Arnaldur      Grétarsson

Vá, ég hef kannski minnst á þetta áður. En ég var allavega að enduruppgötva heilagan Arnald, fyrir slysni.

Ég rakst sem sagt á þetta brugghús frá Texas (af öllum stöðum) sem heitir 'Saint Arnold Brewing Company' og er víst eitt elsta craft-brugghúsið í Texas.

Heilagur Arnaldur er kaþólskur dýrðlingur sem virðist reyndar hafa verið frekar mikil pussa, ef marka má wikipediu-færsluna hans, en samt frekar góður gaur. Allavega, þá var hann alltaf að reyna að hella alla fulla, og reyndi að ljúga að fólki að bjór væri geðveikt "Healthy, healthy - fresh, fresh!".

Þess vegna er heilagur Arnaldur, verndardýrðlingur bruggara. (Þessu er sérstaklega beint til Sveinbjarnar.)

Reyndar er líka til annar gaur sem er líka að pósa sem verndardýrðlingur bruggara (og er gjarnan kallaður Arnold), en hann heitir samt Arnulf sem er klárlega miklu frekar 'Örnólfur'. Sá gaur er reyndar pínku meiri töffari og var eitthvað tengdur inn í Merovingian-mafíuna. Það mikilvægasta er þó að pabbi hans hét Arnaldur fo' sho'!

Það er allavega öruggt að öllum þessum Arnöldum hefur þótt mjög vænt um bruggið sitt í sögulegu samhengi.

Google Body er nýtt tól frá Google Labs, sem lítur út fyrir að vera fáránlega sniðugt.

Ég get ekki notað Google Body, af því að Safari notar ekki WebGL.

Ég nenni ekki að ná í Chrome.

Hvenær kemur uppfærsla á Safari?

Mig langar til að benda á fyrirtaks útvarpsþætti um málefni Mið-Austurlanda á RÚV.

Þættirnir heita Í sporum hinna og taka fyrir eitt land í hverjum þætti.

Þættirnir eru þrír talsins; um Líbanon, Írak og Palestínu. Því miður er þó eingöngu hægt á nálgast seinni tvo (um Írak og Palestínu) á RÚV-vefnum eins og sakir standa. Von mín er að þeir sjái sóma sinn í að gera þetta allt saman tiltækt sem podcast fljótlega.

Þættirnir skoða nokkuð gaumgæfilega ýmsa þætti sem eru hverju landi viðkomandi, svo sem sögu, pólitík, og samfélag á hverjum stað.

Allt þetta er gert á nokkuð auðskilinn hátt og með góðu flæði, og reynslusaga íbúanna færir okkur nær veruleikanum sem um er fjallað.

Endilega tékka á þessu.

Er búinn að vera í páskafríi.

Fór út á land, og fékk smá snert af Vestfjarðakjálkanum.

Ég vil meira.

Alger synd og skömm að maður hafi ekki komið þarna fyrr.

Annars hef ég verið að skoða ukulele-inn sem ég fékk í afmælisgjöf.

Mikið er gaman að spila á þetta hljóðfæri, og maður er svo endalaust miklu fljótari að ná þessu en t.d. gítar.

Ukulele fær A+ í einkunn. Ekkert nema gleði og hamingja.

Ég var að leita að upplýsingum um Jón nokkurn um daginn og sló inn "Jón" í Google (íslensku vélina). Mér var nokkuð brugðið þegar ég sá 'auto-suggest-in' sem Google kom með.

Þetta samræmist ekki hugmyndum mínum um íslenska Jóna.

Google knows...

Nú eru 50 ár liðin frá því að maður fór í fyrsta sinn út fyrir gufuhvolfið, út í geim og hringsólaði í kringum jörðina.

Það er fullkomnlega ótrúlegt.

Á þeim tíma, sem Yuri Gagarin fór í sína afdrifaríku ferð, var það mönnum hvatning til dáða. Ekkert var ómögulegt og framtíðin innan seilingar.

Þessa dagana virðist vera erfitt um vik að hvetja fólk til dáða, eða góðra verka.

Vonandi getur fólk fljótlega hætt að rífast um drasl sem er ómerkilegt, og farið að leyfa sér að hugsa um stórfenglega hluti.

Fáránlega 'rocking' minnisskjöldur. Svo er hann líka stílhreinn í þokkabót. A+

Ég er búinn að beita mig hörðu til að fara ekki að diskútera þetta ógeðslega gubbumál sem skíta-Icesave er. En hérna er skoðun mín í örstuttu máli, ef einhverjum skyldi ekki vera skítsama.

Álit mitt er það að allt þetta mál sé það leiðinlegasta og bjánalegasta sundrungarmál sem þessi blessaða þjóð hefur nokkurn tíman valið að taka upp á arma sína.

Sjálfur ætla ég að segja Já við þessari vitleysu og vona að ég þurfi aldrei að minnast framar á Icesave. Það er ekki af því að ég sé svona upprifinn yfir þessum samningum, heldur finnst mér þetta það eina boðlega í stöðunni. Fyrir því finn ég eftirtalin rök:

• Það er sanngjarnt og réttlátt að bæta innistæðueigendum erlendis hluta af þeirra tjóni í ljósi þess að innistæður á Íslandi voru dekkaðar með því að seilast í þrotabú gamla Landsbankans. Því finnst mér þeir sem eiga svo mikið sem krónu á reikning í Landsbankanum vera hræsnarar ef þeir segja nei.
• Það er praktískt að klára málið á þennan hátt.
• Það er minnst óvissa í kring um það að ganga að samningnum. Sú óvissa sem er til staðar er svo varin með endurskoðunarákvæðum sem má virkja ef allt fer til andskotans.
• Mér þykir það heldur ókræsin tilhugsun að standa í margra ára málarekstri til þess eins að láta reka málið ofan í kokið á okkur.

Annars finnst mér ein góð vísbending styrkja mig í minni afstöðu, og það er að ég virðist vera á öndverðum meiði við öfgafólkið. Þegar husjónamenn lengst til vinstri og hægri ná saman um niðurstöðu, þá er voðinn vís...

Ég vil gera orð Atla Más, vinar míns að mínum eigin: "Þetta er bara eins og klamedía: taktu pilluna, losaðu þig við þetta og mundu bara að passa þig og nota smokk í framtíðinni."

Um skoðanir fólks á þessu máli (including mine own) sem fólk hamast við að gubba upp úr sér og þröngva upp á aðra, vísa ég bara í Doug Stanhope - ON WHY YOUR OPINION DOESN'T MATTER

Ég bara verð að benda fólki sem á leið hérna um síðuna, á bloggsíðu Adam Curtis.

Aðalsteinn Hákonarson, snillingur, benti mér á þessa síðu, sem ég vissi ekki af, þótt ég hafi annars haft mikinn áhuga á myndum Curtis í nokkuð langan tíma.

Curtis hefur gert heimildamyndir og -þætti um allskyns þróun sögulegra atburða, oftar en ekki út frá hugmyndasögulegu samhengi. Myndir hans varpa oft nýju ljósi á atburði og þróun mála sem maður hafði ekki allar forsendur til að skilja til fulls áður.

Ég mæli sérstaklega með The Power of Nightmares, The Trap og þáttaröðinni Pandora's Box.

Annars eru þessar myndir hans þess eðlis, að þegar maður hefur horft á eina, þá eiginlega getur maður ekki hætt.

Og nú getur maður lesið bloggið hans á milli, sem er ekki síður relevant...

Nú er mottumars yfirstaðinn. Ég tími samt eiginlega ekki að farga mottunni minni. Hún er orðin ansi stór og vegleg.

Það voru margir sem söfnuðu yfirmunnskeggi í mars. Sumir, líkt og ég, þjófstörtuðu meiraðsegja og gengu um með mjög þykkar og miklar mottur í andlitinu. (Í dag eru margir okkar þjakaðir af aðskilnaðarkvíða fyrir vikið.)

Eitt sem hefur einkennt þessa yfirmunnskeggsvegferð mína, og kannski annarra, er að ég laumast stundum til að naga sum skegghárin sem rata upp í munninn á mér. Mér þykir þetta hinn mesti ósiður, og ekki boðlegt, en geri þetta bara ósjálfrátt. Ætli þetta sé ekki dálítið eins og að naga neglur eða eitthvað þaðan af verra?

Ég veit til þess að ég er ekki einn um þetta. Ekki svo að skilja að þetta sé vinsælt umræðuefni, en þetta hefur örsjaldan borist í tal. Í kjölfarið þykir mér einsýnt að menn eru að naga grimman í þessum mottumálum.

Spurningin vaknar allavega óneitanlega: Ætli menn séu allir bara að naga yfirvaraskeggin sín? Ætli sögulegir mottumenn hafi allir verið nagarar? Allavega hafa sennilega þessar taugaveikluðu týpur sennilega nagað...

Ekki reyna að segja mér að Friðrik hafi ekki nagað.

Ætli Hitler hafi verið nagari? Sennilega ekki. Hann var svo proper og tidy og anal. Maður veit samt aldrei með þessa Þjóðverja. Bismark hefur pottþétt nagað grimman. Dali hefði ekki tímt því, en hann var líka geðveikur.

Hvað með samtíðarhetjur? Tom Selleck? Burt Reynolds? Eru þeir að borða sjálfa sig heilu og hálfu dagana?

Í þessum skrifuðu orðum stend ég mig að því að seilast í smá skegg; - Þetta er náttúrulega fáranlegt!

Næst þegar þú sérð mottu sem nær í munninn á einhverjum, spurðu þig þá hvort viðkomandi sé að laumast til að naga. Spurðu svo viðkomandi hvort hann sé "nagari". (Passaðu þig bara að vera skýrmælt/ur. Þetta gæti hæglega misskilist.)

Ótrúlega klikkað allt saman.

Ég fann þessa frétt fyrir þó nokkru síðan og ætlaði alltaf að pósta henni, en gleymdi því einhvernvegin.

Helvíti eru menn orðnir bíræfnir að koma svona fram með ólögmætar fyrirætlanir sínar opinberlega...

Í framhaldi af frásögn minni af ensku morgunverðarpylsunum áðan, fór ég að gaumgæfa vörulistann hjá Kjöt-Pól, til að sjá hvað þeir bjóða upp á fleira.

Það vakti smá kátínu hjá mér að finna vörulýsingar á borð við:

"Krakowska sucha. (skinka krydduð og þurkuð, fjarlæga görnina varlega utanaf). Pólland" [sic]

Ráðgjöfin í lokin er líka dálítið kómísk.

Að lokum velti ég fyrir mér hvort nafngiftin POL-ICE hefði einhverntíman komið til greina. Það hefði verið pínku fyndið.

Did somebody call the cops? I smell bacon...

Ég útbjó enskan morgunverð á sunnudaginn, eða því sem næst. Hér á landi er fremur erfitt að nálgast nákvæmlega rétt hráefni, en sérstaklega hefur mér þótt skorta boðlegar morgunverðarpylsur.

(Ég kýs að gera beikonið ekki að sérstöku umtalsefni í þetta sinn.)

Lengst af hef ég brúað bilið með Bratwurst pylsum frá SS, en þær eru bæði hæfilega smáar og einnig léttar í maga svona í morgunsárið. Vandamálið er þó að bragðið er ekki allskostar rétt, enda er sú pylsa skyldari þýskum steikarpylsum (eins og nafnið gefur til kynna) en breskum 'bangers'.

Mér til mikillar ánægju fann ég um daginn enskar morgunverðarpylsur, en það er ný vara frá kjötvinnslufyrirtækinu Kjöt-Pól.

Skemmst er frá að segja að bragðið var kórrétt og greinilega hágæða hráefni í pylsunum. Bæði voru sperðlarnir þó eiginlega allt of stórir fyrir minn smekk og einnig mun þéttari en ég kæri mig um. Það er því eiginlega hægt að tala um karlmannsverk að sporðrenna tveimur svona 'bangers'. Mögulega gæti þetta þó helgast af því að pylsurnar eru seldar frosnar, og kannski gaf ég þeim ekki nægan tíma til að þiðna áður en ég steikti þær.

Ég ætla að gefa þeim annan séns, þíða þær yfir nótt og prófa bæði steiktan og grillaðan variant af þessari pylsu. Kannski leynir hún á sér.

Allavega þykir mér rétt að benda fólki á Kjöt-Pól. Þeir eru greinilega með mikið úrval af allskyns kjötvöru, og það sem ég hef séð frá þeim er greinilega gæða stöff.