Arnaldur      Grétarsson

Nú er mottumars yfirstaðinn. Ég tími samt eiginlega ekki að farga mottunni minni. Hún er orðin ansi stór og vegleg.

Það voru margir sem söfnuðu yfirmunnskeggi í mars. Sumir, líkt og ég, þjófstörtuðu meiraðsegja og gengu um með mjög þykkar og miklar mottur í andlitinu. (Í dag eru margir okkar þjakaðir af aðskilnaðarkvíða fyrir vikið.)

Eitt sem hefur einkennt þessa yfirmunnskeggsvegferð mína, og kannski annarra, er að ég laumast stundum til að naga sum skegghárin sem rata upp í munninn á mér. Mér þykir þetta hinn mesti ósiður, og ekki boðlegt, en geri þetta bara ósjálfrátt. Ætli þetta sé ekki dálítið eins og að naga neglur eða eitthvað þaðan af verra?

Ég veit til þess að ég er ekki einn um þetta. Ekki svo að skilja að þetta sé vinsælt umræðuefni, en þetta hefur örsjaldan borist í tal. Í kjölfarið þykir mér einsýnt að menn eru að naga grimman í þessum mottumálum.

Spurningin vaknar allavega óneitanlega: Ætli menn séu allir bara að naga yfirvaraskeggin sín? Ætli sögulegir mottumenn hafi allir verið nagarar? Allavega hafa sennilega þessar taugaveikluðu týpur sennilega nagað...

Ekki reyna að segja mér að Friðrik hafi ekki nagað.

Ætli Hitler hafi verið nagari? Sennilega ekki. Hann var svo proper og tidy og anal. Maður veit samt aldrei með þessa Þjóðverja. Bismark hefur pottþétt nagað grimman. Dali hefði ekki tímt því, en hann var líka geðveikur.

Hvað með samtíðarhetjur? Tom Selleck? Burt Reynolds? Eru þeir að borða sjálfa sig heilu og hálfu dagana?

Í þessum skrifuðu orðum stend ég mig að því að seilast í smá skegg; - Þetta er náttúrulega fáranlegt!

Næst þegar þú sérð mottu sem nær í munninn á einhverjum, spurðu þig þá hvort viðkomandi sé að laumast til að naga. Spurðu svo viðkomandi hvort hann sé "nagari". (Passaðu þig bara að vera skýrmælt/ur. Þetta gæti hæglega misskilist.)

Ótrúlega klikkað allt saman.