörnur. Þeir eru meira og minna klæddir bláum fötum, en það er vísun í samstarfsplötu þeirra Bláa drauma. Lagið Tvær stjörnur kom einmitt fyrst út á þeirri plötu.

Myndin var framlag mitt í Teiknisamkeppni Listasafns Reykjavíkur.

Myndin vann nú reyndar ekki, en var engu að síður valin til sýningar í tengslum við samkeppnina. Hana má því berja augum í Hafnarhúsinu fram til 1. janúar 2012.

Ég verð að viðurkenna að ég hleyp á vegg þegar ég reyni að skilja málflutning Bændasamtakanna.

Nú er það svo að hjarta mitt slær með bændum. Ég ber ómælda virðingu fyrir þeim bændum sem stunda sinn landbúnað af samviskusemi og dugnaði, og hafa haft frumkvæði um að nútímavæða og betrumbæta sína atvinnugrein.

Aftur á móti er það nokkuð augljóst að landbúnaðarkerfið á Íslandi er gegnrotið og ónýtt. Og til einskis gagnlegt.

Til dæmis skil ég ekki svona fréttir.

"Auka þyrfti stuðning við bændur um allt að sex milljarða á ári ef tryggja ætti afkomu þeirra eftir inngöngu Íslands í Evrópusambandið. Þetta er niðurstaða nýrrar skýrslu hagfræðinga. Verð á sumum matvörum gæti lækkað um allt að helming við aðild."

Að íslenskur landbúnaður sé svo ósamkeppnishæfur við útlönd, að jafnvel þótt styrkja frá EU nyti við, þá þyrfti íslenska ríkið að styrkja þetta fólk um 11-15 milljarða til að stunda sinn óarðbæra rekstur?

Í hvaða heimi er vitglóra í þessu?

"Af þessu leiðir að ef afkoma bænda á ekki að rýrna eftir aðild að ESB þyrfti að auka stuðning við þá. Í fyrra runnu níu milljarðar úr ríkissjóði til bænda en eftir aðild telja hagfræðingarnir að stuðningurinn þyrfti að vera ellefu til fimmtán milljarðar króna eftir því hvert gengi krónunnar er."

???

Ég sá þetta og varð að gera svona sjálfur.

UPDATE: Svo reyndist þetta vera skýringin...

Heill og sæll Sveinbjörn Þórðarson.

Um nokkurt skeið hefur það mátt vera mér ljóst að tímabært sé að við lítum í kvikmyndahús.

Hér með mátt þú líta á þetta bréf sem opið boð um slíka ferð einhvern tíman á næstunni.

Einnig krefst ég þess að þú biðjist afsökunar og látir af öllum hótunum sem þú hefur haft í frammi.

Með bestu óskum,

Arnaldur Grétarsson

Heill og sæll Grétar Amazeen, sem kennir sig við Alþýðulýðveldi.

Ég hef eins og aðrir Íslendingar fylgst með einkennilegum samskiptum þínum við annað fólk á samskiptavefnum “facebook,” stundum kallað snjáldursskinna.

Ekki fer milli mála að þér finnst það ekki tiltökumál gera aðfinnslur að tónlistarsmekki fólks á óvæginn og oft á tíðum ósmekklegan hátt. Hefur þetta ójafnvægi af þinni hálfu jafnvel gengið svo langt að tiltaka einstaka vel þekkt lög, sem elskuð eru af íslensku þjóðinni og rægja þau í allra viðurvist. Kemur þetta í ofan á lag við ýmsar undarlegar og oft á tíðum ógeðfelldar aðdróttanir sem þú hefur eftirlagt á síður svokallaðra “vina” þinna.

Í opnu bréfi til aðdáenda lagsins “Nína” vísaðir þú til þess að ef þú kæmist til valda, yrði þessum hópi fólks útrýmt eins og gyðingum helfararinnar. Þú sem forseti værir þjóðkjörinn og ættir því undir engann annan að sækja; forsætisráðherra hefði ekkert boðvald yfir þér.

Og þér bæri því engin skylda til að svara einu né neinu sem frá ráðherra kæmi.

Reyndar talar þú fjálglega um að “taka völdin” eins og um væri að ræða nasíska byltingu á stjórnháttum landsins!!!

En Grétar. Leyfðu mér að benda þér á eitt. Skv. 211. grein Almennra hegningarlaga, er bannað að myrða fólk. Jafnvel þótt það leyfi sér að hlusta á tónlist sem er þér ekki hugnanleg. Og Grétar, ég skal benda þér á annað til viðbótar. Skv. 66. gr. sömu laga, þá er þessi hótun sem þú hefur í frammi einnig ólögleg. Kannski kemur einhver “Nínumaður” og leitar réttar síns? Við bara vitum það ekki.

Nú er það svo að lagið “Nína” er í hávegum haft á velflestum heimilum landsins og jafnan sungið til að tjá gleði og hamingju. Ert þú á móti hamingju Grétar? Ísland hefur átt því láni að fagna að búa við svo unaðslega tónsmíð sem auðgað hefur samfélagið. Um það er ekkert nema gott að segja, enda hef ég aldrei annað sagt.

Samt telur þú umkominn að gefa í skyn að aðdáendur “Nínu” séu réttdræpir? Leyfðu mér að spyrja þig: Hverjir vita að þú munt aldrei aftur strjúka vanga þeirra? Hverjir vildu að þeir gætu sofið heila öld? Hverjir vita ekki til hvers lífið heldur áfram? Hvar er dauðaóskin í þessu Grétar?

Ég treysti því þess vegna að fá sem fyrst svar, samkvæmt þinni eigin skilgreiningu á að það varði mig sem “Nínumann” með “vondan tónlistarsmekk”. Einnig vil ég fá afturvirka afsökunarbeiðni með ósk um fyrirgefningu og að þú látir af öllum hótunum og málshöfðunum.

Með bestu óskum,

Arnaldur Grétarsson

Ég benti nýlega á síðuna Made by Hand í pistli um fyrirkomulag handverks í dag.

Nú er kominn inn mynd númer tvö, en hún fjallar um hnífagerðarman í Brooklyn. Sú er jafnvel betri. Hún er einhvernvegin áhrifaríkari og ber boðskapinn betur með sér.

Ég rakst á þessa stórkostlega áhugaverðu heimildar-stuttmynd. Myndin heitir The Condo at the End of the World - Life Inside a Nuclear Missile Bunker og fjallar um fólk sem býr í kjarnorku-byrgjum í Bandaríkjunum.

Sagt er frá tveimur mönnum sem gefa upp mismunandi ástæður fyrir veru sinni í byrgjunum.

Heimsmyndin sem birtist manni þarna er eiginlega hálf-dapurleg.

Í framhaldi af samtali sem við Sveinbjörn áttum um daginn:

Mig langar í þennan bol.

Í dag hefst Meistaramánuður 2011!

Meistaramánuðurinn eru 30 dagar sem þar sem þátttakendur ögra sjálfum sér líkamlega og andlega í átt að því að verða meistarar eigin lífs.

Sjálfur hef ég nú sest niður og sett mér nokkur markmið sem ég ætla að reyna að fylgja eftir af einurð næstu daga. Mörgum þættu þetta ef til vill fremur hófstillt markmið, en að fenginni reynslu tel ég að kapp sé best með forsjá, og að það fari best á því að fara hljóðlega af stað.

Hér eru markmið mín. Við sjáum svo til hvernig tekst til við að fylgja þeim eftir.

Líkamlegur þáttur

Langtíma markmið er að missa um 10-15 kg og bæta við vöðvamassa. Einnig þyrfti að bæta þol verulega, og vinna upp liðleika. Um nokkurt skeið hef ég saknað tveggja þátta sem áður voru ríkur þáttur í lífi mínu, það er útivist (fjallgöngur) og Júdó. Hér þykir mér kjörið tækifæri að vinna upp kjark til þess að hefja þessi áhugamál aftur til fyrri vegs og virðingar.

Æfingar

• Mæta í ræktina minnst 2 í viku
• Synda meira
• Gefa mér góðan tíma í teygjur
• Fara í a.m.k 2 minni fjallgöngur á tímabilinu
• Upprifjun í Júdó (skoða möguleikann á að hefja æfingar að nýju, þó mögulega ekki skynsamlegt fyrr en eftir áramót)

Matarræði

• Taka út brauð að mestu
• Draga saman áfengisneyslu að nær öllu leyti
• Ekkert djúpsteikt
• Ekkert sælgæti eða sætabrauð
• Einungis drekka vatn, sódavatn og kaffi (svart og sykurlaust)
• Drekka líka meira vatn

Andlegur þáttur

Öll markmið sem falla undir andlega þætti eru í sjálfu sér langtíma markmið. Ekki er hægt að ætlast til þess að verða fullnuma eða framúrskarandi í andlegum efnum á svo skömmum tíma sem 30 dögum. Aftur á móti má tala um gullið tækifæri til að taka stöðuna, setja sér markmið, fylgja þeim úr höfn og jafnvel klára einhver útistandandi verkefni.

Andlegir þættir

• Klára ókláruð verkefni (s.s. Snúð ofl.)
• Lesa 1-2 bækur (helst eina skáldsögu (helst íslenska) og eina fræðilega bók)
• Læra almennilega á Illustrator
• Teikna, minnst tvisvar í viku
• Læra ný grip og ný lög á gítar
• Skrifa minnst eina bls. af texta á dag (í tengslum við ýmis verkefni)

Ég hlakka til að takast á við þessi verkefni. Mögulega set ég upp status report sem verður hægt að nálgast í gegnum "meistaramerkið" hér til hliðar. Annars voru menn nú löngu búnir að átta sig á þessu, sbr. fréttaskotið hér að neðan...

Þetta er klárlega ekki heilbrigt.

• „Ég vildi hvorki kynda undir ómálefnalegan áróður með nærveru minni eða leggja það á sjálfa mig að láta yfir mig ganga árásarkennda umræðu,“ segir Inga Sigrún Atladóttir, forseti bæjarstjórnar í Vogum

• Eyþing, samband sveitarfélaga í Eyjafirði og Þingeyjarsýslum, gagnrýnir að björgunaraðgerðir stjórnvalda vegna sveitarfélagsins Álftaness geti mögulega orðið á kostnað annarra sveitarfélaga.

• Það er ósanngjarnt að flytja auðlindir eins sveitarfélags í annað til uppbyggingar þar, segir forseti bæjarstjórnar Norðurþings.

Af því að við erum ekki 300.000 Íslendingar sem eigum sameiginlegra hagsmuna að gæta.

Við erum 76 sveitarfélög í stríði við hvort annað.

Reyndar má hugga sig við að þessi hugsunarháttur gæti mögulega orðið til þess að virka sem einhverskonar dragbítur á þá brjálæðislegu aðför að gæðum landsins sem menn tala fyrir, hver í sínu horni.

Ég er mjög ánægður núna. Mér tókst að finna skopmyndina sem ég teiknaði um árið af sendinefndinni sem fór til Washington að reyna að betla út lengri viðveru bandaríkjahers á Íslandi. Ég taldi mig hafa tapað myndinni, og gladdist því óumræðilega þegar ég fann hana á gömlum hörðum disk. Enn er þó ekkert að frétta af BA-ritgerðinni.

Ég hef alltaf verið nokkuð ánægður með þessa mynd. Að neðan má sjá myndskreytinguna eftir George Cruikshank sem skopmyndin mín byggir á.

Steve Jobs dó.

Ég þekkti manninn ekki neitt, en einhverra hluta vegna þykir mér það alveg ótrúlega leitt. Það er alltaf leiðinlegt þegar framúrskarandi fólk deyr fyrir aldur fram.

Steve Jobs hefur allavega haft töluverð áhrif á líf mitt.

Mér dettur í hug að setja upp ræðu sem hann hélt við eitthvert tækifæri. Ég horfði á þetta um daginn, og hún virkaði einlæg og hvetjandi. Mér hefur stundum orðið hugsað til hennar upp á síðkastið.

Svo ætla ég að hafa hann hérna á síðunni fram yfir helgi. Maðurinn hlýtur nú í það minnsta að eiga svo mikið skilið.

Mig langar til að benda áhugasömum á þetta stórkostlega viðtal við Stefán Jón Hafstein um íslenskt samfélag í þættinum Landið sem rís í umsjá Ævars Kjartanssonar og Jóns Orms Halldórssonar.

Mér finnst einhvernvegin hugmyndir mínar um íslenska pólitík, samfélag, og stöðuna í dag vera fullkomnlega endurómaðar í þessu viðtali. Ég er viss um að margir aðrir eru sama sinnis.

Reyndar er það vel þess virði að tékka á þessum þáttum, ef maður hefur þolinmæði fyrir þessari crappy síðu sem RÚV heldur úti.

Í raun er það alger skandall að þetta efni sé ekki aðgengilegra á RÚV vefnum (reyndar er sæmilega boðlegt að nota podcast optionið þeirra, en það er ekki allt sem ratar þangað inn). Þess vegna ákvað ég að linka á upload-ið hennar Láru Hönnu á Soundcloud.

Það ætti í raun að veita Láru Hönnu verðlaun fyrir þessa sjálfboðavinnu sem hún stendur í, að umrita þessi gögn frá RÚV og gera þau aðgengileg.

Dóttir mín er byrjuð á ungbarnaleikskóla. Við vorum beðin um að koma með mynd af henni til að hengja upp yfir snagann hennar.

Ég lenti í smá rugli með mig.

Hugmyndin var að búa til flott og veglegt 'R' handa Röskvu. Ég sá þetta fuglamótíf á einhverju plakati, og ákvað að nota það til að smíða bókstafinn 'R'. Litina valdi ég úr fánanum, húfunni hennar Röskvu, og vagninum hennar.

Ég lenti í athyglisverðum samræðum við vin minn um daginn. Við ræddum um það hvað maður vildi helst gera í lífinu, í tengslum við atvinnu, ef maður réði þar ferðinni algerlega sjálfur.

Við vorum báðir sammála um að ef þess væri nokkur kostur þá væri best að vinna við eitthvað skapandi sem maður hefði brennandi áhuga á. Það hlyti að vera mest gefandi. Þannig væri líka líklegast að maður leggði sig meira fram við það sem maður væri að gera og vinnuframlag manns væri þ.a.l. verðmætara.

Ég hafði á orði, að hvað sjálfan mig varðaði, þá gæti ég helst hugsað mér að vinna við að búa til fýsíska hluti. Svona eins og á litlu verkstæði, þar sem maður skapaði og ynni einhverja fallega gæðavöru í takmörkuðu upplagi. Ég sæi þetta sem eitthvað sem höfðaði frekar til mín að svo stöddu en óhlutbundin skapandi vinna (s.s. ritstörf).

Ég fékk nú ekki miklar undirtektir við þessa hugmynd. Félagi minn tjáði mér að þetta væri allt saman byggt á misskilningi. Hann vildi meina að í dag ynni enginn við framleiðslustörf á Vesturlöndum. Hér færi öll vinna fram fyrir framan tölvuskjá.

Ég var ósammála þessu og reyndi að benda á að öll 'high-end' vara væri ennþá handgerð í takmörkuðu upplagi í Evrópu og víðar. Það væri það sem gerði hana dýra og eftirsóknarverða. Vinur minn var ekki tilbúinn að fallast á þetta og hélt því fullum fetum fram að allt væri framleitt í Kína í dag.

Það er nú kannski tómt mál að tala um þetta frekar. Það er nokkuð ljóst að þessi hugmynd um endalok handverks á Vesturlöndum stenst vart skoðun. Enda held ég að við höfum kannksi ekki verið að tala um sama hlutinn þegar upp er staðið.

Vissulega fer mikið af iðnaðarframleiðslu í stórum upplögum fram í Kína og öðrum frumframleiðsluríkjum. En ég held að hágæða handverk og nytjalist sé enn frekar staðbundið fyrirbæri og fyrirfinnist enn í miklum mæli á Vesturlöndum.

Þetta samtal rifjaðist svo upp fyrir mér þegar ég datt inn á síðuna Made by Hand. Síðan heldur utan um stuttar heimildarmyndir um fólk sem hefur tekið sig til og farið að framleiða handgerða gæðavöru í Brooklyn og í kringum New York.

Þetta er eiginlega nákvæmlega það sem ég var að meina.

Þess utan fannst mér bara sjálfsagt að henda þessu upp hérna. Þetta eru flottar myndir og áhugaverð síða. Ég bendi í þessu samhengi einnig á verslunar-hluta síðunnar sem er töluvert spennandi.

Ég er mikið búinn að spila plötuna Loftmynd eftir Megas undanfarið. Hún er ansi merkileg og verður einhvernvegin betri við hverja áhlustun.

Mér hefur löngum skilist að platan væri einskonar óður til Reykjavíkurborgar, á tveggja alda afmæli kaupstaðarins. Kemur það heim og saman við bæði textana og hinn óskiljanlega formála sem fylgir með stafrænu útgáfunni á geisladisk frá árinu 2002.

Eitt lag virðist þó hálf munaðarlaust á plötunni, og það er Fílahirðirinn frá Súrín. Ljóðið er dæmalaust fagurt ástarljóð, en hefur enga skírskotun til Reykjavíkur, ólíkt öllum öðrum lögunum á plötunni.

Reyndar gerði Megas ferðir sínar til Tælands að umfjöllunarefni á plötunum sem á eftir fylgdu, svo kannski er vert að skoða þetta sem einhverskonar forsmekk að því sem koma skal.

Engu að síður hefur þetta alltaf virkað ögn undarlega á mig.

Ef einhver kann nánari skil á þessu má sá hinn sami gjarnan leggja orð í belg.

Hér læt ég fylgja "formálann" úr 2002 útgáfunni, sem ég skrifaði sjálfur upp. Ég held að þetta sé nokkuð rétt eftir upprunalega textanum haft hjá mér. (Upprunalegi textinn inniheldur þó nokkuð af stafsetningarvillum.)

Loftmynd - Sögulegar staðreyndir og kredit

Tom Cruise - Tóm krús (Samklipp, 2011)

Þessi myndskreytir, sem kallar sig Kolb, er algerlega með þetta. Það er eiginlega svakalegt.

Mér finnst alltaf ótrúlega gaman að rekast á svona fínar síður, uppfullar af fínum verkum. En á sama tíma upplífi ég alltaf vissan kvíða og vanlíðan, því mér finnst ég ekki vera að sinna mínum eigin kreatívu verkefnum sem skyldi.

Hér er gaurinn búinn að búa til heila konsept-barnabók, bara af því að honum fannst það pínku töff.

Ég mæli með því að þið skoðið pdf-bókina hans. Hún er rosalega falleg, en ekki síður þótti mér pínku merkilegt að sjá hvernig hann túlkar lagið. Þetta er svo allt annar skilningur á atburðarásinni en ég hef venjulega lagt í hana.

Það virðist vera komin upp ákveðin lagaflækja í tengslum við nýja þáttinn hennar Ragnhildar Steinunnar, og er það mál manna að málið sé Ís-flókið.

Upprunalega ískonan, Margit Sandemo hjólaði upp í Efstaleiti 1 í gær og átti þar fund með Páli Magnússyni, útvarpsstjóra, sem brást við eins og ísfólið sem hann er.

Ég veit ekki með þetta...

Kínverji kaupir Grímsstaði!

• Kínverjinn hjá RÚV
• Kínverjinn hjá Vísi

Við þurfum að melta tilboð Kínverjans.

"Kínagullið" frá kínamanninum er nefnilega svo heillandi.

Er það bara ég, eða er þetta óeðlilegt? Ég bíð bara eftir einhverjum ummælum um meint hundaát þessa manns. Enda varla við öðru að búast frá svona kommúnista eins og fjölmiðlar hafa verið duglegir að benda á.

Eru bara einhverjir Grínverjar að skrifa þessar fréttir?

Bara svona ef það skyldi hafa verið einhver vafi...

Reservoir Dogs - The Beatles (Samklipp, 2011)

Ég hafði aldrei pælt í þessu áður...

Ef að barnið mitt kæmi heim og tjáði mér að það hefði fengið inngöngu í Hraðbraut, og hvort ég gæti ekki hjálpað því að greiða skólagjöldin, þá mundi ég segja:

"Nei. Þú ferð ekki í Hraðbraut. Bara alls ekki. Ég hef enga trú á þessu."

Hvar fann þessi maður tvo heila bekki af nýnemum?

Til ráðherrans er málið varðar,

Ef ég fæ ekki 1,5 milljónir til þess að verja til eigin hugðarefna, þá mun ég skrá mig á atvinnuleysisbætur hjá Vinnumálastofnun.

(Ég mun ekki taka þátt í virkri atvinnuleit og misnota þannig kerfið í heilt ár nema að orðið verði við kröfum mínum.)

Ég fer fram á þetta fjárframlag árlega, ellegar mun ég leika sama leik að ári, o.s.frv.

Mér reiknast til að það sé mögulega minni tilkostnaður fólginn í því að verða við kröfum mínum. Takið þér tíma til að meta kröfu mína.

Góðar stundir,

Pyrros

Í ósjó

Farþeginn: Hæ, skipstjóri! Þjer verðið að stansa, því að jeg misti tennurnar mínar í sjóinn.

Smá söguleg skoðun á íslenska kúrnum hans Sigmundar.

"The principal article of food is dried cod-fish, which is eaten without being cooked. Next in importance comes skyr, an imperfectly made cheese, which is eaten sour half the year. Butter, mostly rancid, is consumed in large quantities. Bread and vegetables are very little used. Meat is eaten not more than once a week; except in the months of September and October, it is not eaten fresh, but salted and smoked at once. Horse-meat is occasionally used. The Icelanders mostly eat their food cold, and use salt very little."

-Pierce, B.M. (1868) A report on the resources of Iceland and Greenland bls. 23

og

“The food of the Icelander consists, now as ever, mainly of fish. In summer he fares on cod’s head boiled ; in winter, on sheep’s head soused in fermented vinegar, or sour milk, or in juice of sorrel. Wheaten bread he eats only on high days and holidays ; the ordinary bread is of dark rye-flour, which is procured mainly from Copenhagen, and kneaded into broad, thin cakes.”

-Hutchinson, H.N; Gregory, J.W.; Lydekker, R. (c.a. 1900) The Living Races of Mankind bls. 432

Guðmundur Steingrímsson: "Tjah, mér finnst bara t.d. umræðan í pólitíkinni vera orðin svo öfgakennd og hatrömm...

Ingvi Hrafn Jónsson: "Hann er hommi, framsóknarhommi!"

Tilfinningaþrungnustu vonbrigðis-ummælin sem heyrðust við vígslu "ljóshjúpsins" á Hörpu, á Menningarnótt:

• "What the FOKK!!! Er ÞETTA allt og sumt!?! Dísus, þetta eru MESTU VONBRIGÐI LÍFS MÍNS!!!"


• Bíddu, það fer örugglega eitthvað að gerast... er það ekki? ... Euuhhh, vá maður. Kommon... Ég hélt að þeir myndu mála mynd að Mónu Lísu með ljóskubbum eða eitthvað svoleiðis töff. Þetta er GLAAAATAAAÐ!!!

Eins gott að kennslan í LHÍ fer mestmegnis fram á íslensku, en ekki ensku.

- - -

- - -

Trowned?

Í sumar hefur RÚV sýnt af sér fádæma snilld og í reynd sinnt ákveðnu lögbundnu hlutverki sínu sem það hefur annars vanrækt á eftirminnilegan hátt í lengri tíma. Með þessu á ég við þá ágætu ákvörðun að taka íslenskar kvikmyndir til reglubundinna sýninga í sumar.

Hann Kári Regal útbjó þennan líka ofboðslega fína yfirlits-tékklista yfir myndirnar á dagskrá.
(Ég fann þetta ekki aftur á síðunni hans, og leyfði mér því að dreifa þessu svona.)

Nú hef ég verið iðinn við að horfa á margar af þessum kvikmyndum undanfarið og það er eitt sem ég tek sérstaklega eftir:

Egill Ólafsson, Ragnhildur Gísladóttir, og Tinna Gunnlaugsdóttir leika í semi öllum íslenskum bíómyndum sem hafa verið búnar til.

Sérstaklega virðist það vera sem svo að það sé ekki hægt að búa til kvikmynd á Íslandi án þess að Egill Ólafsson sé einhvernvegin viðriðinn framleiðsluna.

Núna verð ég frekar forvitinn og væri mikið til í að vita eftirfarandi tölfræði:

• Í hversu stóru hlutfalli íslenskra kvikmynda leikur Egill Ólafsson?
• Í hversu stóru hlutfalli íslenskra kvikmynda leika þau öll (Egill, Tinna og Ragnhildur)?
• Hvaða leikari hefur komið fram í flestum íslenskum kvikmyndum?

Er ekki til frekar tæmandi listi yfir íslenskar kvikmyndir? Væri ekki hægt að tékka á þessu? Hvar getur maður flett þessu upp?

Um daginn þurfti ég nauðsynlega að nálgast reiðufé. Það var töluvert meira vesen en ætla mætti, og þó bý ég í hjarta borgarinnar þar sem megnið af ferðamönnum og verslun þeim tengdum á sér stað. Maður skyldi ætla að það væri vilji til að koma til móts við þennan stóra hóp neytenda, sem oft kýs að vera með reiðufé á sér, frekar en hitt.

Það er skemmst frá því að segja að það eru mjög fáir hraðbankar í miðbænum, og því vandkvæðum háð, sérstaklega fyrir ferðamenn að nálgast reiðufé. Ég tiltek sérstaklega ferðamenn í þessu samhengi þar sem þeir kjósa gjarnan að hafa reiðufé undir höndum, eins og maður þekkir sjálfur frá útlöndum. Mögulega er þetta tilkomið af því að oft er erfitt að setja sig vel inn í gengismun milli landa, í fljótu bragði og oft veitir reiðufé ákveðið aðhald í þeim efnum. Þá getur verið gott að hafa reiðufé milli handanna ef greiðslumiðlar úr plasti bregðast (eins og virðist nú gerast furðu oft í útlöndum).

Ég tók mig til og merkti inn á kort, hraðbanka í Reykjavík, innan þess svæðis sem mér þykir líklegast að mesti fjöldi ferðamanna athafni sig. Ég á ekki von á að ferðamannaverslun sé sérstaklega mikil í Breiðholti, Árbæ, Kópavogi eða á Seltjarnarnesi. Jafnvel þótt slík verslun væri mælanleg á þessum stöðum, þá finnst mér ólíklegt að hún sé meiri en í miðbæ Reykjavíkur. Hafa ber í huga að flest gistirými eru þar og skemmtiferðaskip leggja þar við höfnina.

Smellið á myndina til að sjá stærri útgáfu.

Hraðbankarnir eru merktir inn á kortið samkvæmt upplýsingum frá Arion banka, Landsbankanum, Íslandsbanka og Byr. Nokkrir hraðbankarnir (aðallega á vegum Arion banka) eru hafðir ógreinilegri/daufari, en það eru hraðbankar sem eru sérstaklega tengdir einhverri afmarkaðri starfssemi, s.s. sjúkrahúsi eða menntastofnun. Ég kaus að fara þessa leið, þar sem ólíklegt hlýtur að teljast að útlendir ferðamenn brjóti sér leið inn í MH, eða Versló, til þess að nálgast reiðufé. Ólíklegt er að þeir átti sig á að þar sé hraðbankaþjónustu að sækja, auk þess sem hún er einungis aðgengileg í takmarkaðan tíma í sumum tilfella.

Eftirtektarvert er að Landsbankinn virðist vera sá banki sem sinnir hraðbankaþjónustu hvað best en þeir eiga langtum flesta hraðbankana í miðbænum sem standa öllum opnir.

Arion banki virðist snúa þjónustu sinni í ríkari mæli að sérhagsmunaaðilum, svo sem skólum og heilbrigðisstofnunum. Það er vissulega líka virðingarvert, (einhver verður að sinna því hlutverki,) en gaman væri að sjá þá koma á sama hátt til móts við t.d. ferðamenn.

Íslandsbanki er með fæsta bankana í miðbænum, en til að gæta sanngirnis, þá er bankinn með nokkra hraðbanka í úthverfum Reykjavíkur. Ég kaus að merkja hraðbankann í Kolaportinu skýrt inn á kortið, þar sem hann þjónar mikilvægu hlutverki fyrir ferðamenn sem fara þangað, þótt hann sé aðeins takmarkað aðgengilegur, rétt meðan Kolaportið er opið.

Ef við erum tilbúin að fallast á að megin þorra smávöruverslunar og þjónustu í miðbænum sé að finna milli Hringbrautar og Sæbrautar, frá Hofsvallagötu/Ægisgötu til Lönguhlíðar, þá er ekki sérlega mörgum hraðbönkum til að dreifa á því svæði, og oft er erfitt að finna þá. (Þessi afmörkun er byggð á eigin reynslu á borginni, og endurspeglar kannski annan veruleika en þann sem ferðamenn standa frammi fyrir.)

Á þessu svæði má finna 16 hraðbanka. Af þeim eru 4-5 bundnir við sérstakar stofnanir eða með takamarkaða þjónustu. Í reynd þjónusta um 11 hraðbankar svæðið, þannig að þeir geri það vel. Enginn hraðbanki er staðsettur sérstaklega nærri gömlu höfninni (Búllunni, Sægreifanum). Enginn hraðbanki sinnir Skólavörðustíg, þar sem mikil ferðamannaverslun fer fram (eftir að SPRON lokaði útibúi sínu þar). Hér bendi ég eingöngu á mjög augljósa staði þar sem færi vel á að vera með hraðbanka.

Til gamans setti ég líka inn á kortið eina símasjálfsalann á höfuðborgarsvæðinu. Mér finnst það viðeigandi. Ég nota gjarnan símasjálfsala þegar ég er í útlöndum. Ef ég væri útlendingur hér, þá gæti ég það ekki.

Það er bara einn tennisvöllur á Íslandi (Reyndar eru þeir tveir hlið við hlið, but you get the idea...).

Ala vinur minn benti mér á rosalega 'high-brow' grín-síðu, sem ég verð að viðurkenna að mér finnst nokkuð sniðug. Síðan heitir The Man Who Melted Jack Dann og er þannig nokkuð vel sýnt fram á viðfangsefni síðunnar.

Ég áttaði mig reyndar ekki alveg strax á því hvað um ræddi, en heila málið gengur út á að skeyta saman bókartitli og höfundi, svo úr verði vitræn setning.

Það geta komið ýmis hnyttnar setningar út úr slíkri æfingu, eins og nokkrar þær sem tíundaðar eru á síðunni, s.s. Fear L. Ron Hubbard, When the Earth Screamed Arthur Conan Doyle eða Licence to Kill John Gardner. Ég eftirlæt fólki að renna yfir niðurstöðurnar. Sérstaklega er tiltekin bókin Two Sisters eftir Gore Vidal, en þar er mögulegt að nýta fyrra nafn höfundar sem sögn í setningunni. Þetta þykir mjög fínt samkvæmt síðunni.

Ég verð að viðurkenna að mér varð þetta frekar hugleikið í kjölfar þess að hafa skoðað síðuna. Fór að máta allskyns bókartitla við höfunda. Þetta er nokkuð flóknara en ætla mætti.

Hingað til hefur mér eiginlega bara tekist að koma með tvö sem eru það góð að það sé þess virði að tíunda þau hér. Það er annars vegar Experience Martin Amis og The Idiot Fyodor Dostoyevsky.

Ég hef ekki látið mér detta neitt í hug á íslensku ennþá. Svo á ég enn eftir að hugsa upp eitthvað svona "fyrra-nafn-sem-sagnorð" dæmi.

Einhverra hluta vegna minnti þetta mig dálítið á ódýra flissið sem maður fékk út úr því að renna yfir það sem var í boði á vídjóleigunni og athuga hvort heimfæra mætti titlana yfir á klámmyndir. (Auðvitað gátu allir titlar verið klámmyndatitlar, en sumir voru einhvernvegin klámmyndalegri en aðrir.) Incidentally man ég engin dæmi, sem ber því kannski helst vott um hvað þetta var takmarkað gaman í raun.

Í tilefni útgáfu skýrslu um rammaáætlun sem kom út í gær, finnst mér rétt að halda áfram umfjöllun um greinaskrif Halldórs Laxness.

Landvernd fagnar Rammaáætlun eins og svo margir aðrir sem hafa reynt að stemma stigu við kappsemi virkjunarsinna í ágangi sínum á landið. Kannski er það rétta viðmótið. Nú er kannski loks hægt að tryggja að tilraunum til að virkja kosti, sem heita má sjálfsagt að séu látnir í friði, sé endanlega ýtt út af borðinu. Frá mínum bæjardyrum séð vikar Rammaáætlun þó meira eins og viss varnarsigur. Ég er sammála vangaveltum Laxness yfir því hvort raunveruleg þörf sé á því að virkja meira úr því sem komið er. Eins og Halldór segir: "Vandamálið er oftrú þeirra í Orkustofnun á endalausar málmbræðslur sem eigi að fylla þetta land." Alltént finnst mér núverandi nálgun á virkjunarþörfina ekki vera réttmæt.

Halldór lýsir þessu ágætlega, eins og honum er einum lagið í pistlinum Hernaðurinn gegn landinu. Hér bendir hann á sannindi sem löngum hefur verið haldið fram, allt fram á daginn í dag, og öllum ættu að vera kunn. Í raun er ótrúlegt að þessi umræða sé enn föst á sama stað nú, rúmum 40 árum síðar. Mér finnst enn og aftur rétt að hvetja sem flesta til að lesa grein Halldórs, sem birtist fyrst í Morgunblaðinu árið 1970 og var seinna endurprentuð í bókinni Yfirskyggðir staðir, sem kom út árið 1971.

"Fyrir skömmu sá ég haft eftir einum forgaungumanni stóriðju á Íslandi, í umræðum á málfundi, að eina vonin til þess að íslendíngar gætu lifað "mannsæmandi lífi í þessu landi" (orðatiltækið hefur heyrst áður), sé sú að gera þjóðina að verkamönnum erlendra stóriðjufyrirtækja. Hinum stórhuga iðnfræðíngi láðist að geta þess sem hann veit miklu betur en ég, að stóriðja með nútímasniði notar mjög sjálfvirka tækni og kemst af með hverfandi lítinn mannafla; ekki síst málmbræðslur einsog hér eru hugsaðar. Ekki er fyrir það að synja að fé sem flýtur til ríkissjóðs frá útlendum stóriðjufyrirtækjum starfandi í landinu, einkum af sölu á rafmagni, gæti orðið einhver smávegis búbót hjá því opinbera þó svo hafi enn ekki orðið, því sala rafmagns til Straumsvíkur er, reikníngslega, rekin með tapi, þjóðartekjur okkar af álbræðslunni eru ekki aðrar en daglaun þeirra verkamanna sem þar vinna og ekki eru fleiri en menn sem starfa að landbúnaði í meðalsveit á Íslandi. Erlend stóriðja hér er þannig þýðíngarlaus fyrir íslenskan iðnvöxt."

Halldór hefur rétt fyrir sér þegar hann heldur því fram, eins og margir í dag að atvinnulífi Íslendinga sé ekki best borgið með gegndarlausri málmbræðslu, heldur smávöruiðanaði.

"Neysluvöruiðnaður, til að mynda skógerð eða klæðaverksmiðja, eða segjum útvarpstækjasmíði, notar að öðru jöfnu margfalt vinnuafla reiknað í mannshöndum á við málmbræðslu eða olíuhreinsun. Ef við hefðum lagvirkni til að útbúa og „flytja út" einhverja iðnaðarvöru sem aðrir vildu nýta, þá væri íslendíngum lagður atvinnugrundvöllur sem stóriðja getur aldrei lagt."

En nú er svo fyrir komið að hér eru að verki menn sem hafa það eitt að atvinnu að finna til og skipuleggja nýja virkjunarkosti. Það er kannski ekki skrýtið að stofnanir eins og Landsvirkjun verði eins og stjórnlausir uppvakningar sem geta ómögulega satt hungur sitt í ný verkefni. Þetta er jú eftir sem áður þeirra eina viðfangsefni. Engin ný virkjun = Engin Landsvirkjun?

"Vandræðin byrja þegar stofnun, sem fæst við niðurskipun orkuvera handa einhverri tilvonandi stóriðju, veitir virkjunarfyrirtækjum fríbréf til að darka í landinu einsog naut í flagi og jafnvel hyllast til þess að skaðskemma ellegar leggja í eyði þau sérstök pláss sem vegna landkosta, náttúrudýrðar ellegar sagnhelgi eru ekki aðeins íslensku þjóðinni hjartfólgin, heldur njóta frægðar um víða veröld sem nokkrir eftirlætisgimsteinar jarðarinnar."

Um tvískinnung Íslendinga, sem lofa náttúrufegurð landsins og fjalla um það, innblásnir af rómantískum hugsjónum, hefur Laxness eftirfarandi að segja:

"Meðan þeir eru að fara með kvæði Jónasar og Steingríms um krystalstærar ár eru þeir kanski að keppast við að fylla þessar ár af sorpi. Þeir sem vaða mest uppi á opinberum vettvángi tala oft einsog þeim væri óljóst hvað fólki er heilagt. Þessvegna sagði þýski prófessorinn sem ferðaðist hér um árið: Die Isländer respektieren nichts. (Það var þá sem séra Jóhann Hannesson skaut inn: hvað um dollarann?) Nú vaða þeir menn uppi sem er mest í mun að sökkva vin þeirri sem vindurinn hefur skilið eftir í hálendinu. Þjórsárverum, ríki íslensku heiðagæsarinnar; það á að flæma burt fugl þann sem fann Ísland laungu á undan manninum og hefur búið hér í verunum um tugi alda, þúsundum til samans."

Enn í dag, eru Þjórsárver undir og þangað líta peningaóðir menn hýrum augum. Engin rök fá helsjúka virkjunarfíkla til að falla frá þessum hugmyndum sínum og virkjunin virðist vera orðin markmið í sjálfu sér. Sama retorík gengur daginn langt, ár eftir ár. Halldór tekur þetta fyrir:

"Meiníngin í þessu afundna svari íslendíngsins er glögg: Orkustofnun hefur aungvar skyldur við lífið í landinu. Hestaflið í almættinu er verðlaust í Orkustofnun. Við erum rökheldir íslendíngar og ef við höfum byrjað að trúa einhverri vitleysu haungum við fastir í henni til eilífðarnóns. Við höfum leyfi til að fara með Ísland einsog við viljum."

En jafnvel þótt maður fallist á öll þau peningarök sem telft er fram, sem ekkert annað á víst að bíta á; hvað situr þá eftir í raun?

"Spurníng: Hvað eigum við íslendíngar að gera við alla þessa penínga þegar búið er að útanskota fyrir okkur fegurstu stöðum landsins? Hugsanlegt svar: Fljúga til Majorku þar sem þeir ku skeinkja rommið ómælt."

---VIÐBÓT---

Ég vil sömuleiðis nota þetta tækifæri til að benda fólki á afdrif annars álbræðsluríkis sem á furðulega margt sameiginlegt með Íslandi, Ghana. Sjónvarpsþátturinn Black Power úr þáttaröðinni Pandora's Box eftir Adam Curtis fjallar um tilraunir Gullstrandarinnar (Ghana) til þess að byggja framtíð sína, sem nýfrjálst ríki, á málmbræðslu. Stundum datt mér í hug að þátturinn fjallaði um Ísland. Endilega kíkið á þetta.

Greinarnar (sumar hverjar skrifaðar sem ræður) hafa allar verið skrifaðar og fluttar 1. desember á nokkrum árum. (Þannig er tengingin til komin við Jón Sigurðsson). Þær reifa hugmyndir Laxness um ýmis mál tengd sjálfstæði manna og þjóða. Hugmyndirnar sem þarna birtast eru skiljanlega innblásnar af því þjóðernisraunsæi sem viðfangsefni hans er sprottið af. Þær eru þó merkilega víðsýnar og framsýnar þrátt fyrir það. Margt af þessu fjallar kannski meira um sjálfsvirðingu einstakra manna og á jafnt við í dag. Eitthvað segir mér að vissir kaflar myndu verða klappaðir upp nú í kjölfar bankahruns.

Fyrsta ræðan var flutt á fullveldisafmælinu árið 1935. Hér er brot úr henni. Það er ekki laust við að orðin hrífi enn í dag, og maður skilur dálætið sem landsmenn hafa borið í brjósti fyrir þvílíkum stílista.

"Það er satt, góðir íslendíngar, vér erum að nafninu til sjálfstætt ríki, en ef einhver hefur sagt yður að frelsisbaráttu þjóðarinnar sé lokið, þá er það ekki satt, fjarri fer því. Þótt það sé kanski ekki fyllilega rétt að segja, að nú fyrst sé hún að hefjast, þá er hitt sönnu nær að nú stendur frelsisbarátta íslensku þjóðarinnar sem hæst: íslenski maður, íslenska kona, taktu baráttuna upp í dag, haltu þennan dag sjálfstæðis og frelsis heilagan með því að sameinast þjóðfylkíngunni, samfylkíngu allra þeirra afla sem hafa eitthvert brot af málstað fólksins á stefnuskrá sinni, fylkíngu allra andlega og líkamlega vinnandi manna af öllum flokkum gegn hinu erlenda og innlenda kúgunarvaldi í mynd bánkaauðvaldsins, fjármálaauðmagnsins, þessum ægilegasta fjanda hins lifandi og stríðandi mannkyns á jörðinni, sem einnig á þessum dögum leitast við að leggja hramminn yfir land vort, á hvert einasta lifandi brjóst."

Raunar, ef maður les lengra í gegnum ræðuskrifin, þá sér maður viss áhersluatriði sem eru ekki síður til umfjöllunar í dag. Laxness varar við því að menn láti glepjast af gylliboðum eða valdboði erlendra aðila. Sá bardagi fari þó fyrst og fremst fram hér heima fyrir, þar sem innlendir umboðsmenn skeytingarlausra erlendra afla séu sýnu verri en hinir. Hér er brot úr ræðu hans frá 1955.

"Það eru heimildir fyrir því að barátta Jóns Sigurðssonar og samherja hans hafi ekki í fyrsta lagi verið háð við hina erlendu nýlendustjórn, heldur einkum og sérílagi við þá menn hér heima á Íslandi sem hugsuðu og töluðu eins og þeir sem ég nú vitnaði til. Menn af þessu tagi eru höfuðóvinir sjálfstæðis og fullveldis þjóðar sinnar, ekki vegna þess að þeir eigi beinan þátt í að ráða landið undir útlendínga, það gera venjulega aðirir sem standa þeim ennþá ofar að mannvirðíngum; heldur af því að þeir eru hræddir við að fylgja því sem þeir vita rétt. Það er hörmulegt þegar menn fara að líta á embætti sín, stöður eða lánstraust sem gýligjafir sér til handa fyrir að fylgja fram því sem þeir vita að er rángt. Þegar einhver álitlegur hópur manna í frammáliði þjóðar hefur þannig mist hið innra sjálfstæði, glatað hugmyndinni um manngildi, þá er ekki góðs að vænta."

Í raun er þarna svipað inntak og má greina í grein sem Halldór skrifar fimmtán árum síðar og nefnist Hernaðurinn gegn landinu en hún er svo merkileg að ég held að ég geri henni sérstaklega skil seinna. Áhugasömum er þó endilega bent á að renna í gegnum greinina sjálfum sér til gagns og ánægju.

Ég læt þó til gamans fylgja með stutt brot hér.

"Ég sagði að vandamálið væri ekki stóriðja sem dembt væri yfir okkur með offorsi að nauðsynjalausu. Vandamálið er oftrú þeirra í Orkustofnun á endalausar málmbræðslur sem eigi að fylla þetta land. Þá fyrst er land og lýður í háska þegar svona kontór ætlar með skírskotun til reikníngsstokksins að afmá eins marga helga staði Íslands og hægt er að komast yfir á sem skemstum tíma; drekkja frægum bygðarlögum í vatni (tólf kílómetrum af Laxárdal í Þíngeyarsýslu átti að sökkva samkvæmt áætlun þeirra), og helst fara í stríð við alt sem lífsanda dregur á Íslandi."

They really should have just let him keep looking for it.

Legendary leiðinlegir þættir...

Mér var bent á býsna áhugaverða grein (reyndar á ensku), um borgarskipulag í Reykjavík í sögulegu samhengi.

Greinin er mjög áhugaverð samantekt fyrir margar sakir, þótt hún sé rúmlega 10 ára gömul (frá 1999) og kannski eilítið undarleg á köflum. Svo fylgja einnig býsna áhugaverðar myndir með.

Það sem kom mér mest á óvart við lestur greinarinnar var að Íslendingar voru tiltölulega fljótir um að taka evrópskar hugmyndir um borgarskipulag upp á arma sína, þótt eftirfylgnin hafi ekki gengið sem skyldi. Hér voru menn fullir af góðum hug, en ýmsir þættir unnu gegn mönnum í þessum efnum, eins og farið er vandlega yfir í greininni.

Afleiðingar alls þessa er sú borgarmynd sem við stöndum frammi fyrir í dag.

Það eru samt nokkur atriði í greininni sem mér þykir rétt að taka til sem fóru sérlega í taugarnar á mér. Verst þykir mér við greinina hvað orðalagið er oft undarlegt. Auk þess detta inn skrýtnir punktar af og til (lokaorðin t.d. um gildi Íslenskrar Erfðagreiningar eru mjög úr takti við allt annað).

Að lokum fer það svo líka alltaf pínku í taugarnar á mér þegar menn blanda eðlishyggju í málflutning sinn. Staðhæfingar um "individualistic Icelanders" þykja mér vafasamar og helst til þess fallnar að gengisfella málflutninginn. Þetta mættu menn passa betur hjá sér.

Heilt á litið finnst mér ég þó verða að mæla með því að fólk renni yfir greinina. Í henni kemur mjög margt fram sem ég og fleiri í kringum mig hafa verið að velta vöngum yfir í tengslum við skipulagsmál í Reykjavík.

Ég var að ræða það við Sigga hvort það væri ekki agalega fínt ef að það væri til risastórt fólk, sem myndi halda á manni, eins og maður heldur á börnum. Hvort það væri ekki fínt að hafa svona risa sem burðarklár. Við vorum nokkuð sammála um að svo væri, en það væri mis-sniðugt eftir því hvernig haldið væri á manni.

Ég reyndi að gera þessi einhverskonar skil með teikningunni hér að neðan. (Smellið á myndina til að sjá stærri útgáfu).

Athyglisverðar vangaveltur í gær: Hvaða einstaklingur ætti að vera á 10.000 króna seðli, ef slíkur yrði gefinn út?

---VIÐBÓT---

Í kjölfarið á þessum vangaveltum, rakst ég á tengda frétt á lögregluvefnum frá 5. nóvember 2008.

Þetta fór víst framhjá mér á sínum tíma, en þá bar svo við að mönnum tókst að koma 10.000 króna seðli með mynd af Davíð Oddssyni í ló í matvöruveslun. Seðillinn reyndist svo aftur vera hluti af útskriftarverkefni LHÍ það sama ár eins og kemur fram í seinni frétt af málinu.

Ég rakst á þessar pallborðsumræður um réttindabaráttu blökkumanna frá 1963. Þarna eru saman komnir Marlon Brando, James Baldwin, Harry Belafonte, Charlton Heston, Joseph Minklelwitz og Sidney Poitier til að ræða vakninguna í bandarísku samfélagi um réttindi blökkumanna, og framtíðarhorfur í þeim efnum.

Upptakan er fyrir margar sakir athyglisverð. Það er athyglisvert að heyra sjónarmið Marlon Brando, sem ber von í brjósti um aukin réttindi öllum þjóðfélagshópum til handa, það er merkilegt að horfa á fundarstjórann reyna að bera í bætifláka með því að benda á hversu opið samfélag Bandaríkin eru í samanburði við Sovétríkin. Það er áhugavert að ímynda sér hvað Harry Belafonte og Sidney Poitier eru að hugsa , en þeir virðast heldur þöglir og brúnaþungir.

Síðast en ekki síst er dálítið sérkennilegt að horfa á alla sem eru þarna samankomnir keðjureykja sígarettur (og pípur), og drekka te eða kaffi. Ég er ekki frá því að ég kunni betur við þetta fyrirkomulag. Þetta virkar einhvernvegin mjög heimilislegt. Allavega væri gaman að sjá menn drekka kaffi úr fallegum bollum í viðtalsþáttum í dag.

Í kjölfar þess að ég horfði á pallborðsumræðurnar hér að ofan, fletti ég upp James Baldwin, en einhverra hluta vegna hafði ég aldrei heyrt minnst á hann. (Ég hvet fólk eindregið til að kynna sér manninn, í það minnsta kíkja á viðtalið hér að neðan.)

Ég fann svo einlægt viðtal við James Baldwin frá árinu 1963. Það viðtal er töluvert vitrænna en vaðallinn hér að ofan.

Viðtalið var tekið í kjölfar fundar við Robert F. Kennedy, þáverandi dómsmálaráðherra, um stöðuna sem upp var komin í réttindabaráttu blökkumanna á þeim tíma. Það sem mér finnst ótrúlega magnað við þetta viðtal er að hlusta á manninn greina stöðuna í samfélaginu, og vandann sem blökkumenn standa frammi fyrir. Í raun má segja að flest það sem hann færir fram gildi enn í dag, og einskorðist ekki endilega við þessar aðstæður eða þessa tilteknu tíma. Það er líka dálítið magnað að heyra hann tala um það sem hann sér sem vankannta á nálgun Malcom X og Martin Luther King Jr. þótt þeir væru báðir kollegar hans.

Allt þetta fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna nafni James Baldwin er ekki haldið hærra á lofti og af hverju hann er ekki stærri karakter út á við í réttindabaráttu blökkufólks.

Eru fleiri en ég að lenda í veseni með að panta dót frá útlöndum?

Er ég kannski bara með lélegt kreditkort?

Ég er að tala um basic kreditkorta-transaction milli Íslands og Svíþjóðar. Ætti ekki að vera svona flókið.

Það hefur almennt hamlað mér í lífinu undanfarið að ég hef verið að spila leikinn Angry Birds á netinu. Sökum þess, er ég búinn að vanrækja allskyns skyldur, svo sem að uppfæra hér.

Einhverra hluta vegna er Angry Birds alveg fáránlega 'addictive' leikur, eins bjánalegur og hann er. Þetta er svona leikur, eins og Tetris, Bubbles og Minesweeper; mann fer að dreyma hann á nóttunni og eyðir þannig jafnvel hvíldartímanum sínum, sofandi, í að skjóta einhverjum aulalegum fuglum úr teygjubyssu.

Eins og sjá má hér að ofan, er ég samviskusamlega búinn að hreinsa öll borðin með þremur stjörnum (jafnvel 'chrome-aukaborðin'). Ég setti saman þessa samklipps-mynd sem sýnir þennan glæsta árangur (smellið á myndina til að sjá hana stærri).

Þá er hægt að halda áfram með lífið sitt...

Ætli Þór Saari sé í rauninni Þórsari?

Nýleg umfjöllun Kastljóssins um yfirgengilega fíkniefnaneyslu meðal ungmenna í Reykjavík hefur fengið mig til að leiða hugann að góðum pilti sem er ekki lengur hér.

Það var einmitt sprauta sem ýtti honum yfir brúnina.

Kynni mín af honum komu til á undarlegan hátt, og voru kannski ekki svo langvinn eða ítarleg, en nóg til þess að mér verður hann hugleikinn af og til.

Reyndin er sú að þar fór maður sem var fyllilega ófær um að stjórna eigin lífi, en þráði þó sennilega fátt meira. Hann kom til mín í eitt eða tvö skipti leitandi að aðstoð í þessu skyni og við áttum ágætlega saman þegar þannig bar við. Það er merkilegt hvað ráðvillt fólk getur gefið af sér skakka mynd út á við. Það er oft ekki til að hjálpa því í stöðu þeirra. Þeir sem virðast sterklegir og ógnvekjandi út á við eru oftar en ekki beygðir, sneyptir og hraktir inn við beinið.

Það er ekki fyrr en löngu síðar að ég sé heildarmyndina utan um þennan villuráfandi dreng og geri mér betur grein fyrir stöðu hans og vanda. Þó kem ég sennilega aldrei til með að skilja hann til fulls.

Það er ekki öll vitleysan eins.

"Veistu það Arnaldur... Maður hugsar oft um Kaupmannahöfn eins og hún sér bara eins og Reykjavík. Nema bara aðeins stærri. — Kaupmannahöfn er samt ekkert eins og Reykjavík. Það er alveg ofboðslega mikið af skít hérna sem ég hefði aldrei trúað."

Ég horfi nokkuð oft á Silfur Egils. Mér finnst þátturinn mikilvægur að mörgu leyti - sérstaklega þar sem megnið af umfjöllun Sjónvarpsins um pólitík fer fram á þessum klukkutíma. Ég segi hér umfjöllun til aðgreiningar frá áróðrinum sem Sjónvarpið sendir út svona alla jafna.

Silfur Egils er þó langt í frá að vera dæmi um óaðfinnanlega dagskrárgerð. Ef til vill mætti í einhverjum tilvikum tala um sjálfhverfu, auk þess sem 'media-presens' Egils Helgasonar getur oft verið pínku yfirþyrmandi. Það verður þó ekki frá Agli tekið að hann sinnir hlutverki sínu af áhuga og alúð. Hann skipar í reynd mikilvægan sess í íslenskri umræðu. Sama hvað fólki þykir annars um hann.

Kannski var það þess vegna sem ég skellti saman klippimyndinni hér að neðan. Kannski var þó engin sérstök ástæða fyrir því, önnur en sú að mér þótti þetta fyndin hugmynd, að hafa Egil í hrókasamræðum við sjálfan sig.

Í raun er það hugmynd sem er komin frá Friðriki Stein, vini mínum, en hann útbjó einnig keimlíka mynd. Það verður á endanum að segjast eins og er, að panel-formið á Silfrinu býður þessu heim.

Nær samstundis eftir að ég birti myndina fyrst, fór að bera á því að áróðurssíðan AMX.is notaði hana til að myndskreyta alla þá níð um Egil sem þeir sjóða saman nær daglega.

Ég verð að viðurkenna að ég lenti í smá vandræðum með sjálfan mig. Ég er fyrir það fyrsta mjög ósammála nær öllu sem er skrifað inn á þennan AMX-vef. Einkum og sér í lagi er mér í nöp við þá lítilmannlegu persónuníð sem vefurinn birtir nafnlaust undir heitinu "smáfuglahvísl", en svo vill til að þar hefur myndin mín verið reglulega birt án leyfis. Þá vil ég síst af öllu að mín persóna sé á einhvern hátt spyrrt við þennan vef, eða að það líti svo út sem ég sé á mála hjá þeim (eins og kom reyndar fyrir nokkuð fljótlega). Ég á ekki að þurfa að svara fyrir slíkt.

Ég verð að viðurkenna að ég var síðan ekki alveg viss um hvað ég átti að leggja út af þessu. Í mínum huga er myndin einungis góðlátlegt grín eða einhverskonar umsögn um samtímann. Í höndum AMX verður myndin eitthvað allt annað. Hún verður hlaðin neikvæðu gildi þegar hún stendur með öllum þessu rætnu skrifum um Egil. Hvort ætti heldur að ráða því hvað mér eða öðrum finnst um myndina?

Á sama tíma hefur einkum þrennt komið til, þannig að ég hef ekki viljað bregðast við þessu, fyrr en nú.

• Ég hef ekki viljað vekja neina óþarfa athygli á þessum leiðinda-vef. (Takið eftir því að ég forðast að hlekkja á þá.)
• Myndin er samsett úr 6 skjáskotum af vef RÚV. Er þetta mál RÚV? Eða er þetta mitt mál? (Ég er ekki einu sinni fullviss um hvaða reglur gilda um skjáskot og notkun þeirra.)
• Ég birti myndina upphaflega á facebook, þannig að ég veit ekki almennilega hvaða reglur gilda um höfundarétt á myndinni.

Nú þykir mér þó fullreynt að reyna að leiða þetta hjá mér. Nú síðast í dag voru skórnir gerðir að því, að hjá mér lægi einhver rætni í garð Eglis Helgasonar, sem er fjarri sannleikanum og mér þykir leitt að þurfa að svara fyrir.

Að endingu var því skotið að mér að ef til vill væri eina góða nálgunin á þetta hvimleiða vandamál að taka þetta svona saman í pistli eins og þessum, þar sem AMX-vefurinn væri tilgreindur og svertur ('named-and-shamed')* fyrir að ganga svona gróflega um höfundarrétt og hugverk annarra. Það er þá hér með gert.

Nú má fólk vita að utan þess að leggja stund á ómerkilegt skítkast og persónuníð, þá notast AMX.is við hugverk annarra þvert á vilja höfundar.

Ég hafði ekki alveg gert mér grein fyrir því áður, en í raun á þetta merkilega vel við alla þessa umræðu um höfundarétt og frjálsa notkun hugverka sem hefur verið í gangi undanfarið. Ef til vill á þetta allavega alveg jafn vel við í umræðunni og allt havaríið í kringum þessa sundurmignu blómabók. Í tengslum við það get ég ekki annað sagt en að mér gremjist þessi notkun AMX á myndinni minni. En á sama tíma er svo kannski sáralítið hægt að gera við því...

*Fólk mætti endilega leggja til betri þýðingu á þessu orðasambandi.

Þegar maður skoðar myndir af jörðinni utan úr geimnum, þá finnst manni allt dægurþras um leiðinlega hluti hálf-ómerkilegt. Það verður eiginlega hálf-óskiljanlegt hvernig fólk nennir að eyða svona miklu af tíma sínum í ómerkileg rifrildi um allt og ekkert.

"You develop an instant global consciousness. A people orientation. An intense dissatisfaction with the state of the world and a compulsion to do something about it. From out there on the Moon, international politics look so petty. You want to grab a politician by the scruff of the neck and drag him a quarter of a million miles out and say: 'Look at that, you son of a bitch!'"

-Appollo 14 astronaut, Edgar Mitchell

Ég er nýverið búinn að liggja yfir gömlum ljósmyndum (frá um 1900) frá Íslandi og Færeyjum. Þessar myndir eru úr safni Cornell háskóla og veita skemmtilega innsýn inn í samfélag sem er við það að taka stórt skref inn í nútímann.

Safnið hefur verið gert aðgengilegt á flickr-síðu Cornell, og hægt að nálgast myndirnar í nokkuð háum gæðum.

Íslendingur á hesti sínum - Seyðisfirði (um 1900).

Sjálfum þykir mér alltaf merkilegast að skoða fólkið á svona gömlum myndum. Það er eitthvað óraunverulegt við að horfa svona aftur í tímann. Fólkið er líka yfirleitt svo hæverskt á myndunum, og sjaldan með einhver sýnileg látalæti, þannig að manni líður oft eins og maður gæti tekið það tali.

Einnig eru merkilegar þessar ljósmyndir af eldhúsum í torfbæjum. Það eina sem manni dettur í hug, er orðið fornöld.

Nýlega var mottumars, þar sem margir, ef ekki flestir, íslenskir karlmenn reyndu fyrir sér með yfirvaraskeggrækt. Sumum lukkaðist þetta. Öðrum ekki.

Öll þessi umfjöllun fékk mig þó til að hugsa um yfirvaraskegg í sögulegu og félagslegu samhengi. Er það til að mynda almennt ásættanlegt að vera með yfirvaraskegg? Einskorðast skeggin við ákveðna samfélagshópa? Er söguleg hefð fyrir yfirvaraskeggjum á Íslandi? Þekkjum við marga yfirvaraskeggjaða menn úr Íslandssögunni? Hvernig menn voru þetta? O.s.frv.

Ég held að kategórískt séu svörin við öllum þessum spurningum neikvæð. Nema í mars undanfarin 2-3 ár (og í kringum Októberfest - vegna þess að Íslendingar sjá Þjóðverja fyrir sér sem skeggapa, mögulega útaf Bismark og Nietsche).

Allavega hefur maður einhverja svona frekar neikvæða mynd af mönnum með yfirvaraskegg. Það er eins og þeir hafi gleymt einhverju í lífinu. Þeir hafa gleymt metnaðnum. Þeir gleymdu skegginu undir nefinu á sér þegar þeir voru að raka sig. Núna er konan farin frá þeim (ef hún var nokkurn tíman til staðar). Þeim er samt einhvernvegin bara sama. Af því að þeir eru að reyna að muna hverju þeir gleymdu.

Þegar ég hugsa um sögufræga Íslendinga, þá á ég erfitt með að muna eftir yfirvaraskeggjuðum mönnum. Kannski af því að ég er sjálfur oft með yfirvaraskegg. Samt fjallar Íslandssagan eiginlega bara um karlmenn. Karlmenn sem eru uppteknir af skeggvexti, ef marka má taðskegglingatalið í Njálu.

Enginn forsetanna var með yfirvaraskegg. Fjölnismenn voru bara með þessar skelfilegu "hökuólar". Jón Sigurðsson sömuleiðis. hvorki styttan af Ingólfi Arnarsyni né Leifi heppna gefur manni ástæðu til að vera bjartsýnn. Ekki Steinn Steinarr, Davíð Stefánsson, Bólu-Hjálmar, Matthías Jochumsson, Jónas frá Hriflu, Bjarni Ben.

Einu mennirnir með yfirvaraskegg, sem ég man eftir í svipinn, eru Einar Benediktsson, Tryggvi Gunnarsson (Hundraðkalla-Tryggvi) og Vilhjámur frá Skáholti. Kannski er það mögulega ástæðan fyrir því að menn voru alltaf að reyna að feðra hann upp á Einar Ben?

Reyndar voru Halldór Laxness og Jóhannes úr Kötlum með einhversskonar hálfgildings yfirvaraskegg. Jón Sveinsson (of 'Nonni und Manni' fame) virðist líka hafa haft eitt slíkt, sem hann reyndi þó að fela með hökutopp, verandi Jesúítinn sem hann var.

Er ég að missa af einhverjum frægum íslenskum yfirvaraskeggjum?

Í alvörunni talað, er ég einn um að sjá þetta?

Vill einhver vinsamlegast gefa þessum manni Superman bol, ASAP!

Á meðal efnisatriða þar:

• Bandaríski herinn skýtur loftskeytum yfir Líbýu. Almennar áhyggjur af ástandinu við Líbýu.
• Konunglegt brúðkaup í Bretlandi.
• Kjaradeilur og yfirvofandi verkföll.
• Bréf í Velvakanda um tregðugleika við endurskoðun stjórnarskránnar.
• Nauðugarsölur á frystihúsum.
• Léleg sjónvarpsdagskrá.
• Auglýsingar um fyrirlestra um samþættingu háskólasamfélagsins við atvinnulífið.
• Staksteinar drulla yfir Alþýðuflokkinn.
• Ítökum Rupert Murdoch yfir dagblaðamarkaðnum í Bretlandi mótmælt þarlendis.
• Íslendingar á barmi þess að verða orkustórveldi með fyrirhugaðri framleiðslu vetnis.
• Pólitískur óstöðugleiki í Ísrael.
• Áfellisdómar yfir stjórnarstefnunni og þeirri fátæktargildru sem hún hefur leitt Íslendinga í.
• Alþingismenn hneykslast á biðröðum Íslendinga sem þiggja félagsaðstoð, en enginn vill gangast við vandanum.
• Bankaeftirlitið hafði haft áhyggjur af eiginfjárstöðu íslensks banka strax 10 árum áður, og hafði gert margvíslegar athugasemdir við ýmsa þætti í rekstrinum.
• Fjöldi óleystra mála á borði ríkisstjórnarinnar...

Það versta er samt hvað djammið virðist vera glatað. Eða mikil snilld. Ég átta mig ekki alveg á því.

Mér finnst allavega dulargerviskvöldið á Kreml virka mjög athyglisvert. Eins og reyndar einkennisorð staðarins: "Eigi er kuldi í Kreml nema kynkuldi sé!".

Hvað þýðir það einu sinni?

Ég fékk plötuspilara í afmælisgjöf og hef notið þess í miklum mæli að hlusta á plötur undanfarið.

Upp á síðkastið hef ég þó verið að lenda í smá vandræðum með mig, og það er í tengslum við plötukaup.

Hingað til hef ég látið eftir mér að kaupa eina og eina plötu í Hljómsýn og Smekkleysu, en mér þykir þær heldur í dýrari kantinum.

Ég hef kíkt í Góða hirðinn, en þar var lítið af hafa, enda farið að færast nær lokun þegar ég var á ferðinni.

Ég var reyndar bara rétt búinn að líta inn í Lucky Records - þyrfti að kíkja aftur við betra tækifæri. Mér sýndist samt svona í fljótu bragði að það sem væri virkilega vel með farið og væri eitthvað varið í, væri nokkuð hátt verðlagt.

Ég hef mikið verið að skoða möguleikann á að panta ýmis dót af netinu, en ég bara veit ekki alveg hvar ég ætti að byrja. Allar ábendingar um reasonable vinyl-retailera á netinu væru vel þegnar.

Einnig... Borgar sig að panta vinyl af netinu eða er það a fool's game?

Margir hafa lent í því að tapa stafrænum myndavélum, hvort sem það er af misgáningi, eða einhver hefur stolið þeim.

Sjálfur hef ég orðið fyrir þessari hvimleiðu reynslu, og því varð ég nokkuð hrifinn af nýrri síðu sem reynir að aðstoða mann við að hafa upp á myndavélunum sem maður hefur tapað.

Stolen Camera Finder ber dulkóðuð raðnúmer af myndunum sem maður á í safninu sínu við raðnúmer á myndum sem hafa komið fram á netinu.

Síðan reiðir sig þannig á það að einhver óprúttinn aðili sem hefur myndavélina þína undir höndum birti myndir sem hann tekur á hana á netinu.

Ég fann nú ekki myndavélina mína sem ég tapaði, en mér finnst hugmyndin vera snilld.

Ég heillaðist dálítið af þessari myndasyrpu á Flickr. Það er eitthvað mjög áhugavert við það þegar eðlilegum hugmyndum manns um stærðarhlutföll er kollvarpað, samanber Gúlíver og allt það...

Vá, ég hef kannski minnst á þetta áður. En ég var allavega að enduruppgötva heilagan Arnald, fyrir slysni.

Ég rakst sem sagt á þetta brugghús frá Texas (af öllum stöðum) sem heitir 'Saint Arnold Brewing Company' og er víst eitt elsta craft-brugghúsið í Texas.

Heilagur Arnaldur er kaþólskur dýrðlingur sem virðist reyndar hafa verið frekar mikil pussa, ef marka má wikipediu-færsluna hans, en samt frekar góður gaur. Allavega, þá var hann alltaf að reyna að hella alla fulla, og reyndi að ljúga að fólki að bjór væri geðveikt "Healthy, healthy - fresh, fresh!".

Þess vegna er heilagur Arnaldur, verndardýrðlingur bruggara. (Þessu er sérstaklega beint til Sveinbjarnar.)

Reyndar er líka til annar gaur sem er líka að pósa sem verndardýrðlingur bruggara (og er gjarnan kallaður Arnold), en hann heitir samt Arnulf sem er klárlega miklu frekar 'Örnólfur'. Sá gaur er reyndar pínku meiri töffari og var eitthvað tengdur inn í Merovingian-mafíuna. Það mikilvægasta er þó að pabbi hans hét Arnaldur fo' sho'!

Það er allavega öruggt að öllum þessum Arnöldum hefur þótt mjög vænt um bruggið sitt í sögulegu samhengi.

Google Body er nýtt tól frá Google Labs, sem lítur út fyrir að vera fáránlega sniðugt.

Ég get ekki notað Google Body, af því að Safari notar ekki WebGL.

Ég nenni ekki að ná í Chrome.

Hvenær kemur uppfærsla á Safari?

Mig langar til að benda á fyrirtaks útvarpsþætti um málefni Mið-Austurlanda á RÚV.

Þættirnir heita Í sporum hinna og taka fyrir eitt land í hverjum þætti.

Þættirnir eru þrír talsins; um Líbanon, Írak og Palestínu. Því miður er þó eingöngu hægt á nálgast seinni tvo (um Írak og Palestínu) á RÚV-vefnum eins og sakir standa. Von mín er að þeir sjái sóma sinn í að gera þetta allt saman tiltækt sem podcast fljótlega.

Þættirnir skoða nokkuð gaumgæfilega ýmsa þætti sem eru hverju landi viðkomandi, svo sem sögu, pólitík, og samfélag á hverjum stað.

Allt þetta er gert á nokkuð auðskilinn hátt og með góðu flæði, og reynslusaga íbúanna færir okkur nær veruleikanum sem um er fjallað.

Endilega tékka á þessu.

Er búinn að vera í páskafríi.

Fór út á land, og fékk smá snert af Vestfjarðakjálkanum.

Ég vil meira.

Alger synd og skömm að maður hafi ekki komið þarna fyrr.

Annars hef ég verið að skoða ukulele-inn sem ég fékk í afmælisgjöf.

Mikið er gaman að spila á þetta hljóðfæri, og maður er svo endalaust miklu fljótari að ná þessu en t.d. gítar.

Ukulele fær A+ í einkunn. Ekkert nema gleði og hamingja.

Ég var að leita að upplýsingum um Jón nokkurn um daginn og sló inn "Jón" í Google (íslensku vélina). Mér var nokkuð brugðið þegar ég sá 'auto-suggest-in' sem Google kom með.

Þetta samræmist ekki hugmyndum mínum um íslenska Jóna.

Google knows...

Nú eru 50 ár liðin frá því að maður fór í fyrsta sinn út fyrir gufuhvolfið, út í geim og hringsólaði í kringum jörðina.

Það er fullkomnlega ótrúlegt.

Á þeim tíma, sem Yuri Gagarin fór í sína afdrifaríku ferð, var það mönnum hvatning til dáða. Ekkert var ómögulegt og framtíðin innan seilingar.

Þessa dagana virðist vera erfitt um vik að hvetja fólk til dáða, eða góðra verka.

Vonandi getur fólk fljótlega hætt að rífast um drasl sem er ómerkilegt, og farið að leyfa sér að hugsa um stórfenglega hluti.

Fáránlega 'rocking' minnisskjöldur. Svo er hann líka stílhreinn í þokkabót. A+

Ég er búinn að beita mig hörðu til að fara ekki að diskútera þetta ógeðslega gubbumál sem skíta-Icesave er. En hérna er skoðun mín í örstuttu máli, ef einhverjum skyldi ekki vera skítsama.

Álit mitt er það að allt þetta mál sé það leiðinlegasta og bjánalegasta sundrungarmál sem þessi blessaða þjóð hefur nokkurn tíman valið að taka upp á arma sína.

Sjálfur ætla ég að segja Já við þessari vitleysu og vona að ég þurfi aldrei að minnast framar á Icesave. Það er ekki af því að ég sé svona upprifinn yfir þessum samningum, heldur finnst mér þetta það eina boðlega í stöðunni. Fyrir því finn ég eftirtalin rök:

• Það er sanngjarnt og réttlátt að bæta innistæðueigendum erlendis hluta af þeirra tjóni í ljósi þess að innistæður á Íslandi voru dekkaðar með því að seilast í þrotabú gamla Landsbankans. Því finnst mér þeir sem eiga svo mikið sem krónu á reikning í Landsbankanum vera hræsnarar ef þeir segja nei.
• Það er praktískt að klára málið á þennan hátt.
• Það er minnst óvissa í kring um það að ganga að samningnum. Sú óvissa sem er til staðar er svo varin með endurskoðunarákvæðum sem má virkja ef allt fer til andskotans.
• Mér þykir það heldur ókræsin tilhugsun að standa í margra ára málarekstri til þess eins að láta reka málið ofan í kokið á okkur.

Annars finnst mér ein góð vísbending styrkja mig í minni afstöðu, og það er að ég virðist vera á öndverðum meiði við öfgafólkið. Þegar husjónamenn lengst til vinstri og hægri ná saman um niðurstöðu, þá er voðinn vís...

Ég vil gera orð Atla Más, vinar míns að mínum eigin: "Þetta er bara eins og klamedía: taktu pilluna, losaðu þig við þetta og mundu bara að passa þig og nota smokk í framtíðinni."

Um skoðanir fólks á þessu máli (including mine own) sem fólk hamast við að gubba upp úr sér og þröngva upp á aðra, vísa ég bara í Doug Stanhope - ON WHY YOUR OPINION DOESN'T MATTER

Ég bara verð að benda fólki sem á leið hérna um síðuna, á bloggsíðu Adam Curtis.

Aðalsteinn Hákonarson, snillingur, benti mér á þessa síðu, sem ég vissi ekki af, þótt ég hafi annars haft mikinn áhuga á myndum Curtis í nokkuð langan tíma.

Curtis hefur gert heimildamyndir og -þætti um allskyns þróun sögulegra atburða, oftar en ekki út frá hugmyndasögulegu samhengi. Myndir hans varpa oft nýju ljósi á atburði og þróun mála sem maður hafði ekki allar forsendur til að skilja til fulls áður.

Ég mæli sérstaklega með The Power of Nightmares, The Trap og þáttaröðinni Pandora's Box.

Annars eru þessar myndir hans þess eðlis, að þegar maður hefur horft á eina, þá eiginlega getur maður ekki hætt.

Og nú getur maður lesið bloggið hans á milli, sem er ekki síður relevant...

Nú er mottumars yfirstaðinn. Ég tími samt eiginlega ekki að farga mottunni minni. Hún er orðin ansi stór og vegleg.

Það voru margir sem söfnuðu yfirmunnskeggi í mars. Sumir, líkt og ég, þjófstörtuðu meiraðsegja og gengu um með mjög þykkar og miklar mottur í andlitinu. (Í dag eru margir okkar þjakaðir af aðskilnaðarkvíða fyrir vikið.)

Eitt sem hefur einkennt þessa yfirmunnskeggsvegferð mína, og kannski annarra, er að ég laumast stundum til að naga sum skegghárin sem rata upp í munninn á mér. Mér þykir þetta hinn mesti ósiður, og ekki boðlegt, en geri þetta bara ósjálfrátt. Ætli þetta sé ekki dálítið eins og að naga neglur eða eitthvað þaðan af verra?

Ég veit til þess að ég er ekki einn um þetta. Ekki svo að skilja að þetta sé vinsælt umræðuefni, en þetta hefur örsjaldan borist í tal. Í kjölfarið þykir mér einsýnt að menn eru að naga grimman í þessum mottumálum.

Spurningin vaknar allavega óneitanlega: Ætli menn séu allir bara að naga yfirvaraskeggin sín? Ætli sögulegir mottumenn hafi allir verið nagarar? Allavega hafa sennilega þessar taugaveikluðu týpur sennilega nagað...

Ekki reyna að segja mér að Friðrik hafi ekki nagað.

Ætli Hitler hafi verið nagari? Sennilega ekki. Hann var svo proper og tidy og anal. Maður veit samt aldrei með þessa Þjóðverja. Bismark hefur pottþétt nagað grimman. Dali hefði ekki tímt því, en hann var líka geðveikur.

Hvað með samtíðarhetjur? Tom Selleck? Burt Reynolds? Eru þeir að borða sjálfa sig heilu og hálfu dagana?

Í þessum skrifuðu orðum stend ég mig að því að seilast í smá skegg; - Þetta er náttúrulega fáranlegt!

Næst þegar þú sérð mottu sem nær í munninn á einhverjum, spurðu þig þá hvort viðkomandi sé að laumast til að naga. Spurðu svo viðkomandi hvort hann sé "nagari". (Passaðu þig bara að vera skýrmælt/ur. Þetta gæti hæglega misskilist.)

Ótrúlega klikkað allt saman.

Ég fann þessa frétt fyrir þó nokkru síðan og ætlaði alltaf að pósta henni, en gleymdi því einhvernvegin.

Helvíti eru menn orðnir bíræfnir að koma svona fram með ólögmætar fyrirætlanir sínar opinberlega...

Í framhaldi af frásögn minni af ensku morgunverðarpylsunum áðan, fór ég að gaumgæfa vörulistann hjá Kjöt-Pól, til að sjá hvað þeir bjóða upp á fleira.

Það vakti smá kátínu hjá mér að finna vörulýsingar á borð við:

"Krakowska sucha. (skinka krydduð og þurkuð, fjarlæga görnina varlega utanaf). Pólland" [sic]

Ráðgjöfin í lokin er líka dálítið kómísk.

Að lokum velti ég fyrir mér hvort nafngiftin POL-ICE hefði einhverntíman komið til greina. Það hefði verið pínku fyndið.

Did somebody call the cops? I smell bacon...

Ég útbjó enskan morgunverð á sunnudaginn, eða því sem næst. Hér á landi er fremur erfitt að nálgast nákvæmlega rétt hráefni, en sérstaklega hefur mér þótt skorta boðlegar morgunverðarpylsur.

(Ég kýs að gera beikonið ekki að sérstöku umtalsefni í þetta sinn.)

Lengst af hef ég brúað bilið með Bratwurst pylsum frá SS, en þær eru bæði hæfilega smáar og einnig léttar í maga svona í morgunsárið. Vandamálið er þó að bragðið er ekki allskostar rétt, enda er sú pylsa skyldari þýskum steikarpylsum (eins og nafnið gefur til kynna) en breskum 'bangers'.

Mér til mikillar ánægju fann ég um daginn enskar morgunverðarpylsur, en það er ný vara frá kjötvinnslufyrirtækinu Kjöt-Pól.

Skemmst er frá að segja að bragðið var kórrétt og greinilega hágæða hráefni í pylsunum. Bæði voru sperðlarnir þó eiginlega allt of stórir fyrir minn smekk og einnig mun þéttari en ég kæri mig um. Það er því eiginlega hægt að tala um karlmannsverk að sporðrenna tveimur svona 'bangers'. Mögulega gæti þetta þó helgast af því að pylsurnar eru seldar frosnar, og kannski gaf ég þeim ekki nægan tíma til að þiðna áður en ég steikti þær.

Ég ætla að gefa þeim annan séns, þíða þær yfir nótt og prófa bæði steiktan og grillaðan variant af þessari pylsu. Kannski leynir hún á sér.

Allavega þykir mér rétt að benda fólki á Kjöt-Pól. Þeir eru greinilega með mikið úrval af allskyns kjötvöru, og það sem ég hef séð frá þeim er greinilega gæða stöff.

Þeir sem hafa séð grundvallar-Hong-Kong-myndina Fist of Legend munu kætast yfir nýlegum fréttum. (Fólk getur nálgast þetta augnakonfekt hjá mér.)

Nú kemur senn út kvikmyndin Legend of the Fist sem ég fæ ekki betur séð en sé einhvers konar epísk endurgerð á gömlu myndinni með Jet Li.

Reyndar er Jet Li myndin frá 1994 líka endurgerð á Bruce Lee klassíkernum Fist of Fury. Nýja myndin er í leikstjórn Andrew Lau, sem gerði þríleikinn Infernal Affairs, sem var aftur lauslega endurgerð af Martin Scorsese sem The Departed.

Damn. Ekkert smá flókin ættfræði í gangi þarna. Allavega...

Ég hafði heyrt eitthvað af þessu verkefni, og núna datt ég allt í einu inn á fullburða sýnishorn úr nýju myndinni.

Mjög tryllt, og lítur vel út. Svo má líka ímynda sér að þetta sé einhverskonar Kato reference, þetta með grímuna. Allavega finndist mér það huggulegt að tengja þetta eitthvað við Bruce Lee sjálfan.

Hver vill koma með mér á Legend of the Fist í bíó!?!

Að lokum vil ég ítreka það við fólk að kíkja á Fist of Legend með Jet Li, þó það sé eina "Kung-Fu" myndin sem það mun nokkurntíman horfa á. Hún er fáránlega góð og flott og skemmtileg. Það mætti reyndar alveg bæta fleirum myndum við 'must see Hong Kong mynda-listann', en látum þetta nægja í bili.

Ég var að lesa mér til um Geir Haarde á Wikipedia þegar ég rakst á þessa mynd af þessari hálf hallærislegu sendinefnd sem fór til Washington að betla út lengri dvöl fyrir Bandaríkjaher.

Þetta minnti mig á skopteikningu sem gerði þessum sendiferðum skil, sem ég teiknaði um svipað leyti eftir pöntun frá Hjalta Snæ. Ég byggði skopteikninguna á frægri myndskreytingu eftir George Cruikshank við Oliver Twist.

Á myndinni minni hafði ég skipt Oliver Twist út fyrir Geir Haarde. George Bush Jr. og Donald Rumsfeld voru þá í hlutverki forsvarsmanna munaðarleysingjaheimilisins. Í bakgrunninn mátti svo sjá Valgerði, Halldór Ásgrímsson og Björn Bjarnason, í hlutverki hinna munaðarleysingjanna.

Ég hef alltaf verið nokkuð ánægður með mína útgáfu, enda var hún velheppnuð og skírskotunin leyndi sér ekki. Ég notaði hana meira að segja í BA-ritgerðina mína, sem dæmi um pólitíska ádeiluskopmynd. Ég varð því nokkuð leiður þegar ég uppgötvaði að ég hef glatað myndinni. Hún finnst hvergi á tölvutæku formi, og upprunalega blýantsteikningin er orðin svo máð að hún er nokkurn vegin óþekkjanleg.

Maður hefði haldið að það væri í lófa lagið að heimta myndina úr BA-ritgerðinni sjálfri, en mér til enn frekari hryllings uppgötvaði ég að ég hef einnig glatað öllum útgáfum af BA ritgerðinni minni, nema frum-uppkastinu.

Þetta er nú aldeilis svekkelsi.

Ég ætlaði að vera búinn að skrifa þessa frásögn inn fyrir nokkru síðan. Hef bara átt nokkuð annríkt. Hættan er svo auðvitað sú að maður hætti við að setja niður svona sögur úr hversdagslífinu eftir því sem lengra líður frá. Einhvernvegin finnst manni þær minna topical eða relevant, sem er auðvitað algert kjaftæði. Ég ætla allavega að setja þetta niður núna, þó ekki sé nema fyrir mig sjálfan, svo ég gleymi ekki snilldinni.

Cinema Paradiso - Nú í raunveruleikanum!

Ég fór í bíó í fyrsta sinn í langan tíma um daginn. Ekki svo að skilja að ég hafi eitthvað minni áhuga á bíómyndum eða því að fara í bíó. Tækifærin láta bara standa á sér þegar maður er með svona lítið barn á heimilinu, og svo hefur mér reyndar þótt framboðið af athyglisverðum myndum takmarkað. Hún er skelfileg þessi þróun mála, að nær öll bíó landsins varpi bara upp einhverri amerískri ræpu. Ýmist endurunnum tölvuleikjum eða barnaefni, endurskrifuðu fyrir fullorðna.

Ég fór því í Bíó Paradís, og varð mjög hrifinn.

Bíó Paradís, þrátt fyrir afleita nafngift hefur nefnilega yfir einlægum sjarma að búa. Þar er einnig alvöru úrval kvikmynda sem eru framleiddar með annað en sölutölur afleiddra leikfanga í huga.

Í þetta sinn fór ég að sjá íslensku bíómyndina Rokland, og þótti hún bara nokkuð fín. Vel leikin og skemmtileg, þótt það hefði mátt endurskrifa og klippa niður þennan endalausa endi. En ég hafði raunar ekki hugsað mér að fjalla neitt af ráði um kvikmyndina, heldur dvöl mína í anddyri bíósins fram að sýningu.

Við mættum tímanlega, ég og Sveinbjörn félagi minn og notuðum tækifærið til að virða herlegheitin fyrir okkur, þar sem hvorugur hafði komið áður í Bíó Paradís. Ég tók strax eftir því að í nammisölunni stóð gullfalleg, risastór espresso-vél, og á krítartöflunni til hliðar var búið að skrifa upp nöfn á seiðandi kaffidrykkjum ásamt verði.

Espresso - Americano - Café Latte

Verandi kaffisvelgurinn sem ég er, sá ég ilmandi americano í hillingum og hugsaði með gleði til bíóferða í Danmörku, þar sem maður gat haft alvöru kaffi með sér inn á sýningar. Þvílíkur munaður.

Ég bað drenginn sviplega um að útbúa handa mér americano, og að hafa hann tvöfaldan frekar en ekki. Það kom eilítið fát á drenginn, en hann tók vel í beiðnina og hófst handa við að útbúa drykkinn.

Aðfarirnar voru brösulegar, og hann virtist eiga bágt með að átta sig á vélinni. Opnaði skúffur og skápa í sífellu og horfði leitandi í kringum sig, auk þess sem hann skrúfaði frá, og lokaði fyrir vatnið í vaskinum við hlið vélarinnar. Að lokum virtist hann þó vera kominn á snoðir um eitthvað, skrúfaði hressilega frá vatninu, og komst í gang með framleiðsluna.

Við höfðum verið einir í anddyrinu fram að þessu, og því svo sem engin pressa á drengnum, en nú var fleira fólk drifið að, enda styttist í sýningu. Pilturinn var hinsvegar einn um afgreiðslu á nammi (og kaffi) og verandi svo upptekinn sem hann var við þennan eina kaffibolla, máttu aðrir gestir bíósins bíða þar sem þeir stóðu og gáfu mér og drengnum illar gætur til skiptis. Að lokum barst þó aðstoð þegar stúlkan úr miðasölunni kom aðvífandi til að aðstoða drenginn og gat tekið pressuna af honum þannig að hann gæti einbeitt sér alfarið að kaffigerðinni.

Drengurinn vindur sér þá sveittur að mér og spyr:

-"Ehhh... Hérna, americano... er það ekki svona kaffi með smá skoti af heitu vatni útí?"

Ég hélt það nú og drengurinn sneri sér við og hélt áfram að sýsla. Nokkru síðar tek ég eftir því að bollinn virðist vera tilbúinn hjá honum, en þá vindur hann sér að vaskinum og lætur renna sjóðandi heitt vatn í litla könnu sem hann hellir svo út í kaffið.

-”Eitt stykki americano, gjörðu svo vel, takk fyrir!” sagði drengurinn hróðugur.

Ég og afgreiðslustúlkan við hlið hans störðum bæði agndofa á hann full vantúar. Sjálfur vissi ég ekki hvernig ég átti að bregðast við þessu.

-“Sko, hérna, þú getur ekki gert þetta... svona bara sett heitt vatn út í kaffið...” sagði stúlkan.

-”Ha? Nei, ég bara. Heyrðu... ahhh... Heyrðu, ég setti bara smá svona heitt vatn útí, er það ekki... er það ekki í lagi, eða?” spurði drengurinn mig.

-”Æi, heyrðu, svaraði ég honum, ég get nú ímyndað mér margt annað sem ég myndi setja út í kaffið mitt á undan hitaveituvatni. Það er ekki alveg geðslegt... Eigum við ekki bara að sleppa þessu?”

-Já, neinei, heyrðu, ég græja bara nýjan fyrir þig. Það er ekkert mál.” svaraði drengurinn og lauk þar með málinu.

Og þannig var sagan af því hvernig ég endaði með fyrirtaks kaffibolla inni á Roklandi.

Ég velti því samt óhjákvæmilega fyrir mér hvernig þessi staða gat nokkurntíman komið upp.

Boy Better Know, að ég á afmæli í dag.

Til hamingju með 30 afmælið, Arnaldur!

Ég gleymdi að setja það inn hérna, (enda fór þetta í hálfgert rugl,) en ég er með prófíl í þessu mottumars-framtaki.

Í sannkölluðum Prisoner-stíl hefur mér verið úthlutað númerinu 1968, sem ég held að við getum bara öll verið nokkuð ánægð með.

Hérna er prófíllinn minn.

Ekki vera neitt hrædd við að gefa pening. Þetta á allt að vera voðalega huggulegt, gegn krabbameini og svona.

Annars finnst mörgum þetta eitthvað mjög annarlegt og óhugnanlegt. Hér er heill pistill um hvað þetta er glatað framtak, að því að ég fæ best skilið vegna þess að þetta er dæmi um "hjarðhegðun".

Ég veit reyndar ekki hvernig maður á að reka átak sem reynir sig á samhent vinnubrögð eða samskot, nema með því að reyna að fá fólk til að vinna saman í einingu.

Ég vona að það geri mig ekki að nasista. Það leynist þá allavega nokkuð þykk Chaplin-motta inni í þessu öllu saman ef menn vilja fara með það alla leið...

Ég hef núna verið að vinna dálítið í vefnum mínum undanfarnar vikur, eins og sjá má. Samhliða þessu verkefni hef ég reynt að pikka upp smá CSS (gamli vefurinn var í raun bara töfluvefur). Ég er bara sæmilega ánægður með útlitið eins og það er í bili, þótt ég fái stundum á tilfinninguna að þetta sé kannski ívið of þungt. Kannski breyti ég því á næstunni.

Reyndar á ég eftir að gera töluvert margar breytingar; það er ennþá ýmislegt sem virkar ekki sem skyldi (t.d. er kommentakerfið skrítið), og annað er bara óþekkt og pirrandi. Þetta er eitthvað sem gerist þegar maður byrjar á öfugum enda í ferlinu. Ég er búinn að vera að fikta í allskonar CSS-kompónentum sem ég skil ekkert alveg nógu vel (sem Sveinbjörn reddaði mér með til bráðabirgða).

Nú vil ég meina að það skipti höfuðmáli að vera ánægður með vefinn sinn, og finnast maður heimakominn. Ég var orðinn hundleiður á gömlu síðunni, og fannst hún aldrei almennilega endurspegla það sem ég vildi útlitslega séð. Þá hættir maður að nenna að halda vefnum við, og framtakið dettur allt niður. Dálítið eins og að búa í íbúð þar sem allt er hálfklárað eða skítugt. Maður gefst á endanum upp við að reyna að hafa hlutina í lagi og vill ekkert endilega fá fólk í heimsókn. Þá er kominn tími á allsherjar tiltekt eða flutninga.

Annað sem ég hef tekið eftir sem tengist þessu eru efnistökin (og, já ég hef reynt að gera þessu skil áður). Þegar ég renndi yfir efnið sem ég hef verið að birta hérna tók ég mjög glögglega eftir einu. Fram til ársins 2009 einkennast innslögin af kerskni, og ýmis sprelli og gríni. Allt almennt frekar jákvætt og inn á milli skemmtileg innslög þar sem mér tókst að skapa eitthvað áhugavert.

Eftir hrunið fór ég að taka eftir dálítið öðrum karakter á síðunni, eins og ég hef komið inn á áður. Þetta voru oft löng og nöldursleg innslög og gjarnan frekar neikvæð. Kannski var það einna helst af því að ég hef núna undanfarið, í allt of langan tíma, verið of upptekinn af umræðunni eins og hún birtist bæði á netinu og í öðrum miðlum. Það segir sig sjálft að ef maður er fastur í sorarvilpunni lungann úr deginum (eins og ég neyðist illu heilli til sökum vinnu minnar), þá byrjar maður sjálfur að lykta frekar illa.

Ég gerði mér reyndar strax grein fyrir þessu fyrir ári síðan og reyndi þá að setja mér einhverja skárri ritstjórnarstefnu sem átti stemma stigu við þessari óheilla þróun, en ég hugsa að það hafi bara endanlega drepið síðuna. Djúpt sokkinn og gegnsýrður af þessari leiðinlegu umræðuhefð hérna, fann ég mig ekki í að semja neitt skemmtilegt sjálfur. Síðan mín varð þess vegna bara eitthvert afdrep fyrir fyndin vídjó á youtube og skrítnar myndir af tumblr.

Klárlega er facebook betri vettvangur ef maður ætlar bara að regurgitate-a einhverjum fyndnum linkum. Þar getur maður líka sent út reiðar upphróparnir með inn á milli, án þess að þurfa að vera hið minnsta skapandi í kringum það.

Jæja. Og þó. Ég birti þó í það minnsta 2-3 greinar sem ég lagði þó nokkra vinnu í og er sæmilega ánægður með.

Allavega. Ég hef svo sem ekkert ákveðið endanlega með tíðni innslaga, efnistök eða annað í bili. Ég veit bara að ég hef verið að koma hingað daglega undanfarið og unnið lítillega í síðunni, sem ég held að sé ávísun á eitthvað gott. Maður ræktar það sem manni þykir vænt um.

Grunnhugmyndin er þó kannski helst að reyna að nota síðuna sem vettvang fyrir frumlegt og skapandi efni, sem ég get hugsað mér að koma á framfæri á sómasamlegan hátt. Samhliða þessu ætla ég að vinna í rólegheitum að síðunni og kenna mér ýmislegt því tengt í leiðinni. Hún gæti því tekið sýnilegum breytingum á næstu misserum og allur gangur á því hvað kemur hérna út.

Það geta allir póstað linkum á facebook. En einhver verður að búa til linkana fyrir fólkið.

Er mottumars eitthvað?

Eins og staðan er, hef ég aldrei verið með jafn mikið skegg á ævinni. Í því leynist tvímælalaust ákaflega myndarleg motta. Samt sem áður yrði erfitt að bregða hnífnum á skeggið sem er komið. Þetta verður svona einhver árátta hjá manni, að sjá hvað maður kemst langt með að safna...

Dagana 10.-13. mars, verða sýndar japanskar kvikmyndir í Bíó Paradís.

Hér er plakat sem ég bjó til fyrir viðburðinn.

Set inn nákvæmara prógram þegar það er tilbúið.

Hér er plakat sem ég gerði fyrir sýningu í Ráðhúsinu.

Sýningin stendur til 8. mars, og því rétt að benda á hana.

Í einu hefur Ríkisútvarpið ekki brugðist á umliðnum árum. Ríkisútvarpið hefur sinnt umfjöllun um landsbyggðartengd málefni af stökustu prýði, Íslendingum öllum til gagns. Það er mikilvægt að fá innsýn í hvað fólk er að sýsla á öðrum stöðum á landinu, til að viðhalda huglægum tengslum við allar byggðir landsins og efla samheldni þjóðarinnar.

“Enginn Reykvíkingur fengi inngöngu í þennan klúbb!”

Þættir eins og Landinn, Út og suður, Hringekjan veita oft á tíðum athyglisverða innsýn í þau samfélög utan höfuðborgarsvæðisins sem tekin eru fyrir hverju sinni. Misskemmtilega þó. Það er rétt að halda því til haga að höfuðborgarsvæðið fær takmarkaða umfjöllun af þessu tagi, sennilega er ráðgert að það fái nægjanlega athygli í fréttatímum eða öðru efni. Oftast eru viðmælendur léttir í lund og hafa ýmsar og ólíkar skoðanir á hinu og þessu. Eitt er þó viðmótið sem skín gjarnan í gegn, án þess að það sé algilt, en það er sú skoðun að íbúar höfuðborgarsvæðisins séu duglausar, illa innrættar afætur sem vilji allt gera til að níðast á landsbyggðinni.

Kjördæmalaus tvískinnungur

Á sama hátt virðist sem íbúar höfuðborgarsvæðisins, sérstaklega, megi ekki láta sig nein málefni tengd landsbyggðinni varða. Þeir mega ekki hafa skoðun á uppbyggingu stóriðju, atvinnumálum, orkunýtingu eða náttúruvernd. Svona mætti lengi telja. Öll slík afskipti eru sviplega afgreidd sem “aðför gegn landsbyggðinni”. Eins og hag Reykvíkinga sé best borgið með því að veitast gegn byggðum sem mörg okkar bera sterkar taugar til.

Á sama tíma eiga landsmenn allir að una óskynsamlegum ákvörðunum einstaka þingmanna sem ganga gegn heildarhagsmunum þjóðarinnar. Slíkt hefur fengið merkimiðann “kjördæmapot” og þykir bara nokkuð fyndið svar landsbyggðarinnar gegn hinni gegndarlausu “aðför”. Eitthvað fer minna fyrir því að þingmenn Reykjavíkurkjördæmanna vinni með þessum hætti og lofi lausnum sérstaklega miðuðum að höfuðborgarsvæðinu, þótt einhverjir kunni að brígsla þeim um slíkt.

Aðgreiningardeild landsins

Í umræðunni um niðurstöður kosninga til Stjórnlagaþings fékk það nokkuð mikla umfjöllun að einungis þrír fulltrúar landsbyggðarinnar hefðu valist á þingið. Í stað þess að líta sem svo á að þarna hafðu valist inn 25 málsmetandi Íslendingar, kusu menn að barma sér yfir skertum hlut landsbyggðarinnar og enn var talað um aðför að landsbyggðinni.

Það hlýtur að teljast stórmerkilegt að menn séu svo fullvissir um að frændur sínir í næsta kjördæmi séu að svindla á sér, að þeir séu tilbúnir að líta á eitthvað jafn almennt, opið og óstaðbundið og nýja stjórnarskrá sem aukaatriði í dæminu. Ekki nema að annað sjónarmið ráði þarna ferðinni, að menn vilji nýta sér vettvanginn sem stjórnlagaþingið er til þess að tryggja sérstöðu síns kjördæmis umfram annarra. Það væri þá í besta falli ósmekklegt.

Hættum þessari vitleysu

Mér dettur ekki í hug að verja sjónarmið höfuðborgarbúa í þessu, enda er það yfirleitt álitið höfuðsynd. Ég skal heldur ekki reyna að neita því að íbúar höfuðborgarsvæðisins gerist einhverjir sekir um að tala niður til frændfólks síns utan þess. Slíkt ber þó á endanum einna helst vitni um undarlega sjálfsmynd. Það er bara tími til kominn að hætta þessari vitleysu og koma fram við hvort annað með gagnkvæmri virðingu. Við erum 300.000 manns sem erum nær öll með tölu skyld í 6-7 ættlið. Ein stór fjölskylda.

Greinin birtist fyrst á Vefritinu - Málgagni ungs félagshyggjufólks þann 25. janúar 2011

Undanfarið hef ég aðeins verið að grúska í sólmyrkvum. Ég hef komist að því að það verður ansi tilkomumikill sólmyrkvi hérna 12. ágúst, árið 2026.

Almyrkvinn kemur reyndar ekki til með að vara í nema rúmar 2 mínútur, en klárlega er myrkvinn á besta tíma, um kl. 17, í ágústmánuði þegar sólin er hátt á lofti.

Ég hef svo sem aldrei verið mikið fyrir það gefinn að plana mjög langt fram í tímann. En það er spurning um að bóka þægilegt herbergi á Hótel Búðum fyrir þennan dag?

Svo er bara að vonast eftir tiltölulega heiðskírum himni.

Ég var nú reyndar eiginlega búinn að ákveða að ég myndi hafa sem minnst af pólitísku argaþrasi hérna, en svo rakst ég á svo frámunalega vitleysislega grein á Herðubreið að ég fann mig knúinn til að svara henni. Auðvitað á maður ekki að láta "trolla" sig svona áfram, en ég verð líka að viðurkenna að ég hef svo sem lúmskt gaman af því að setja saman svona pistla. Ég bara vissi ekki hvar eða hvort ég ætti að reyna að láta birta hana annarsstaðar.

Magnús M. Norðdahl skrifar á laugardag (12.02.2011) heldur undarlega grein sem hann birtir á vefritinu Herðubreið. Þar reynir hann að færa fyrir því rök að það að fá skorið úr um réttaróvissu fyrir dómstólum (sem hlýtur að teljast fullkomnlega eðlilegt í réttarríki), sé slæm stjórnsýsla sem beri keim af gerræðislegum vinnubrögðum. Máli sínu til stuðnings reynir hann að draga upp einhverskonar fjarstæðukennd líkindi milli umhverfisráðherra og fyrrum forsætisráðherra Davíðs Oddssonar. Hann gengur jafnvel svo langt að draga fram innrásina í Írak og reynir einhvernvegin að færa hana heim á umhverfisráðherra. Í huga Magnúsar eru líkindin milli þessa tveggja aðila orðin óþægilega mikil.

Ein helsta ástæða þessa, og í raun sú eina sem Magnús tilgreinir, er sú að Svandís Svavarsdóttir hafi látið þau orð falla að ákvarðanir hennar væru pólitískar (enda Svandís stjórnmálamaður). Magnús virðist þarna fyrst og fremst rugla saman kjörnum fulltrúum og embættismönnum sem eru fastráðnir til starfa hjá ríkinu (og telur umhverfisráðherra til seinni hópsins). Látum það þó liggja milli hluta. Út frá skrifum Magnúsar verður helst ekki annað ráðið en hann sjái fyrir sér einhverskonar teknókrasíu, þar sem sérfræðingar taka allar ákvarðanir og pólitískar hugsjónir koma hvergi við sögu. Í þessu er einnig falin sú sjálfsblekking að sérfræðingar hafi ekki pólitískar hugmyndir. Ég vil ekki dæma Magnús fyrir að aðhyllast slíkar skoðanir, en ég vil heldur ekki búa í þess konar samfélagi. Enn síður vil ég þurfa að taka þeirri heimssýn hans sem einhverskonar pólitískum hinsta sannleik.

Magnús, sem er hæstaréttarlögmaður, kýs að líta algerlega framhjá hinu lagalega álitaefni sem málið fjallaði um. Slíkt er raunar einkennandi fyrir alla umfjöllun um málið. Hann byggir mál sitt þannig upp að helst megi skilja að ráðherra hafi vísvitandi gert sér far um að brjóta lög til að þjónka annarlegum pólitískum hagsmunum. Það fyrsta sem manni dettur óneitanlega í hug er að Magnús hafi síst af öllu kynnt sér sjálfan dóminn eða um hvað málið snerist í raun (sem er túlkun á lagaákvæði en ekki eiginlegt lögbrot). Þá virðist Magnúsi þykja það hin mesta hneisa að ráðherra kjósi að túlka stjórnsýslulög ákaflega þröngt og hefur um það stór orð. Þarna lendir Magnús í stórkostlegri mótsögn við sjálfan sig, þar sem hann hefur fram að þessu amast yfir því að fyrrum embættismenn hafi ekki gengið nógu varlega um stjórnsýsluna. Magnús hlýtur þá líka að vera forviða á Hæstarétti og hans þrönga skilningi á stjórnsýslulögum. Það væri fróðlegt að heyra meira um það.

Að endingu kemur fram krafan um afsögn ráðherra, sem var svo sem hægt að búast við, enda orðin klisja dagsins. Ekki svo að skilja að krafan um afsögn eigi aldrei rétt á sér, hana verður bara að umgangast með hógværð og af varfærni, en það er eitthvað sem verulega skortir á í almennri umræðu þessa stundina. Spurningin um það hvort afsagnir opinberra starfsmanna séu eina hæfilega birtingarmynd pólitískrar ábyrgðar er þó efni í annan pistil.

Þegar upp er staðið, er í raun álitamál hversu mikið er á sig leggjandi við að svara slíkum óðamála pistlum. Þegar grunnhugtökum er grautað saman, þegar ritandi lendir í mótsögnum við sjálfan sig, þegar hann er með óljósar aðdróttanir og upphrópanir, þá er lítill samræðugrundvöllur eftir til staðar. Það væri óskandi að fólk skoðaði öll svona mál af yfirvegun og kynnti sér helstu málsatvik áður en það beitti fyrir sig pennanum. Það væri líka óskandi að skoðanamiklir menn læsu þá allavega pistlana sína yfir. Ekki bara með tilliti til stafsetningar, heldur með tilliti til inntaks, ásamt grunnkröfunni um rökræna framsetningu efnisins.