Arnaldur      Grétarsson

Ég ætlaði að vera búinn að skrifa þessa frásögn inn fyrir nokkru síðan. Hef bara átt nokkuð annríkt. Hættan er svo auðvitað sú að maður hætti við að setja niður svona sögur úr hversdagslífinu eftir því sem lengra líður frá. Einhvernvegin finnst manni þær minna topical eða relevant, sem er auðvitað algert kjaftæði. Ég ætla allavega að setja þetta niður núna, þó ekki sé nema fyrir mig sjálfan, svo ég gleymi ekki snilldinni.

Cinema Paradiso - Nú í raunveruleikanum!

Ég fór í bíó í fyrsta sinn í langan tíma um daginn. Ekki svo að skilja að ég hafi eitthvað minni áhuga á bíómyndum eða því að fara í bíó. Tækifærin láta bara standa á sér þegar maður er með svona lítið barn á heimilinu, og svo hefur mér reyndar þótt framboðið af athyglisverðum myndum takmarkað. Hún er skelfileg þessi þróun mála, að nær öll bíó landsins varpi bara upp einhverri amerískri ræpu. Ýmist endurunnum tölvuleikjum eða barnaefni, endurskrifuðu fyrir fullorðna.

Ég fór því í Bíó Paradís, og varð mjög hrifinn.

Bíó Paradís, þrátt fyrir afleita nafngift hefur nefnilega yfir einlægum sjarma að búa. Þar er einnig alvöru úrval kvikmynda sem eru framleiddar með annað en sölutölur afleiddra leikfanga í huga.

Í þetta sinn fór ég að sjá íslensku bíómyndina Rokland, og þótti hún bara nokkuð fín. Vel leikin og skemmtileg, þótt það hefði mátt endurskrifa og klippa niður þennan endalausa endi. En ég hafði raunar ekki hugsað mér að fjalla neitt af ráði um kvikmyndina, heldur dvöl mína í anddyri bíósins fram að sýningu.

Við mættum tímanlega, ég og Sveinbjörn félagi minn og notuðum tækifærið til að virða herlegheitin fyrir okkur, þar sem hvorugur hafði komið áður í Bíó Paradís. Ég tók strax eftir því að í nammisölunni stóð gullfalleg, risastór espresso-vél, og á krítartöflunni til hliðar var búið að skrifa upp nöfn á seiðandi kaffidrykkjum ásamt verði.

Espresso - Americano - Café Latte

Verandi kaffisvelgurinn sem ég er, sá ég ilmandi americano í hillingum og hugsaði með gleði til bíóferða í Danmörku, þar sem maður gat haft alvöru kaffi með sér inn á sýningar. Þvílíkur munaður.

Ég bað drenginn sviplega um að útbúa handa mér americano, og að hafa hann tvöfaldan frekar en ekki. Það kom eilítið fát á drenginn, en hann tók vel í beiðnina og hófst handa við að útbúa drykkinn.

Aðfarirnar voru brösulegar, og hann virtist eiga bágt með að átta sig á vélinni. Opnaði skúffur og skápa í sífellu og horfði leitandi í kringum sig, auk þess sem hann skrúfaði frá, og lokaði fyrir vatnið í vaskinum við hlið vélarinnar. Að lokum virtist hann þó vera kominn á snoðir um eitthvað, skrúfaði hressilega frá vatninu, og komst í gang með framleiðsluna.

Við höfðum verið einir í anddyrinu fram að þessu, og því svo sem engin pressa á drengnum, en nú var fleira fólk drifið að, enda styttist í sýningu. Pilturinn var hinsvegar einn um afgreiðslu á nammi (og kaffi) og verandi svo upptekinn sem hann var við þennan eina kaffibolla, máttu aðrir gestir bíósins bíða þar sem þeir stóðu og gáfu mér og drengnum illar gætur til skiptis. Að lokum barst þó aðstoð þegar stúlkan úr miðasölunni kom aðvífandi til að aðstoða drenginn og gat tekið pressuna af honum þannig að hann gæti einbeitt sér alfarið að kaffigerðinni.

Drengurinn vindur sér þá sveittur að mér og spyr:

-"Ehhh... Hérna, americano... er það ekki svona kaffi með smá skoti af heitu vatni útí?"

Ég hélt það nú og drengurinn sneri sér við og hélt áfram að sýsla. Nokkru síðar tek ég eftir því að bollinn virðist vera tilbúinn hjá honum, en þá vindur hann sér að vaskinum og lætur renna sjóðandi heitt vatn í litla könnu sem hann hellir svo út í kaffið.

-”Eitt stykki americano, gjörðu svo vel, takk fyrir!” sagði drengurinn hróðugur.

Ég og afgreiðslustúlkan við hlið hans störðum bæði agndofa á hann full vantúar. Sjálfur vissi ég ekki hvernig ég átti að bregðast við þessu.

-“Sko, hérna, þú getur ekki gert þetta... svona bara sett heitt vatn út í kaffið...” sagði stúlkan.

-”Ha? Nei, ég bara. Heyrðu... ahhh... Heyrðu, ég setti bara smá svona heitt vatn útí, er það ekki... er það ekki í lagi, eða?” spurði drengurinn mig.

-”Æi, heyrðu, svaraði ég honum, ég get nú ímyndað mér margt annað sem ég myndi setja út í kaffið mitt á undan hitaveituvatni. Það er ekki alveg geðslegt... Eigum við ekki bara að sleppa þessu?”

-Já, neinei, heyrðu, ég græja bara nýjan fyrir þig. Það er ekkert mál.” svaraði drengurinn og lauk þar með málinu.

Og þannig var sagan af því hvernig ég endaði með fyrirtaks kaffibolla inni á Roklandi.

Ég velti því samt óhjákvæmilega fyrir mér hvernig þessi staða gat nokkurntíman komið upp.