Arnaldur      Grétarsson

Ég skoða gjarnan bókagagnrýnina á Guardian. Mér þykir hún oft nokkuð marktæk og greinagóð og nýlega rakst ég á úttekt á nýrri bók um Dreyfus-málið.

Bókin sjálf virkar reyndar ekkert svo áhugaverð á mig, en þessi samantekt á Dreyfus-málinu í byrjun gagnrýninnar er með því betra sem ég hef lesið í þessum mánuði.

Ég ætla því að leyfa mér að skella því hérna inn.

"It's not exactly a story worthy of John le Carré. On the afternoon of 20 July 1894, a French army officer named Ferdinand Esterhazy walked into the German embassy in Paris and offered to sell secrets to the military attaché, Maximilian von Schwartzkoppen. A month later, Schwartzkoppen received a note from Esterhazy referring to classified material, tore it up, and left the pieces in his wastepaper basket for his French cleaning lady, whom he considered an idiot. She promptly delivered them to French military intelligence. They then sat, unexamined, for a month, because the responsible official, Hubert-Joseph Henry, had left on an extended hunting trip. And when the French finally pieced the note together and realised they had a traitor on their hands, they arrested the wrong man, despite the handwriting evidence that clearly pointed in Esterhazy's direction."

Ég var staddur í matarboði í gær þar sem nokkur umræða spannst um hugtökin "lærður" og "menntaður", hvort það væri eiginlega einhver munur á þeim, og ef svo, hver sá munur væri.

Skilningurinn sem ég hef yfirleitt lagt í þessi hugtök er eitthvað á þá leið að maður læri ákveðna hluti, og verði þannig menntaður á því sviði.

Í mínum huga er menntun stærra hugtak sem felur í sér yfirgripsmikla þekkingu sem maður getur unnið með á skapandi hátt.

Á sama hátt er lærdómur þrengra hugtak sem gildir um að tileinka sér ákveðna tækni, vinnubrögð eða hugmyndir, hvort heldur sem er eitt og sér eða í stærra samhengi.

Nú tölum við samt um "lærða iðnaðarmenn" og "löglærða menn". Hér virðist hugtakið "lærður" vera notað til jafns á við "menntaður". Þetta veldur ákveðunum ruglingi ef maður gengst inn á þessar grófari skilgreiningu sem ég set fram að ofan.

Ég velti því fyrir mér hvort það sé kannski enginn munur á þessu tvennu? Það væri gaman að heyra hugmyndir annarra um þetta.

Í kjölfar færslunnar hér að neðan langaði mig til að benda áhugasömum á Orkusetrið.

Þar eru alls kyns hagnýtar upplýsingar um orkuframleiðslu og notkun á Íslandi.

Ég get alveg tapað mér í að glápa á Orkuteljarann sem er til hægri á síðunni.

Magnað alveg hreint...

Ég ákvað að renna yfir Orkustefnu fyrir Ísland sem var aðeins mótuð tiltölulega nýlega og kom út í fyrra.

Reyndar er algerlega ótrúlegt að það hafi ekki legið fyrir heildstæð orkustefna hér á landi - Ísland er einn stærsti orkunotandi heims ef miðað er við höfðatölu.

Skýrslan er nokkuð áhugaverð og sérlega vel unnin. Markmiðin sem höfð hafa verið að leiðarljósi þykja mér göfug og ýmis drög eru lögð að sporum í heillavænlega átt (s.s. minnkun á notkun kolefnis-eldsneytis).

Það er samt ýmislegt þarna sem kom mér beinlínis á óvart að sjá. Til að mynda vissi ég að raforkunotkun heimila væri tiltölulega lítill hluti af raforkunni sem er framleidd hér á landi, en að það væri svona agnar-smár hluti (5%) vissi ég ekki. Það er ekki laust við að það komi upp hjá manni ónotakennd.

Maður hlýtur í kjölfarið að velta fyrir sér gjaldskrárhækkunum Orkuveitunnar, og hversu litlu þær hljóta að skila í stóra samhenginu.

Ennfremur verð ég að segja að myndin hér að neðan trufli mig. Hér má sjá heildar núverandi orkuframleiðslu, það sem stendur til að nýta, og mögulegan biðflokk (skv. drögum að rammaáætlun).
Biðflokkur þýðir væntanlega flokkur sem stendur til að kroppa í hægt og bítandi yfir lengri tíma.

Ef maður skoðar orkunotkun á almennum markaði í samhengi við þessar stórkallalegu fyrirætlanir, fallast manni eiginlega hendur. Hver á eiginlega að nota alla þessa orku?